ஹாய் நண்பர்களே , நீங்கள் இந்த தளத்தில் எழுத விரும்பினால் [email protected] என்னும் மின்னஞ்சல் முகவரியை தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

முடிவிலா.... முத்தங்கள்....- கதை திரி

Status
Not open for further replies.

T22

Well-known member
Wonderland writer
முத்தம் : 16


அடுத்த நாள் காலை முதலே அவளுக்கு பாதி ஆதிவாசி வாழ்க்கையை காட்டியவன் இப்போது ஒரு மலையின் அடிவாரத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்தினான்.


அமிர்தாவோ அந்த மலையை அண்ணார்ந்து பார்த்துக் கொண்டே அவனை பார்க்க, அவனோ இடையில் கயிற்றைக் கட்டிக் கொண்டு மலை மேல் ஏற ஆயத்தமானன்.


எப்போதும் போல் அவன் செயலில் அதிசயத்துப் போனவள், ஆள விடு டா சாமினு ஓட்டம் பிடிக்க ஆயத்தமாக, அவள் சோல்டர் பேக்கை பிடித்து இழுத்து அவள் இடையிலும் கயிற்றை கட்டி, அந்த கயிற்றை அவனுடன் சேர்த்து கட்டிக் கொண்டு அவளுடன் மலையேறினான்.


"டீல் ஓகே ஆனதுக்கு பார்ட்டி கொடுப்பீங்கனு ஆவலா இருந்தேன். இப்படி என்ன பார்ட் பார்ட்டா வதைக்கிறீங்களே" என்று புலம்ப,


"இது தான் என்னோட பார்ட்டி. என்ஜாய் பண்ணு.."


"எங்க என்ஜாய். என் ஜோலி முடிய போறது உறுதி. எதுக்கு இந்த வீர சாகசம்லாம் பண்ண வைக்கிறீங்க. நேர் வழியாவே போகலாமே" என்று அவன் முதுகுக்கு பின்னால் இருந்து அவள் கேட்க,


"நேர் வழில போனா நாம போய் சேரவேண்டிய இடத்தை அடைய ரொம்ப நேரமாகும்" என்றான் கைகளில் பலம் கொண்டு பாறை இடுக்குகளை பிடித்து மேலே ஏறியபடி.


"இது ரிஸ்க். தவறினோம் மர்கயா தான்."


"ஆனா சரியா ஏறினா... சீக்கிரம் இலக்கை அடையலாம். எல்லாரும் போற வழில போறதுல என்ன ஸ்பேசாலிட்டி இருக்கு. உனக்குன்னு ஒரு இலக்கை நிர்ணயிச்சு, கரடு முரடா இருந்தாலும் உனக்குன்னு தனி பாதையை உருவாக்கு. அப்போ தான் உலகம் உன்ன உத்து பார்க்கும்." என்று சொல்ல,


"இது பத்தாவது புக்ல உள்ள இங்கிலிஷ் போயம் தானே. யாரும் என்ன உத்தும் பார்க்க வேணாம். உறுத்தும் பார்க்க வேணாம். பல பேர் போன வழி தான் ஷேப். அதுல போறது தான் நல்லது" என்று அவன் வயிற்றோடு இறுக்கி பிடித்தபடி அவனுடன் தொங்கிக் கொண்டே மேலே சென்றள் அமிர்தா.


மெல்லிய கார சாரமான வாக்கு வாதத்துடன் இருவரும் உச்சியை அடைந்திருக்க, அவளை ஒரு இடத்தில் ஓய்வெடுக்க விட்டவன், சாப்பிட ஏதாவது எடுத்து வருவதாக அங்கிருந்து சென்றான்.


அவன் உடைமைகள் அடங்கிய பையும் அவளிடம் தான் இருந்தது. லேப்டாப் கூட அதனுள் தான் வைத்திருந்தான். பாண்டியன் குடும்பத்தின் பெண்ணாக லேப்டப்பை திறந்து அலச ஆரம்பித்தாள். இப்போது தான் அவன் பஸ்வர்ட் தெரியுமே. திறந்து உள்ளிருந்த போல்டர்களை ஆராய, நிறைய ஹாக்கிங் சாப்ட்வேர்ஸ். ஓரளவுக்கு அவன் கொள்ளையடித்த ட்ரிக் புரிந்தது.


யார் யார் பணத்தை கொள்ளையடித்தானோ அவர்களுடைய பர்சனல் டீடைல்ஸ் எல்லாம் பக்காவாக சேகரித்து வைத்திருந்தான். யார் பெயரில் பணம் உள்ளது, எந்த வங்கிக் கணக்கு, பிரான்ச் என அனைத்தையும் சேமித்து, அந்த நபரின் போன் அல்லது மெயிலிற்கு ஏதாவது பிளாங் மெசேஜ் அல்லது போன் கால் அனுப்பி, அவர்கள் அதை திறந்து விட்டால் மட்டும் போதும் அவர்கள் மொத்த ஜாதகமும் அவன் கையில்.


பணத்தை அடிக்க அது மட்டும் போதாது. வங்கியின் சிஸ்டம்ஸ் கூட ஹேக் செய்ய வேண்டும். தேவையற்றது என்று தூக்கிப் போடும் பொருள்களில் தான் பலரின் தலை எழுத்தே மாறிவிடுகிறது. அப்படி தான் வங்கியில் இருந்து தேவையற்ற கழிவுகள் என்று குப்பையில் கொட்டப்படும் காகிதங்கள், பத்திரங்களை அலசி அவனுக்கு தேவையானவற்றை எடுத்துக் கொள்வான். வங்கி ஊழியரின் மெயில் ஐடி கிடைத்தால் கூட போதும். மொத்த வங்கியும் அவன் வசம் ஆக்கிக் கொண்டு, தன் திட்டத்தை செயல் படுத்தி பக்காவாக அனைத்து ரெகார்டுகளையும் மாற்றி வைத்து, யாரும் கண்டுபிடிக்க முடியாதபடி இத்தனை நாட்கள் அனைவர் கண்ணிலும் விரல் விட்டு ஆட்டி வருகிறான்.


அவன் கையாடல் செய்த மொத்த பணத்தையும் கணக்கு பார்க்கவே தலை சுற்றியது அமிர்தாவிற்கு. பாதி வரை பார்த்தவள் அலுத்து போனாள். லேப்டப்பை மூடி வைத்து விட்டு, அவளவன் மீது தான் கண்கள் அலைபாய்ந்தது.


