ஹாய் நண்பர்களே , நீங்கள் இந்த தளத்தில் எழுத விரும்பினால் aptamilnovels@gmail.com என்னும் மின்னஞ்சல் முகவரியை தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

வந்தியதேவனும் குந்தவையும் by கிருத்திகா கிருஷ்ணன் (touchscreen writer) - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

touchscreen writer

Member
Wonderland writer
வந்தியதேவனும் குந்தவையும்

அத்தியாயம் 6

இரவுதான் ராம் வீட்டிற்கு வந்தான், ஹாலில் எல்லோரும் இருந்தனர். அங்கிருந்த சோஃபாவில் அமர்ந்து எல்லாரிடமும் சகஜமாக பேசினாலும் அவன் கண் அங்கு இல்லாத ஒரு ஆளை தேடியது. அது எல்லோருக்கும் தெரிய இப்போது அவன் முன் கிண்டல் செய்து சிரிப்பதை யாரும் முன்னெடுக்கவில்லை.

ராஜி, "ராம் சாப்ட்டியா" என்றபடி சமையலறையில் இருந்து கேட்க, அவன் திரும்பி, "ஆமாம்மா, வெளிய சாப்பிட்டேன், எனக்கு எதும் செஞ்சி வச்சிருந்தீங்களா என்ன" என்று எல்லோரும் அவனையே பார்ப்பது புரிந்து கொஞ்சம் சங்கடமான குரலில் கேட்டான்.

ராஜி உடனே, "துர்காமா நீங்க எல்லாரும் போய் தூங்குங்கமா காலைல எழுந்து இருப்பீங்க, பிரியா நீயும் தான் ரகு கூட்டிட்டு போ, ராம் ஒரு நிமிஷம் இங்கவா இந்த பாலை உன் ரூம்க்கு கொண்டு போ அங்க தான போற?" என்று சொல்ல அனைவரையும் சிரித்துவிட்டனர்.

அவன் அதிர்ச்சியும் அவமானத்திலும், "அம்மா…" என்று கத்தியே விட்டான். ரகு, "என்னைக்கு லேட்டா வரணும்னு தெரியாதாடா… ஆல்ரெடி தேவி உன் ரூம்ல வெயிட்டிங் அப்போ நீ தான பால் எடுத்துட்டு போனும்" என்று சிரிக்க, ராம் அவனை முறைத்தான். அதை பார்த்த அனைவரும் அங்கிருந்து வேகமாக தங்கள் அறைக்கு சென்றனர்.

ராஜி அருகில் முறைத்தபடியே ராம் சென்றான், "அம்மா இது உங்களுக்கே ஓவரா இல்ல"

"அப்படிதான்டா பண்ணுவேன், சாந்திரம் அவ்வளவு வேகமா சொல்ல சொல்ல கேக்காம போற… தேவி என்ன நினைப்பா… அவங்க இருக்காங்க அப்படிங்குறதுக்காகவாவது பாத்து நடந்துக்க மாட்டியா"

"ப்ச்… நான் இப்படித்தான் அவங்களும் தெரிஞ்சுக்கட்டும் என்னால எப்பவும் பாத்து பாத்து நடிச்சுட்டே இருக்க முடியாது"

"நடிப்பா… என்னடா பேசுற, நீ கல்யாணம் வச்சதுல இருந்து சரியே இல்லடா"

"அம்மா அது எல்லாம் விடுங்க இப்போ அப்பா எங்க அவர தான் வந்ததுல இருந்து தேடிக்கிட்டு இருக்கேன்"

"அவர் ஃபோன் பேச மாடிக்கு போனார்"

"சரி நான் போறேன், பால் எனக்கு வேணாம் அவளுக்கு கொண்டு போறேன் தாங்க" என்று அவன் கேட்க அவர் முகத்தில் சந்தோசம் படர்ந்தது.