அவள் தேடிவந்த லேப்டப் இப்போது அவள் மடியில் இருக்கிறது. அதை திறக்கும் திறவுக் கோல் கூட அவள் கையில். இருந்தும் மனம் அதில் நாட்டம் கொள்ளவில்லை, அவள் திருடனை தான் தேடி அலைந்தது, தெரிந்தே அவனிடம் தொலைந்து போனாள். இன கவர்ச்சியோ, இளமையின் சதியோ ஏதோ ஒன்று அவன் மீது ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தி இருக்க, அவன் செயல்கள் கண்டு மிரண்டாலும் அத்தனையும் ரசிக்க தோன்றியது.


முதல் நாள் மாலை அந்த காட்டில் குதித்தவர்கள் மறுநாள் மாலையே காட்டில் இருந்து வெளிவந்து தார் சாலையை அடைந்தனர். "ரோடு வந்துடுச்சி" என்று கருநிற தார் சாலையை கண்டவள் உற்சாகமாகி குதிக்க, அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் இதழ்களும் மென்மையாக புன்னகைத்துக் கொண்டது. போனில் சிக்னலும் கிடைக்க, யாருக்கோ அழைத்து கார் வரவழைத்தான்.


அந்த காரை பார்த்ததும் மனதில் ஏதோ இனம் புரியா வலி தோன்றி மறைந்தது. அவனை விட்டு பிரிந்து செல்லும் தாக்கமோ என்னவோ. "எப்போ சார் வீடு போய் சேருவோம்" என்று நேற்று கேட்டவள் மனமோ, அவனுடனே இருந்து விட ஏங்கி தான் போனது. அந்த ஏக்கம், தவிப்பு எதுவும் அவனிடம் இல்லை போலும். மிக மிக நிதானமாகவே இருந்தான். இருவரும் காரில் ஏற,


"சார் ரொம்ப நேரம் நடந்து வந்தது, முதுகு, கால்லாம் பயங்கரமா வலிக்குது. கொஞ்ச நேரம் முதுக சாய்ச்சிட்டு போலாமா?" என்று கேட்க, "ஹ்ம்ம்.. நீ பிரீயா பின் சீட்ல தூங்கு, நான் முன்னாடி இருக்கேன்" என்று இறங்க போனவன் கையை பிடித்து தடுத்தவள், "தூங்கணும் தான். ஆனா இங்க இல்ல. எதாவது தங்குற இடத்துல ரூம் போட்டு கொடுங்க ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் தூங்கி எழுந்தா பிரஷ் ஆகிடுவேன். ப்ளீஸ்..." என்று முகத்தை சுருக்கி கெஞ்ச, மீன் தானாக வலையில் வந்து சிக்கும் போது, மீன் பிடிக்காமல் விடுவானா. "ஹ்ம்ம்" என்று தலையை ஆட்ட, அவளுக்கு ஏக சந்தோசம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கூட அவனுடன் கழிக்கலாம் அல்லவா.


அந்த காட்டுப் பகுதியில் சிறிது தூரத்தில் அமைந்திருந்த காட்டேஜிற்கு அழைத்து சென்றான். ரோட்டை பார்த்ததும் காட்டிற்குள் இருந்து வெளிய வந்துட்டோம் என்று சந்தோசப் பட்டுக் கொண்டவள், மலையின் அடிவாரம் முதல் சிறிது சிறிதாக மலையை குடைந்து இயற்கை எழிலோடு செயற்கை அழகையும் வாரி இறைத்து கட்டப்பட்டிருந்த சிறிய காட்டேஜ்களை பார்த்து முதலில் வியந்து வாயை பிளந்தாலும், பிறகு தான் மூளை வேலை செய்தது. "நாம இன்னும் காட்டுக்குள்ள தான் இருக்கோமா?" என்று குழப்பமாக கேட்க, தன் முத்து பற்கள் தெரிய அழகாக சிரித்துக் கொண்டவன், பதில் சொல்லாமல் முன்னே செல்ல, அவனை தான் குழப்பத்துடன் பின் தொடர்ந்தாள்.


தங்களுக்கான அறைக்கு சென்றவன் "ரொம்ப ஹீட்டா இருக்குல?" என்று கேட்டபடி டி-ஷார்ட்டை தலை வழியே கழற்ற, "ஹ்ம்.... ஜில் தண்ணில குளிச்சா செமையா இருக்கும்" என்று சொன்னவள் அறியவில்லை அவனின் அடுத்த திட்டத்தை.


"அப்போ குளிக்கலாமா?" என்று கேட்டுக் கொண்டே அவளை கைகளில் ஏந்தி, அந்த அறையில் இருந்த கதவு ஒன்றை திறக்க, செயற்கையாக வடிவமைக்கப் பட்டிட்டிருந்த சிறிய நீச்சல் குளம் முழுதும் வெண்ணிற பனிக்கட்டிகள் மிதந்துக் கொண்டிருந்தது.


அவன் அவளை தூக்கி கொண்டதற்கே அதிர்ந்து விழி விரித்தவள் அந்த அதிர்ச்சியை முழுதாக வெளிப்படுத்தும் முன்னமே அடுத்த பேரதிர்ச்சியை காட்டி இருந்தான் அல்லவா அவளின் அர்னால்ட்.


ஆம் அர்னால்டே தான், அவன் கைகளில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தவளால் அவன் பிடியில் இருந்து விடுபடவே முடியவில்லை. 'ஒழுங்கா வீட்ட பாக்க போயிருக்கலாம்' என்று அவள் யோசித்து கூட முடிக்கவில்லை, அவளை தூக்கி நீச்சல் குளத்தில் வீச போக, "சங்கிலி கருப்பா என்னை காப்பாத்தூ..." என்று அலறியபடி அவன் கழுத்தை இறுக்க கட்டிக் கொண்டாள்.


அவன் வீசவில்லை என்று உணர்ந்து சிறிது ஆசுவாசம் அடைந்தவள், "எனக்கு குளிக்கவே வேணாம். இந்த தண்ணில குளிச்சா ஜன்னி வந்து ஜல சமாதி ஆகி வேண்டியது தான்" என்று பயத்தில் பிதற்ற,


குறும்பு கண்களுடன் அவளை அளவிட்டவன், என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை. அவளை இறக்கி விட்டு, அவன் மட்டும் நீச்சல் குளத்தில் குதித்தான்.


தப்பிச்சோம் டா சாமி என்று மூச்சு வீட்டுக் கொண்டவள், வடைக்கு ஆசைப்பட்ட காக்கா பிரியாணி ஆக போவது தெரியாமல், கரையில் அமர்ந்து காலை மட்டும் நீரில் நனைத்தபடி அவனை தான் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.