அவனுடையது மாடி அறை படி ஏறும் போதே மூர்த்தி எதிரில் வந்தார். அவன் தேடியது அவர் எங்கு இருக்கிறார் என்று தெரிந்து கொள்ளத்தான், பார்த்துவிட்டான் எதுவும் பேசாமல் படி ஏறினான்.

மூர்த்தி, "ராம் உன்ன பாக்கத்தான் இவ்வளவு நேரம் இங்க சோஃபால வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன், ஏண்டா இவ்வளவு நேரம் வர்றதுக்கு" என்றவரின் குரல் கடுமை காட்டியது.

"ஜஸ்ட் ஸ்டக் வித் வொர்க் வேற என்ன சொல்ல" என்றான் சாதாரணமாக.

"சொல்லலாம் தப்பில்ல ஆனா தேவிகிட்ட எதையும் சொல்லிராத" அவர் சொல்ல அவன் கேள்வியாக பார்த்தான்.

"உனக்கு அவளை பிடிச்சிருக்குன்னு தெரியுது அதுக்காக அவகிட்ட உண்மையா இருக்கணும்ன்னு நினைச்சி அவள ராஜமாணிக்கம் சொல்லித்தான் கல்யாணம் பண்ணன்னு சொல்லிராத, இட்ஸ் ரியலி டேங்ஜரஸ் ஃபார் யுர் பியுச்சர், அவ அப்பாவியாவும் தெரியல ஈஸி கோயிங் ஆவும் தெரியல, சோ உனக்கு புரியும்னு நினைக்கிறேன், பெட்டர் அவளுக்கு எதும் தெரியாம இருக்கிறதுதான் நல்லது" அவர் மெதுவாக அவனுக்கு புரிய வைக்க முயன்றார்.

அவன் அவரை ஆழமாக பார்த்துவிட்டு, "இதையே எவ்வளவு காலம் மெயின்டேன் பண்றது" என்றான் குரலை செருமிக்கொண்டு.

அவர் பெரிதாக சிரிக்கத் தொடங்கிவிட்டார், "ராம் இது எல்லாம் ஒரு குழந்தை வந்தா சரியாயிடும் நீ அதை பத்தி வோரி பண்ணிக்காத" என்று முடிக்குமுன் அவன் அவ்விடம் விட்டு சென்றிருந்தான்.

அவன் முகம் முழுக்க எரிச்சலும் கோபமும் போட்டி போட்டு தன் இருப்பை காட்டிக் கொண்டிருந்தது. அவன் அறைக்கதவில் கை வைக்கும் போது தேவியின் ஞாபகம் வர, பெருமூச்சு விட்டான். கஷ்டப்பட்டு முகத்தில் சிரிப்பை கொண்டு வந்து, அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அங்கு சோஃபாவில் தேவி கால்மேல் கால் போட்டப்படி ஃபோன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்தவள், ராம்மை கண்டு மெதுவாக புன்னகைத்தாள். அவன் அவளிடம் பால் தம்ளரை நீட்டினான், "உனக்கு பசிக்குமேனு அம்மா குடுத்து விட்டாங்க, ஆமா ரொம்ப நேரமா இங்க வெயிட் பண்றியா"

"ஆமா 2 ஹார்ஸ் முன்னாடியே வந்துட்டேன், பால்கனில இருந்து ரெஸ்ட்ரூம் வரைக்கும் சுத்தி பாத்துட்டேன், எல்லா போட்டோஸ்லயும் உங்களை அளந்து பாத்துட்டேன், எதுதெது எங்க இருக்கும்னு மனப்பாடம் பண்ணிட்டேன், பால்கனி ஊஞ்சல்ல கூட ஆடிட்டேன், அப்பவும் போர், இங்க உக்கார்ந்து ஃபோன் நோண்ட ஆரம்பிச்சேன்…" என்று பேசியபடி அவன் அருகே வந்து பாலை வாங்கியவள், "உங்களுக்கு?" என்றாள் கேள்வியாக.