சிறிது நீந்தியவன் கரை ஒதுங்கி கை நீட்ட, அக்கறையாக அவனுக்கு கை கொடுத்து தூக்கி விட்டாள். உடல் முழுதும் நீர் சொட்ட சொட்ட அவள் கரம் பற்றி மேலே எழும்பிய கேடியோ, அவள் இடையை பற்றிக் கொண்டே அவளுடன் பின்னால் சரிய, அவன் திட்டம் புரியாமல் கை கொடுத்து சிக்கிக் கொண்டது மீன் குஞ்சு.


இருவரின் பாரம் தாங்காது சில அடிகள் நீர் மேலெழும்பி தெறிக்க, நிரப்பப் பட்ட பனிக் கட்டிகள் நீரின் அழுத்தத்தில் விலகி செல்ல, அது தந்த குளுமை மட்டும் உடல் முழுதும் பரவி மெய் சிலிர்க்க வைத்தது.


முழுவதும் மூழ்கி மேலெழும்பியவள், இருமிக் கொண்டே 'ஏன் இந்த சின்ன புள்ள விளையாட்டு' என்பது போல அவனை பார்க்க, மீண்டும் ஒரு மந்தகாச புன்னகை மட்டுமே அவன் இதழ்களில்.


சிரிப்பு என்ன விலை என்று கேட்கும் இதழ்களுக்கு சொந்தக்காரன் இப்போதெல்லாம் அதிகமாக சிரிக்கிறான். ஆனால் அந்த ஒவ்வொரு புன்னகைக்கும் பலியாவது அவள் அல்லவா.


எப்போதும் போல் கயவன் என்று தெரிந்தே காயப்பட விளைந்தது அவன் மீன் விழிகள். இன்னமும் அவன் கரங்கள் அவள் இடையை பற்றிக் கொண்டிருக்க, அவள் கரங்களோ அவள் வியந்து ரசிக்கும் அவன் படிக்கட்டு தேகத்தில் தான் பதிந்து இருந்தது. உடல் முழுதும் மைனஸ் டிகிரியில் விறைத்து போனாலும், அவன் நெருக்கம் உள்ளுக்குள் அனலை மூட்டியது.


அவள் விரல்கள் பரிசித்துக் கொண்டிருக்கும் கல் தூணை அவள் விழிகளும் ஆசையாக வருட, அவள் விழி மொழியில் முழுதாக அவள் தன் வசம் ஈர்க்கபட்டதை உணர்ந்து கொண்டவனும் அவள் வசம் எப்போதோ வீழ்ந்து விட்டான்.


"ஓய் டிரன்ஸ்லேட்... டூ யூ நோ பாடி லாங்குவேஜ்" குளிருக்கு சூடேற்றியது அவன் காந்த குரல்.


உலக மொழிகளை கற்று தேர்ந்தவளுக்கு உடல் மொழி பற்றி வகுப்பு எடுக்க ஆரம்பித்தான். அவளோ விழிகள் நிமிர்த்தி மிரட்சியாக அவனை பார்க்க, அவள் விழிகள் நோக்கி குனிந்தவன் இதழ்கள் அனிச்சையாக மூடிக் கொண்ட அவள் இமைகள் மீது மென்மையாக பதிந்தது.


ஆணவனின் வன்மையை கண்டு வியந்தவள், அவன் மென்மையான அணைப்புகளிலும், தீண்டல்களிலும் பனிக் கட்டியாக உருகி தான் போனாள்.


தேகம் எனும் காட்டில் மோகத் தீ பரவும் போது பனி மலையும் உருக தானே செய்யும்.


"எவரி க்ரீயேட்சர்ஸ் நீட் டூ சம் பாடி கனெக்ஷன்" என்று அவள் காதில் பள்ளியறை பாடத்தை விளக்க, அவளுக்கோ நெஞ்சு முழுவதும் பயம் இருந்தாலும், அவன் அருகாமை மதி மயங்க செய்தது. சரியா? தவறா? யோசிக்க கூட அவள் மூளைக்கு அவகாசம் கொடுக்காது, அவன் நினைவையும், அவன் மயக்கும் வார்த்தைகளை மட்டுமமே சிந்தையில் ஏற்றி அவன் மீது பித்தம் கொள்ள வைத்தான்.


அவன் இதழ்கள் அவள் கன்னகதுப்பில் மெல்ல உரசி, உணர்ச்சி வயப்படும் நேரத்தில் கன்னத்து முத்தம் கூட காம விருந்தில் அசைவம் தான் என்று சொல்லியவன் இதழ்கள் அவள் கழுத்து நரம்பில் முத்தமிட, விழிகள் கிறங்கி இமைகள் மூடிக் கொண்டவள் உடல் முழுதும் மின்சாரம் பாய்ந்த உணர்வில் அவன் முதுகில் நக தடங்கள் பதிய அழுந்த பற்றிக் கொண்டாள்.


அவள் உடலின் சென்சிடிவ் பாய்ண்ட் தேடி அவன் விரல்களும், இதழ்களும் ஊர்வலம் போக, அவன் சீண்டல்களுக்கு கை பொம்மையாகி போனாள் பேதை பெண்ணவள்.


காதலை அவன் யாசிக்கவும் இல்லை, இவள் ஏற்றுக் கொள்ளவும் இல்லை. இதழ்கள் சொல்ல மறந்த காதலை விழிகள் விளக்கிட, விளக்கவுரை எழுதியது இருவரின் மேனியும்.


காதல் இல்லாது கட்டில் பாடம் கசந்து தான் போகும். மீண்டும் மீண்டும் அவன் தேடலும், அவள் ஒத்துழைப்பும் உணர்த்தியதே தீர காதல், இருவரின் கூடலுக்கு தீர்வு என்று.


முத்தங்கள், அணைப்புகள், சினுங்கல்கள், மெல்லிய முனகல்கள், சுக புலம்பல்கள் என கட்டிலறை பாடத்தை அவன் கற்றுக் கொடுக்க, காதலுடன் அதை வேகமாகவே கற்று தேறிவிட்டாள் அவன் காரியக்காரி.


அவள் பிறை நெற்றியில் அழுந்த முத்தமிட்டு அருகில் படுத்தவன், அவள் நெஞ்சு குழியில் நீந்திக் கொண்டிருந்த மெல்லிய தங்க சங்கிலியை உருட்டி விளையாடிய படி, "கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா" என்று அவன் கேட்க, ஒரு நொடி அன்னை, தந்தை, தமையன் என அனைவர் முகமும் கண் முன் வந்து போக, அப்போது தான் அவன் போதையில் இருந்து தெளிவு வந்தது பேதைக்கு.


தயக்கமாக அவன் முகம் பார்த்தவள், "வீட்ல கேட்கணும்" என்று தயங்கி சொல்ல, அவனுக்கோ சுர்ரென்று கோபம் வந்தது. அவனுடன் ஈருடல் ஓருயிராக கலந்த போது யாரிடம் அனுமதி கேட்டாள், கல்யாணத்திற்கு மட்டும் அனுமதி கேட்க வேண்டுமாமே.

"என்ன மட்டும் தெருவுல பெத்து போட்டாங்களா. எனக்கு வீடு இல்லையா, இல்ல அப்பா அம்மா தான் இல்லையா. நான் உன் விருப்பம் மட்டும் தான் கேட்டேன்" என்று கோபமாக சொல்ல, வெட வெடத்து போனாள் அவன் புதிய பரிணாமத்தில்.


கட்டிலில் கொள்ளை இன்பம் கண்ட பிறகு தாலி கொடி வேண்டாம் என்று எந்த பெண்ணால் மறுக்க முடியும். "ஹ்ம்ம்" என்று ம் கொட்ட, அவனோ "இந்த முனங்கலாம் வேண்டா. வாய திறந்து சொல்லு. சே எஸ் ஆர் நோ" என்று விடாப்பிடியாக கேட்க, "கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்" என்றாள் இதழ்களில் பரவிய மெல்லிய புன்னகையோடு.
 

T22

Well-known member
Wonderland writer
முத்தம் : 17


தன் கழுத்தில் தொங்கிய தாலியையும், எதிரில் புன்னகையோடு நின்றிருந்த அஸ்வந்தையும் தான் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அமிர்தா. அவளால் இன்னமும் நம்ப முடியவில்லை. அவளுக்கு கல்யாணம் ஆகிவிட்டது. அதுவும் அவள் மொத்த குடும்பமும் வசைபாடும் ஒருவனோடு. தன் அண்ணன் காவு வாங்க காத்திருக்கும் கயவனோடு.


"வீட்டாரை எப்படி எதிர் கொள்வேன்?" நினைக்கும் போதே தலை சுற்றியது அவளுக்கு. அவள் நிலை பற்றி சற்றும் கவலை படாதவனோ "இப்போ என் மாமனார் வீட்டுக்கு போகலாமா?" என்று கேட்க, அவளோ வெடித்து சிதறிய நெஞ்சில் கை வைத்து கொண்டாள்.


மறுத்து பேசினால் கேட்கும் ரகமா அவன்? வடைக்கு ஆசை பட்டு எண்ணெ சட்டில தவறி விழுந்தா? விளைவுகளை அனுபவிச்சு தானே ஆகணும்.


அவன் அமிர்தா வீட்டிற்கு செல்லும் ஏற்பாடுகளை செய்ய சென்றுவிட, இவளும் தன் போனில் தமையனுக்கு அழைத்து வீட்டுக்கு வந்து கொண்டிருக்கும் தகவலை மட்டும் சொன்னாள்.


அவள் அழைக்கவே முதலில் அவள் நலனை பற்றி தான் விசாரித்தான் சித்தேஷ். அண்ணனிடம் என்னவென்று சொல்வாள்? அவனிடம் சொல்லும் காரியம் அல்லவே அவள் செய்தது. அவன் நம்பிக்கையில் அல்லவா தீயிட்டு எரித்து வைத்திருக்கிறாள்.


விழியோரம் துளிர்ந்து நின்ற நீரை அஸ்வந்த் வரவும் அவனுக்கு தெரியாமல் துடைத்துக் கொண்டு புன்னகைத்தாள். அவன் இதழ்களும் அவள் புன்னகைக்கு பரிசளிக்க அங்கிருந்து அவர்கள் பயணம் தொடங்கியது.


எங்கு இருக்கிறோம் என்பது கூட அவளுக்கு தெரியாது. இந்தியாவில் தான் இருக்கிறோமா? இல்லை வேறேதும் நாட்டிலா? கடிவாளம் இட்ட குதிரையாக அவனை மட்டுமே சுற்றி கொண்டிருந்தவளுக்கு அதெல்லாம் ஆராய எங்கே நேரம் இருந்தது. அவன் மீது எப்படி நம்பிக்கை வந்தது? அதுவும் தெரியாது. ஆனால் நம்புகிறாள். அவன் கண்ணில் அவள் கண்ட காதலை நம்பி தானே கள்வன் என்று தெரிந்தே தன்னையும் தொலைத்தாள்.


அவள் நம்பிக்கையை அவன் காப்பாற்றுவான் தான். ஆனால் அவள் மீது வைத்திருந்த அவன் நம்பிக்கை? தன்னவள் என்ற உரிமையை மட்டுமல்ல தன் பாதியிடம் பாதி ரகசியத்தை கூட அவள் தெரிந்துக் கொள்ளட்டும் என்று வேடிக்கை பார்த்தானே. அந்த நம்பிக்கையை அவள் எங்கனம் காக்க போகிறாள்.


பட படத்த இதயத்துடன் அவள் விழிகள் நிலை இல்லாமல் அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்க, அவள் கைகளை தன் கைகளுக்குள் கொண்டு வந்து அவளை தோளோடு அணைத்துக் கொண்டான். அவளுக்கும் இப்போது ஆறுதல் வேண்டுமே அவன் மார்பிலே சாய்ந்து கொண்டாள். இப்படி தான் அவர்கள் பயணம் அங்கிருந்து ஆரம்பமானது.


மன சோர்வும், உடல் சோர்வும் அமிர்தாவை ஆட்கொள்ள, அஸ்வந்த் மடியிலே தலை வைத்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தவள், "டப்.... டப்..." என்று கேட்ட வெடி சத்தத்தில் தான் கண் விழித்தாள். அஸ்வந்திற்கு நேர் முன் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த டிரைவர் மூளை சிதறி அவள் முகத்திலும் கூட குருதி துளிகள் சிதறியது.


என்ன? ஏது? என்று அவள் உணரும் முன்னமே அவர்கள் சென்றுக் கொண்டிருந்த கார் கட்டுப்பாட்டை இழந்து தார்சாலையை விட்டு பள்ளத்தாக்கில் விழ, அமிர்தாவிற்கு மட்டுமல்ல, அஸ்வந்த்திற்கும் கூட அது பேரதிர்ச்சி தான்.