"வேண்டாம்… ரூம் கம்பட்டபிள்லா இருக்கா, இல்லன்னா சொல்லு ரூம்ம இடிச்சி மாத்தி கட்டிரலாம்" என்று கிண்டல் பேசினான்.

"நான் சொல்ல மாட்டேன்னு தைரியமா, இருந்தாலும் பரவால்ல நல்ல தான் இருக்கு" என்று பாலை குடித்தபடி பேச, அவன் இயல்பாக வாட்ச், பெல்ட், ஷர்ட் பட்டன் என்று ஒவ்வொன்றாக கழற்றிக் கொண்டிருந்தான். அவளுக்கு இதை எப்படி எடுப்பது என்று தெரியவில்லை, முயன்றவரை தன்னை இயல்பாக வைத்துக் கொள்ள முனைந்தாள். ஆனால் அவள் பார்வையில் வித்தியாசத்தை உணர்ந்த ராம், ஷர்ட்டின் இரு பட்டன்களை திறந்துவிட்டபின் அப்படியே நிறுத்தி, "எதுக்கு என்ன ஒரு மாதிரி பாக்குற என்கிட்ட எதும் கேக்கனுமா" என்றான்.

'ஐயையோ இப்ப என்ன நான் சொல்றது… ஒன்னுமில்லைனு சொன்னா அப்பறம் எதுக்கு அப்படி பாத்தன்னு கேப்பான், ஆமா கேட்கணும்னா என்ன கேள்வின்னு கேப்பானே இப்ப என்ன கேள்வி கேக்குறது' என்று அவள் யோசிக்க, அவன், "இவ்வளவு நேரம் நல்லா தான பேசிட்டு இருந்த, இப்ப எதுக்கு இப்படி முழிக்குற… இப்படித்தான் காலைலயும் பண்ண நான் மெட்டி போடுறதுக்குள்ள ஒரு வழி ஆகிட்டேன்" என்று நொந்தான்.

அவள் இப்போது சிரித்தாள், "அதானே எவ்வளவு நேரம் தான் ஒரு மனுஷன் கிரின்ஜ் பண்றது, ஆனாலும் உங்ககிட்ட ஜாக்கிரதையா இருக்கனும் கொஞ்சம் கூட கண்டேபிடிக்க முடியாதபடி நடிக்குறீங்க" என்று கண்களை சுருக்கி அவனை கோபமாக பார்ப்பது போல் போலியாக பாவனை செய்தாள்.

அவனிடம் இப்போது நிம்மதி பெருமூச்சு, "தெங்க் காட் உனக்காவது தெரியுதே அது ஆக்டிங்னு இனி நான் ரொம்ப சிரமப்பட வேண்டாம்… ஆனா உன் மாமா பொன்ன மறக்கவே மாட்டான் மூக்க உடைப்போம்னு சொல்லி எனக்கு ஒரு செகண்ட் மரண பயத்த காட்டிட்டா… என் மரியாதைய காப்பாத்திக்க எவ்வளவு மெனக்கெட வேண்டி இருக்கு. சரி இப்ப நீ கிரிஞ் பண்ண போறியா வித் கொஸ்டீன் லைக், 'என்ன பிடிச்சுதான் கல்யாணம் பண்ணீங்களா' அப்படின்னு கேக்க போறியா" என்று அவன் சிரித்தான்.

தேவி புரியாமல் அவனை பார்க்க, அவனே பேசினான், "இந்த சிட்டுயேஷன் அதான் கேப்பாங்க கேக்க தோணும்… டூ பி ஃபிராங்க், இந்த கேள்விக்கு நான் இல்லன்னு சொன்னா கவலை பட போறியா ஆர் ஆமா நான் பிடிச்சுத்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்னு சொன்னாலும் நீ நம்பத்தான் போறியா… சீ இது பக்கா ஃபேமிலி அரெஞ் பண்ண மேரேஜ் வீ ஆர் கோயிங் வித் தி ஃப்லோ, அவ்வளவு தான் நான் ஃபீல் பண்றேன், வாட் இஸ் யுவர் ஒப்பினியன் இன் இட்"

தேவியின் இதழில் மென்புன்னகை தவழ்ந்தது, "என்ன ஓரளவு புரிஞ்சி வச்சிருக்கீங்க சிறப்பு, எனக்கு எப்பவும் கோயிங் வித் தி ஃபிளட் தான் டில் திஸ் மோமெண்ட் இன்கிளுடிங் யுவர் ஒப்பீனியன்… லெட் இட் கோ, இருந்தாலும் உங்க நேர்மை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு" இப்போது பற்கள் தெரிய சிரித்தாள். அவனுள் ஒரு பெரிய நிம்மதி பரவியது அவனும் புன்னகைத்தான், அவள் ஈஸி கோயிங் ஆக அவனுக்கும் தெரியவில்லை ஆனால் அவள் அதிகம் சென்சிடிவ் இல்லை பிரக்டிகல் பெண் என்று அவனுக்கு புரிய அதுவே இப்போதைக்கு போதும் என்று இருந்தது. அவளுக்கு புரிந்தது, அவன் ஏதோ ஒரு கட்டாயத்தில் திருமணம் செய்திருக்கின்றான் என்று ஆனாலும் அதை துறுவ அவள் விரும்பவில்லை இவ்வளவு வெளிப்படையாக பேசியவன் அதையும் சீக்கிரம் சொல்வான்
என்கிற நம்பிக்கை அவளுள் வர, முழு மனதோடு சிரித்தாள்.
 

touchscreen writer

Member
Wonderland writer
வந்தியதேவனும் குந்தவையும்
அத்தியாயம் 7

இருவரும் அமர்ந்து நிறைய பேசினார்கள், அவன் அவனுடைய வேலையை பற்றி ஆசை பொங்க சொன்னான், எதிர்கால திட்டம் பற்றி எல்லாம் சொன்னான். அதை எல்லாம் தன்னிடம் பகிர மாட்டானோ என்ற ஒரு மனநிலையில் இருந்த தேவி இதை அவனிடம் எதிர் பார்க்கவில்லை. அவன் சொல்லும்போது தான் உணர்ந்தாள், அவன் அவளை அவனுள் தான் பார்க்கிறான் என்று, திருமணத்தை மதிக்கிறானா தெரியவில்லை, ஆனால் அவளை மதித்து பேச மறக்கவில்லை. இதனாலே அவனிடம் ஒதுக்கம் காட்ட அவள் விரும்பவில்லை, எது எப்படியோ அவனிடம் ஒரு நேர்மை இருக்கிறது என்று நம்பினாள் அதற்காகவே மற்றவர்களிடம் வரும் குரல் பேதம் கூட அவனிடம் பேசும் போது வரவில்லை, கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மைக்கும் வந்திருந்தாள் பெண்ணவள்.

"இதை எல்லாம் ஏன் சொல்றேன்னா அதுக்கு தான் சொல்றேன், சத்தியமா உங்கூட நிறைய டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ண முடியாது… பொருத்துக்கொன்னு சொல்ல மாட்டேன், இட்ஸ் அப்டூ யூ, இட்ஸ் அ டிஸ்கிளைமெர், இந்த நாள அடுத்த வருஷம் கண்டிப்பா மறந்துருவேன்… என் வேலை அப்படின்னு பொய் சொல்லமாட்டேன், ஆனா நான் அப்படி, வேர்கஹாலிக்… நினைச்சது அச்சிவ் பண்ற வர இப்படி இருப்பேன் அதுக்கு பிறகு மாறிருவேன்னு நினைக்கிறேன் ஐ டோண்ட் நோ… ஃபர்ஸ்ட் நான் நினைச்சது நடக்கணும்" அவன் முடிக்கும் போது கண்களில் ஒரு கவலை அப்பட்டமாக தெரிந்தது, எங்கோ பார்த்து பெருமூச்சு வேறு விட, அவன் மனநிலை அவளுக்கு புரிந்தது, ஏதோ கஷ்டமான சூழ்நிலையில் இருக்கிறான் என்று அவளுக்கு தோன்ற, உண்மையாக கவலைப்படுபவனை ஆறுதல் படுத்த வேண்டும் என்று அவள் சட்டென தோள்கள் மட்டும் உரச அவனை கட்டியணைத்து, "எல்லாம் சரி ஆகிரும்" என்று விடுவித்தாள்.