எங்கேயும் அவன் மட்டுமே தனியாக சுற்றுவது போல் வெளியுலகிற்கு தெரிந்தாலும், அவனுக்கு ஆபத்து என்றால் அடுத்த வினாடியே அவன் பாதுகாவலர்கள் வந்து விடுவார்கள்.


இப்போதும் வந்தார்கள். ஆனால் அவன் சற்றும் எதிர் பாராத வகையில், அவனை காக்க வேண்டியவர்களே அவன் உயிருக்கு எமனாக. எப்போதும் அவன் எதிரிகளை சாதாரணமாக நினைப்பது கிடையாது. தன் எதிரியின் திட்டம் இதுவல்ல என்று சற்று முன் அவர்கள் காரை வட்டமடித்த நான்கைந்து கார்களை வைத்தே கண்டுக் கொண்டவன், தனக்கு தானே அரணாக சிறிய ரக துப்பாக்கியுடன் அவனை வழி மறித்து தாக்கியவர்களை சுட்டு வீழ்த்த, அந்த துப்பாக்கி சூட்டில் தான் எதிர் பாரா விதமாக டிரைவர் பலியானார்.


ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தவளுக்கு இது எதுவும் தெரியாமல் இருக்க, சத்தம் கேட்டு அவள் விழித்த போது என்னவென்று யூகிக்கும் முன்னமே அனைத்தும் நடந்து முடிந்திருந்தது.


இமைகள் திறந்து கொண்டே சில நொடி கோமாவிற்கு சென்றவளை, கவிழ்ந்து கிடந்த காரில் இருந்து வெளியே இழுத்து போட்டான் அஸ்வந்த். இருவருக்கும் உடல் முழுதும் சிறு சிறு காயங்கள்.


அவளை வெளியே இழுத்து போட்டவன் "அமிர்தா.." என்று அவள் கன்னத்தை தட்டி அவளை சுயம் பெற செய்ய முயல, அவளோ சிறிது நேரம் கண்களை திறந்துக் கொண்டே மூர்ச்சையாகி போனவள், சட்டென்று மூச்சு வந்தது போல், இழுத்து விட்ட மூச்சுடன் எழுந்துக் கொண்டாள்.


"நான் பயந்த போலவே ஆகிடுச்சு. என் அண்ணன் தான் ஆள் அனுப்பி உங்கள கொல்ல பார்க்கிறான்" என்று பயத்தில் அவள் பாட்டிற்கு ஏதேதோ உலறிக் கொண்டிருக்க, "அமிர்தா" என்று அவள் கைகள் இரண்டையும் வலிக்கும் படி பற்றி அவளை சுய உணர்விற்கு கொண்டு வந்தான்.


"இது உன் அண்ணன் கிடையாது. அவனுக்கு அந்த அளவுக்கு சீன் இல்லை. முதல்ல அவனுக்கு போன் போட்டு இந்த லொகேஷன் ஷேர் பண்ணி சீக்கிரம் வர சொல்லு" என்று சொல்ல, அவளோ "என் போன்...." என்று நடுக்கத்துடன் கவிழ்ந்து கிடந்த காருக்குள் தலையை விட்டு உருட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.


அவளை சலிப்பாக பார்த்தவன் பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து தன் போனை எடுத்து சித்தேஷ் எண்ணிற்கு அழைத்து அவள் கையில் திணித்து, "சீக்கிரம் வர சொல்லு" என்று குதறாத குறையாக சொன்னான்.


அவர்களை துரத்தி வந்தவர்களும் சர சரவென்று பூட்ஸ் கால்களுடன் காட்டுக்குள் இறங்கிக் கொண்டிருக்கும் சத்தம் கேட்க, அமிர்தாவை தோளில் தூக்கிப் போட்டு கொண்டே காட்டிற்குள் ஓடினான். அவன் மட்டும் தனியாக இருந்திருந்தால் எப்படியாவது சமாளித்து எதிரிகளை ஓட விட்டிருப்பான். ஆனால் இப்போது காதல் மனைவி உடன் இருக்க, அவளை பலிக்கொடுக்க தயாராக இல்லை.


இப்படி திருட்டில் இறங்கும் போதே... என்றேனும் ஒருநாள் எவனாவது ஒருவன் கையில் அகப்படுவோம் என்று அவன் நன்கு அறிந்து தானே, உயிரை பணயம் வைத்து இதில் இறங்கினான். வாழும் வரை சுகமாக வாழ்ந்து விட்டு போ என்பது அவன் கொள்கை அல்ல, மனித வாழ்க்கையின் மகத்துவம் உணர்ந்தவன், வீணாக எவனோ ஒருவன் கையில் உயிர் விட தயாராக இல்லை.


சிறிது தூரம் சென்று ஒரு மறைவான இடத்தில் அமிர்தாவை விட்டவன், "இன்னும் ஏன் உன் அண்ணன் வரல" என்று அவள் மீது தான் சாடினான். அவன் பதட்டம் அவசரம் புரிந்தாலும், சொல்லி அரை நொடியில் போனில் இருந்தா குதித்து வர முடியும். இவன் அப்படி வர சொன்னாலும் சொல்வான் என்று தான் குதர்க்கமாக அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


சித்தேஷ் வர தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் இங்கு அஸ்வந்தோடு சேர்ந்து போக போவது அமிர்தா உயிரும் அல்லவா. அதற்கு தான் அவசர படுத்தினான். அவனுக்கு அவன் உயிரை விட தன் உயிரானவளை பாதுகாப்பது அவசியமாக பட்டது.


"உன் பாடிகார்ட் அண்ணன் உனக்கு பாதுகாப்பு கொடுக்கிற லட்சணம் இது தானா? நீ அவனுக்கு போன் பண்ணி எட்டு மணி நேரம் ஆச்சு. நீ அவனுக்கு போட்ட போன்ல சிக்னல் வச்சி இவனுங்க வந்துட்டாங்க. அவன் இன்னும் எங்க சுத்திட்டு இருக்கான்... ********* "


கோபத்தில் அவன் வாயில் கெட்ட வார்த்தைகள் வேறு சரளமாக வந்தது. அதை விட காலையில் இவள் சித்தேஷிற்கு அழைத்தை கூட சரியாக சொல்கிறான். எல்லாம் விட நான் அவன் தங்கை என்று முன்னமே தெரியுமா? கண்ணைக் கட்டிக் கொண்டு வந்தது அவளுக்கு.


மயங்கி சரிய போனவளை அஸ்வந்த் தங்கி பிடிக்க, அந்த இடைவெளியில் சீறி பாய்ந்து வந்த துப்பாக்கிக் குண்டு இருவரும் நின்றிருந்த மரத்தினை துளைத்து சென்றது.


அவளோ மயங்கி விழ போனவள் அதிர்ந்து, குண்டு வந்த திசையை பார்க்க, அங்கு இவர்களை குறி வைத்துக் கொண்டிருந்தவன் நெற்றி பொட்டிலே சுட்டிருந்தான் அஸ்வந்த். அதில் மேலும் திடுக்கிட்டவள், அஸ்வந்த் புறம் விழியை பயத்துடன் திருப்ப, அவன் விழிகளிலோ ரௌத்திரம் மட்டும் தான் கரைபுரண்டு ஓடியது.


இமைக்க கூட அவகாசம் கொடுக்காது அவளை இழுத்துக் கொண்டு ஓட, புல்லட் சத்தத்தில் மொத்த கூட்டமும் அவர்களை வளைத்திருந்தது. சுத்தி ஆயுதங்களோடு அவர்கள் நெருங்க, அவனோ சற்றும் அஞ்சாது அவர்கள் தாக்குதலில் இருந்து தப்பித்தபடியே பாதி பேரை அடித்து துவம்சம் பண்ணியிருந்தான்.


அமிர்தா உடன் இருக்க, அவளை காக்கும் பொறுப்பும் அவனிடம் இருக்க, எப்போதும் உள்ள வேகத்தை விட சற்று பின் தங்கி தான் போனான். அதுவே எதிரிகளுக்கு சாதகமாக அமைந்தது. அவன் கையில் இருந்த துப்பாக்கியில் குண்டு தீர்ந்து போக, அவளை ஒரு கையில் பிடித்துக் கொண்டு எதிரிகளை பந்தாடிக் கொண்டிருந்தவன் பின்னால் இருந்து ஒருவன் தாக்க, அஸ்வந்தோ நிலத்தில் விழுந்தான்.


"அஸ்வந்த்..." என்று பதறி அவனை நோக்கி ஓடியவள் தலையில் ஒருவன் கட்டையால் அடிக்க, அவளோ அந்த இடத்திலே மயங்கி விழுந்தாள்.


அரை மயக்கத்தில் மெல்ல தன் கண்களை தட்டி தட்டி விழித்தவள், சுயம் பெற்று முழுவதுமாக கண்களை திறக்க, எங்கும் இருள், எதிலும் இருள் என்று இருள் மட்டும் தான் பரவி கிடந்தது. "நான் எங்க இருக்கேன்?" என்று முனங்கிய படி அவள் எழுந்து அமர, "ஹ்ம்ம்... நரகத்துல" என்ற குரல் கேட்டு தன் பக்கத்தில் பார்த்தாள்.


அவள் அர்னால்ட் தான். குத்து சண்டையில் ஷேர் ஏணியெல்லாம் தூக்கி வீசி அடிவாங்கியது போல் உடல் முழுவதும் ரத்தம் சொட்ட சொட்ட கண்கள் சொருகிய நிலையில் அமர்ந்திருந்தான்.


அவள் மயங்கும் முன் நிகழ்ந்த நிகழ்வை மூளை நினைவு கூற, "அஸ்வந்த்" என்று அவனை பாய்ந்துக் கட்டிக் கொண்டாள்.



அவள் வந்து விழுந்த இடம் இன்னும் வலிக்க, தன்னிலிருந்து அவளை நகர்த்தி வைத்தவன், "குறை உயிரையும் எடுத்துறாத" என்றான் நக்கலாக.


'உடல் முழுவதும் சர்ஜெரி பண்ணும் அளவிற்கு அடி பட்டிருந்தாலும் இந்த நக்கலுக்கு ஒன்னும் குறைவில்லை' எண்ணியவள் "ரொம்ப வலிக்குதா?" என்று கேட்க, "இல்ல.... ஏசி ரூம்ல உன்னோட கசமுசா பண்ண மாதிரி சுகமா இருக்கு.." என்றான் அதே நக்கல் குரலில்.


"நார் நாரா கிழிச்சு தொங்க போட்டுருக்காங்க.. வலிக்குதா கேட்கிற? இனியும் உன்ன தூக்கிட்டு ஊட முடியாது. நீயே ஓடி தப்பிச்சிக்க.. அந்த பக்கம் தான் அந்த ரவுடிங்க தேடிட்டு இருக்காங்க, இந்த பக்கம் போ" என்று அவள் தோளை பிடித்து தள்ளினான்.



"ஏன் நான் மட்டும்? நீங்களும் வாங்க சேர்ந்தே போலாம்" என்று அழைக்க, "எங்க பரலோகத்துக்கா... உன்கூட வந்தா அங்க தான் போகணும். நீ போ.. எப்படியும் உன் அண்ணன் காட்டோட முகப்புல தூர் வாரிட்டு இருப்பான் பத்திரமா போய் சேரு" என்று சொல்ல,


அவளோ "நான் உங்கள விட்டு போகல... உங்களோட தான் இருப்பேன்" என்று பிடிவாதமாக நின்றாள்.


"செத்து போவடி... இந்த சினிமா டயலொக் எல்லாம் ஓரம் கட்டிட்டு, உயிர் மேல ஆசை இருந்தா போ... என் கண் முன்னாடி இனி எப்பவும் வராத. மீறி வந்த நானே உன்ன கொள்ளுவேன்" என்று மிரட்ட, மிரண்டு அவனை பார்த்தாலே தவிர அவனை விட்டு ஒரு அடி நகரவில்லை.


எந்த ஆபத்து வந்தாலும் ஒரு கை பார்த்து விடலாம் என்று மிதப்பில் திரிந்தவனுக்கு, இன்று எவனோ ஒருவன் உயிர் பயத்தை காட்டி விட்டான் அல்லவா! உலகில் மிகவும் கொடிய விசயம் நம் கண் முன்னே நம்மவர்கள் உயிரை காவு கொடுப்பது தான். அவனுக்கு எப்படியாவது அவளை காக்க வேண்டும்.


உடன் இருந்த அவன் பாதுகாவலர்களே, தாக்கும் போது யாரையும் நம்ப தோன்றவில்லை. அவளை பத்திரப் படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக தான் சித்தேஷ் எங்கே என்று அவசர படுத்தினான்.