அவள் சாதாரணமாக நெருக்கமான நண்பர், உறவினரிடம் நடந்து கொள்வது போல அவனிடம் நடந்து கொள்ள காரணம் அவனும் அவளிடம் நெருங்கி விட்டான். அவனுக்குத்தான் அது வித்தியாசமாக தோன்றியது அவனுக்கு இந்த மாதிரி பெண்களிடம் பழகுவது புதிதல்ல ஆனால் அவளிடம் எல்லாமே புதிது. அவள் கிராமத்து பெண் எனும் நினைப்பே அவனுக்கு இருக்க அவளிடம் அவன் இதை சற்றும் எதிர் பார்க்கவில்லை. அவன் அதிர்ச்சியில் கண்களை விரித்து அவளை பார்க்க, அவளுக்கு இப்போது தான் நிதர்சனம் புரிந்தது. அவன் அவளை தப்பாக எடுத்துக் கொண்டானோ என்று பதறி, "சாரி… நான் கேட்காம…" தடுமாறி தொடர, இப்போது அவனுக்கு அவள் பதற்றத்தை குறைக்க அவன் கைகள் பரபரக்க, அவளை இழுத்து அணைத்தான். மனைவியிடம் காட்டும் நெருக்கம் அது அவள் அணைப்பு போல தோள் மட்டுமா உரசி இருக்கும்? அவள் அப்போது கூட அதிரவில்லை, ஆனால் அதன் பிறகு அவன் அவள் முகம் நோக்கி கண்களில் ஊடுருவி, "இட்ஸ் ஓகே தேவிகா இது ஒன்னுமில்லை" என்று சொல்லி அவள் நெற்றியில் முத்தம் பதித்தான். அவள் கண்கள் பட்டென்று மூட இதயம் தான் படபடத்தது. இப்போது அவள் அவனை நம்புவதன் காரணமாக அவளின் மூளை கொஞ்சம் வேலை செய்யவில்லை, இது தெரிந்ததும் இதயம் துள்ளி குதித்து மொத்த கட்டுப்பாட்டையும் தனதாக்கியது, விளைவு, அவன் என்ன செய்தும் அவள் தடுக்கவில்லை.

அவனுக்கு அவள் கண்கள் மூடியிருப்பதே ஏதோ செய்ய, அதில் முத்தமிட்டான், கண் திறக்கவில்லை, மூக்கோடு மூக்கை உரசினான், அவளிடம் ஒரு எதிர்வினையும் இல்லை. அவன் இதழ் மெல்ல விரிந்தது, மூக்கிற்கு கீழே அவன் கண் செல்ல, அவள் மனமோ, 'சீனியர் வச்சிட்டான்டி கண்ணு' என்று வசனம் பேச, அவள் கண்ணை திறந்தாள். அவன் கண்கள் கீழிருந்து மேலே வந்தது.

இருவர் கண்களும் சந்தித்துக் கொள்ள, அவள் கண்ணில் கோவம் போல அவனுக்கு தோன்றியது, அவன் பயந்தாலும் வெளியே காட்டிக் கொள்ளவில்லை. அப்போது அவள் ஃபோன் மணியடித்தது. அது ராம் பக்கம் இருக்க, அதை எடுத்து தர சொல்லி கண்களால் செய்கை காட்டினாள். அவனும் அவள் கண்ணில் கட்டுண்டு செய்தான்.