உடலில் இருந்து இரத்தம் கசிந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுய நினைவை இழந்துக் கொண்டிருந்தவன், இன்னும் சிறிது நேரத்தில் மூர்ச்சையாவது உறுதி என்ற நிலையில் தான் இருந்தான். சோர்ந்து விழி மூடினால் இனி கண் விழிக்கவே முடியாது என்ற உணர்வு அவனுக்கு. அமிர்தா வேறு விட்டு நகர மாட்டேன் என்று ஒட்டிக் கொண்டிருக்க,


தள்ளாடிய படி எழுந்தவன், அந்த ரவுடிகள் இருக்கும் திசை நோக்கியே சென்றான்.


"இந்த பக்கம் ஏன் போறிங்க? நம்மள கொன்னுடுவாங்க" என்று அவள் படபடக்க,


"இங்கேயே இருந்தாலும் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல செத்து தான் போவோம்"


"அதுக்காக... வாலிண்டரிய போய் தலையை வெட்ட சொல்ல போறீங்களா?"


"அவ்வளவு சீக்கிரம் இந்த தலையை வெட்ட முடியாது" என்று சூட்சமமாக சொன்னவன், அழுத்தமான காலடிகளுடன், இவன் கொன்று குவித்த சடலங்கள் தாண்டி அவர்கள் முன் சென்று நின்றான்.


அமிர்தாவோ இதயம் பதை பதைக்க, நடுக்கத்துடன் அவன் இழுத்து சென்ற திசையில் வந்தாலும், இப்போதும் அவனை நம்பினாள். அவன் கைகளை இறுக பற்றிக் கொண்டு மிரட்சியாக எதிரே நின்ற கூலி படைகளை பார்த்தாள்.


ஆயிரம் பன்றிகள் நடுவே விறைப்பாக நின்று வேட்டையாடும் ஒற்றை வேங்கையாக அவன் தோற்றம் இருக்க, ரத்தத்தில் குளித்தாலும், பயம் என்பது சிறிதும் இன்றி, கூர் விழிகளோடு, சற்றும் குறையாத திமிரோடு தங்கள் முன் வந்து நின்றவனை பார்த்து காசுக்கு விலை போன படைகள் அரண்டு தான் போனது.


துப்பாக்கி முனையில் அவனை சிறை பிடித்திருக்க, 'அவ்வளவு வீராப்பா பேசிட்டு வந்தியே.. இங்க வந்து முட்டி போட்டு நிக்க தானே...' அமிர்தா நெற்றி பொட்டில் துப்பாக்கியை ஒருவன் அழுத்தி பிடித்திருக்க, பயந்து பயந்து சலித்து போனவள், 'பேசாம கொன்னுருங்கடா' என்ற ரேஞ்சில் தான் மொத்த சக்தியும் வடிந்து நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.


அவன் உயிரை எடுக்க துணிந்த கூட்டம் தான். ஆனால் அவனால் காரியம் ஆக வேண்டுமே. அதன் பிறகு அவனுக்கு இந்த பூமியில் இடம் இல்லை என்று அனுப்பி விடுவார்கள்.


மொத்த கூட்டத்தையும் விலக்கி கொண்டு சைனீஸ் வில்லன் ரேஞ்சில் ஒரு சப்ப மூக்கனும், தெலுங்கு தாதா கெட்டப்பில் ஒரு மோடா பீஸும் முன்னே வர, 'யார் டா இந்த வீங்கி போன மண்டையும், சடை போட்ட சாம்பிராணியும்' என்று தான் அமிர்தா அவர்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


அஸ்வந்த் அருகில் வந்தவர்கள், "பணத்தை எங்க டா வச்சு இருக்க?" என்று துப்பாக்கியால் அவன் தாடையை உயர்த்தி கேட்க, "இங்க இருக்கு. எங்களை காப்பாத்து சொல்றேன்" என்று தன் மூளையை சுட்டி காட்டி கோணல் சிரிப்பு சிரித்த அஸ்வந்த் முன் நெற்றியிலே ஒருவன் துப்பாக்கி வைத்து மிரட்ட, 'முடிஞ்ச சுடுடா' என்று தான் தெனாவட்டாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.


'நம்மள மாதிரி பணத்தை கோட்ட விட்ட குரூப் பா?' என்று சலிப்பாக பார்த்து கொண்டிருந்தவள் பயம் எல்லாம் எப்போதோ பறந்து போய் இருந்தது. எதிரில் அவளவன் அவ்வளவு தைரியமாக இருக்கும் போது இவளுக்கும் தைரியம் தானாக வந்தது. என்ன நிற்க கூட உடம்பில் தெம்பு இல்லாமல் பாதி மயக்கத்தில் இருந்தாள்.


"கௌரவம் செப்பண்டி, அண்டி ஜீவிதம் உண்டாது" என்று தெலுங்கு தெள்ளவாரி மிரட்ட, "ஓய் டிரன்ஸ்லேட்... டிரான்ஸ்லேட்" என்று அமிர்தாவை பார்த்தான் அவன்.


அவளும், "பணம் எங்க இருக்குனு மரியாதையா சொல்லனுமாம்.. இல்ல உயிர் இருக்காதாம்" தன் மொழிபெயர்ப்பு வேலையை திறம்பட செய்தாள்.


பக்கத்தில் நின்றிருந்த கோர்ட்டு போட்ட நூடுல்ஸ் நூலம்படையும் தன் பங்கிற்கு எதையோ கத்திக் கொண்டே இருக்க, அமிர்தா தான் மூன்று பேருக்கும் மெழி பெயர்த்து ஓய்ந்து போனாள்.


இறுதியில் வழக்கமான வில்லன்கள் கையாளும் மிரட்டல் போல், அமிர்தாவை காட்டி மிரட்ட, "அவ மேல கைய வச்ச மொத்த பணமும் எரிஞ்சு சாம்பலாகிடும்... ஐ கேன் டூ இட்" என்று அவர்களையே அடிக்குரலில் மிரட்டியவன் கண்களில் அதை நிச்சயம் செய்வேன் என்ற திமிர் இருந்தது.


இறுதியில் அவர்களே இறங்கி வந்து, "அடிச்சதுல பாதி எடுத்துக்க, மீதியாவது கொடு" என்று சொந்த பணத்தையே கெஞ்சி கேட்க, உடனே பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்து விட்டு உயிரை விடவா.... கண்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நினைவை இழக்க, "ஃபர்ஸ்ட் சேவ் அஸ்..." என்றவனின் சொல்லை கேட்ட வேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கு.


"வண்டி கொண்டு வாங்க.. ஹாஸ்பிடல் போ......" தாதா தெலுங்கில் சொல்லி முடியும் முன்னமே இரும்பு லாட் ஒன்று அஸ்வந்த் இடது புற தலையைப் பதம் பார்த்திருக்க, அவனோ மண்ணில் மடங்கி விழுந்தான்.
 