"ஏதோ தெரியாத நம்பர்ல இருந்து கால் வருது, அதுவும் இந்த நேரத்துல" என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளிடம் நீட்டினான்.

"சரி அப்ப நான் ஸ்பீக்கர்ல போடவா, உங்களுக்கும் அது யாருன்னு தெரியணும்ல" இது அவள் குத்தலாக.

"அப்போ நான் சந்தேகப்படுறேன்னு சொல்றியா, அப்படியே வச்சுக்கோ, சிவ பூஜைல நுழைஞ்ச அந்த கரடி யாருன்னு நான் தெரிஞ்சிக்க வேண்டாமா" என்று சொல்ல அவள் கண்களை விரித்து முறைத்தாள். அவனிடம் சிரிப்பு, அப்படியே போனை ஸ்பீக்கரில் போட்டான்.

"ஹலோ தேவி நான் கீர்த்தி பேசுறேன் கல்யாணம் ஆகிடுச்சுல்ல, ரொம்ப சாரி இன்னைக்கு நைட்டு உன்ன கூப்பிட்டேன். ஒரு பிரச்சினை அதான்…"

"சரி சொல்லு நீ பத்திரமா இருக்கல்ல"

"ஆமா ஆனா நாளைக்குள்ள கல்யாணம் ஆகலைன்னா நிலைமை கஷ்ட்டமாயிடும், ரெண்டு பேரும் வேற வேற ஜாதி அதுவும் எலியும் பூனையுமா இருக்குறவங்க… நாங்க ஒன்னு சேர்ந்தா குறிப்பா எங்க வீட்டுல சும்மா இருக்க மாட்டாங்க. அதான் நாளைக்கே ரெஜிஸ்டர் மேரேஜ் பண்ண கோயம்புத்தூர் வந்தோம் சொல்லி வச்ச ஆபீசர் சரியா ரெஸ்பாண்ட் பண்ணல அதான் உங்க சுரேஷ் அண்ணன் அங்க தான வேலை பாக்குறார் அவர் சொன்னா வேலை நடக்கும்ல அதான் அவர்கிட்ட ஹெல்ப் கேக்கலாம்ன்னு உனக்கு கால் பண்ணேன், உண்மையிலேயே சாரிடி ராம் அண்ணா கோவபடுவாரா…"

"ஐ அண்டர்ஸ்டாண்ட் யுவர் சிட்டுவேஷன் பட் ஏன் எங்க மேரேஜ்ல, எந்த நம்பிக்கைல இத செஞ்சிங்க" ராம் பேசினான்.

"தேவி எப்பவும் என் சீக்ரெட்ட யார்கிட்டேயும் சொல்ல மாட்டா அந்த நம்பிக்கை தான்… சாரி அண்ணா" இது கீர்த்தி. அவள் சொல்ல ராம் தேவியை பார்த்து புன்னகைத்தான், அவளிடம் இன்னும் ஒரு இறுக்கமிருந்தது, அதனால் அவன் சிரிப்பை கண்டுக் கொள்ளவில்லை.

"பரவால்ல… இன்னும் போலீஸ் கம்பிளைன்ட் குடுக்கல போல அதான் என் ஃபோன் ரொம்ப அமைதியா இருக்கு. நான் சுரேஷ் அண்ணன்கிட்ட பேசுறேன், நான் நம்பரும் அனுப்புறேன் காலைல கால் பண்ணிக்கோ லவ்ன்னா கண்டிப்பா உதவுவான், நீ நிம்மதியா இரு" என்று போனை வைத்தாள்.

"யார் மேல கடுப்பு முகம் ரொம்ப சீரயஸா வச்சிகிட்டு இவ்வளவு சுவீட்டா பேசி ஹெல்ப் பண்ண ஒத்துகிட்ட, திறமை தான். சரி உதவிக்கு காரணம் காதலுக்கு மரியாதையா, இல்ல ப்ரெண்ட்காகவா"

அவனை முதலில் முறைத்தவள் பின் லேசாக சிரித்து, "விஜய் படமா சொல்றீங்க… ரெண்டுமே இல்ல, உதவி கேட்டா சரின்னு தோனுனா செஞ்சிருவேன் ரொம்ப யோசிக்க மாட்டேன். பெரியப்பா என்ன எப்பவும் அப்படியே எங்க ஐயா மாதிரின்னு சொல்லுவாரு. எனக்கு தெரியல இப்படி சொன்னதால நான் குணத்துல தாத்தா போலதான் இருக்கேன்னு நானே மணிஃபெஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்" என்று அவள் சொல்லி சிரிக்க, ராமின் முகத்தில் சிரிப்பு போய், கண்கள் அதற்கு மேல் அவள் கண்களை பார்க்க முடியாமல் நிலத்தில் இறங்கியது.

காலையில் ராம் கண் விழிக்கும் போது தேவி அருகில் இல்லை, இரவின் நினைவில் சிரித்தபடி எழுந்து அமர்ந்து தன் மேலிருந்த ரோஜா இதழ்களை தட்டிவிட்டு போனை எடுத்தான். ஒரு நபரிடமிருந்து எண்ணற்ற குறுஞ்செய்திகள் வந்துருந்தன, 'இம்மெடியட்லி வான்ட் டூ மீட் யூ'. இப்போது ராமின் சிரிப்பு மறைந்தது, உடனே குளித்து தயாராகி அந்த நபரை பார்க்க கிளம்பிவிட்டான்.

அந்த வீட்டு வாசற்கதவு அருகே இருந்த காலிங் பெல்லை அழுத்திவிட்டு கைகளை மார்புக்கு குறுக்கே கட்டிக் கொண்டு கதவு திறப்பதற்காக காத்திருந்தான். ஒரு பெண் கதவை திறந்து, "யூ… ராம்" என்று கேள்வியாக கேட்க, அவன் ஆம் என்பதை தலையசைப்புடன் முடித்துக்கொண்டான். அந்த பெண் அவனை உள்ளே அழைத்துச் செல்ல அங்கே இன்னொருத்தி இவன் வருவுக்காக காத்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

அவனை பார்த்ததும் கண்ணில் ஏக்க பார்வையும் உதட்டில் நக்கல் சிரிப்பும் காட்டி, "வாங்க புது மாப்பிள்ளை உக்காருங்க, ரொம்ப கடுப்புல வந்துருப்பீங்க தெரியும். பட் என்ன பண்றது புதுசா ஒரு பிரச்சினை முழச்சுட்டே உங்க கல்யாணத்துல… அதான் உங்களை காலைல கூப்பிட வேண்டியதா போச்சு, உங்க மேரேஜ் நைட் பத்தி கூட யோசிக்காம"

"நத்திங் ட்டூ டாக் அபவுட் இட் வித் யூ, எதுக்கு வர சொன்னீங்க மிஸ்…" அடக்கப்பட்ட கோபத்தோடு கேட்டான், ராம்.

"அதுக்குள்ள பேர் கூட மறந்துடுச்சா, வோவ் வாட் அ மஞ்சள் கயிறு மகிமை… இந்த மனுஷன் தானா எனக்கு கல்யாணம் வேண்டாம்ன்னு மும்பை போய் தலைமறைவு ஆனார் ன்னு ஆச்சிரியப்பட வச்சிட்டீங்க. சரி உங்க லைஃப் செட்டில் பண்ணதுக்கு இப்ப எனக்கு ஏதாவது கிரெடிட்ஸ் கிடைக்குமா? இல்ல தேவிக்கு மட்டும் தானா?" என்று கண்ணடித்து கேட்க, ராம் கடுப்பாகி விட்டான்.

"மிஸ். தேனாண்டாள் வேலைக்காக வெளியூர் போனால் யாரும் அதை தலைமறைவுன்னு சொல்ல மாட்டாங்க பெட்டர் இம்புரோ யுவர் தமிழ் நாலஜ், கிரெடிட்ஸ் நிச்சியம் கிடைக்கும் உங்க எல்லாருக்கும் திரும்ப நிறைய குடுக்க வேண்டியது இருக்கு… கம் டூ த பாய்ண்ட்"

"வெல்… எனக்கு தேவி ஃபோன் ஹேக் பண்ணனும் ஆர் பக் செட் பண்ணி தரணும் அதான் உன்கிட்ட கேக்க கூப்ட்டேன். கண்டிப்பா அவகிட்டயிருந்து நீங்க டிவோர்ஸ் வாங்கிக்குற அளவுக்கு நான் கன்டன்ட் எடுத்து தர்றேன், இந்த சர்விஸ் முற்றிலும் இலவசம்" என்று சிரிக்க அவன் கொலைவெறியோடு முறைத்தான்.

"ஜஸ்ட் கிட்டிங், காரணம் சொல்லிடுறேன், நேத்து கீர்த்தின்னு ஒரு பொன்ன கானம் அவங்க அப்பா பொன்ன தேடித்தர சொல்லி போலீஸ் கிட்ட போல எங்க கம்பெனி கிளையண்ட் ராஜமாணிக்கம் கிட்ட போயிருக்காரு, அவரும் கண்டுபிடிக்க ஒத்துகிட்டாரு சும்மாவா 50% வோட் அவங்க ஆளுங்களோடது ஆச்சே விடுவோமா, நாங்களும் களத்துல குதிச்சிட்டோம், இப்பதான் தேவி தான் கீர்த்தியோட பெஸ்ட் ப்ரண்ட் ன்னு தெரிஞ்சி உன்ன கூப்பிட்டேன்"

"வாட் த ஹெல் ஆர் யூ டாக்கிங்… ஒரு ஃபேமிலிக்கு ஹெல்ப் பண்ணா 50% வோட் கிடைக்குமா, அதுக்கு தேவி பிரிவசில தலையிடுவீங்களா, எல்லை மீறி போறீங்க" என்று சீறினான்.

"ரிலக்ஸ்… இது ஒரு குடும்பப் பிரச்சனை இல்லை பொண்ணு வேற ஜாதி பையனோட ஓடி போயிருக்கா இது அந்த இனத்தோடா மானப் பிரச்சனை, மானத்தை காப்பாத்தி தர்றவங்களுக்கு சொத்தையே தருவாங்க ஓட்டு போட மாட்டாங்களா, அது எல்லாம் உனக்கு புரியாது. ஐ நீட் எஸ் ஆர் நொ"

"உங்க அரசியல் போதைக்கு அவங்க அறிவிலித்தனம் ஊருகா… நீ கேட்ட எதுவும் நான் செய்ய போறது இல்ல அண்ட் அதை நான் அனுமதிக்கவும் மாட்டேன், அந்த பொண்ணு என்னையும் தேவியையும் முழுசா நம்பியிருக்கா, சோ என்னால இந்த விஷயத்துக்கு எல்லாம் உங்களுக்கு உடந்தையாக இருக்க முடியாது"

"அப்போ உனக்கும் அந்த பொன்ன பத்தி தெரிஞ்சிருக்கு அப்படித்தான… எனக்கு இப்போ வேலை ரொம்ப ஈசி ஆயிடுச்சு. தேவிகிட்ட கூட கொஞ்சம் பொறுமையா வெயிட் பண்ணனும் பட் உன்கிட்ட இப்பவே விஷயத்த வாங்கிடுவேன் பிக்காஸ் உனக்குத்தான் எங்க தயவு நிறைய வேணும் டூ மூவ் நெக்ஸ்ட்" அவள் ஏளனப் புன்னகையோடு சொல்ல அவன் அவளை அனல் தெறிக்கப் பார்த்தான்.
 
Status
Not open for further replies.
Top