T22

Well-known member
Wonderland writer
முத்தம் : 18


அனைவரும் உச்சக்கட்ட அதிர்ச்சியில் இருக்க, "திருட்டு நாயே... என் தங்கச்சியையே கடத்துவியா" என்று கேட்டபடி மீண்டும் அடிக்க கை ஓங்கிய சித்தேஷ் கையை, "அண்ணா...." என்று அலறியபடி ஓடி வந்து பிடித்து இருந்தாள் அமிர்தா.


அவனோ அஸ்வந்த் மீது இருந்த கோபத்தில் அவளை உதறி தள்ளிவிட்டு மீண்டும் அவன் தலையில் கம்பியை விளாசி இருக்க, சித்தேஷ் கையில் சுட்டு இருந்தான் அஸ்வந்த் காவலாளி சீருடையில் நின்றிருந்த ஒருவன்.


அவர்களே இப்போது தான் ஒரு முடிவுக்கு வந்து பிப்டி பிப்டி என்று டீலிங் பேசி இருக்க, இறுதியில் இடிச்ச புலியாக பாய்ந்து அவன் மண்டையை பிளந்து அவனை மார்ச்சுவரிக்கி அனுப்பினால், பணம் மொத்தமும் எங்கே என்று தெரியாமலே போய் விடுமே.


இரண்டு கேங்கும் மாறி மாறி சண்டை போட்டு, இருந்த நிலையை இன்னும் மோசமாக்கி கட்டி பிடித்து உருள, கேங் வாரில் மாட்டிக் கொண்டு மயங்கி இருந்தாள் அமிர்தா.


அவள் கண் விழித்த போது, ஹாஸ்பிடலில் தான் இருந்தாள். பக்கத்தில் அவள் ஆருயிர் தோழி, அவள் அத்தை மகள் ரேணு மட்டுமே இருக்க, முதலில் அஸ்வந்த் பற்றி தான் அவளிடம் கேட்டாள்.


ரேணுவோ, "அவனை பத்தி எதுக்கு கேட்கிற, சண்டாள பாவி. பூ போல இருந்த உன்ன இப்படி புயல்ல சுழட்டி அடிச்சி படுக்க போட்டானே... நல்லா இருப்பானா? விளங்காம போவான்" என்று கரித்து கொட்ட, அமிர்தாவிற்கு தான் அவனை சபிப்பதை பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.


"பிளீஸ்... ரேணு அவர திட்டாத" என்று திருடனுக்கு வக்காலத்து வாங்க வந்த தன் மாமன் மகளை ஒரு நொடி வித்தியாசமாக பார்த்தவள், "என்னடி மண்ட கசாயம் மாதிரி சிணுங்கிற? இரு நான் டாக்டர கூட்டி வரேன்" என்று எழும்ப போனவள் கையை பிடித்து வேண்டாம் என்று தடுத்தவள், "சித்து எங்க இருக்கான்?" என்று தான் பயந்து கேட்டாள்.


ரேணுவோ "பக்கத்து ரூம்ல... அவனும் நேத்து தான் கண் முழிச்சான். அவனை வேணா பார்க்க கூட்டி போறேன்" என்று சொல்ல, "இல்ல இல்ல வேண்டாம்" என்று மறுத்தாள் பாண்டியன் வீட்டு பைங்கிளி.


ரேணு பார்வை மேலும் அவள் மீது சந்தேகமாக விழ, தோழியிடம் எதையும் மறைக்க விரும்பாதவளோ அனைத்தையும் போட்டு உடைக்க, அதிர்ச்சியில் வாயில் கை வைத்துக் கொண்டாள் ரேணு.


"அடி ப்பாவி! என்ன டி பண்ணி வச்சிருக்க, உனக்கு முன்னாடி பொறந்தவ நான் இருக்கும் போது என்கிட்ட கூட ஒருவார்த்தை சொல்லாம கல்யாணம் பண்ணி இருக்க, அதுவும் மேட்டர் கூட முடிச்சிட்ட..." என்று ரேணு அவள் கையை வலிக்க கிள்ளி வைக்க, அந்நேரம் அமிர்தாவை பரிசோதிக்கும் மருத்துவர் ரெகுலர் விசிட் வந்தார்.


"அமிர்தா கண் விழித்ததும் ஏன் வந்து சொல்லல..." என்று ரேணு வை கடிந்து கொள்ள, அவளோ அனைவரையும் அசடு வழிய பார்த்து வைத்தாள்.


அண்ணன் தங்கை இருவரும் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்க பட்டு இருப்பதை அறிந்து இந்தியா வந்திருந்தான் நகுலன். இப்போது ரேணு செயலை கண்டு.... 'உனக்கெல்லாம் எப்போதோ தான் புத்தி வரும்' னு ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு மருத்துவரை பார்க்க சென்று விட,


மொத்த குடும்பமும், ஒரு பாசமலர் படத்தை ஓட்டிட, இறுதியில் இறுக்கமான முகத்துடன் அவளை நெருங்கினான் சித்தேஷ்.


"அங்க என்ன நடந்துச்சு அமிர்தா?" அவன் ஒரே ஒரு கேள்வி தான் கேட்டான்.. ஆனால் அவளுக்கு தான் தவறு செய்த உணர்வில் சகலமும் ஆடி போனது. பேந்த பேந்த விழித்து கொண்டிருந்தவளை காப்பாற்றவே, "அவன் நம்ம அம்மு வ ஃபோர்ஸ் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணிகிட்டான்" கழுத்தில் தாலி கிடந்ததே அதற்கு வேறு தனி விசாரணை கமிஷன் வைப்பான் என்று ரேணு ஒரு கதையை அடித்து விட, அனைவரும் அவள் உயிர் பிழைச்சு வந்ததே கடவுள் புண்ணியம். இனி இந்த மாதிரி வேலைக்கு எல்லாம் அவளை அனுப்பாதீங்க என்று அமிர்தா அம்மா கண்ணீர் சிந்த, மற்றவர்களும் அதை அமோதிப்பதாக சொல்லி விட்டு வெளியேறினர்.


எல்லாரும் சென்றதும், "ஏன் டி ஃபோர்ஸ் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணதா பொய் சொல்லி அவர் மேல பேட் இம்பிரஷன் வர வைக்கிற" என்று கேட்டவளை குதர்க்கமாக பார்த்த ரேணு, "உன் ஆளுக்கு ஏற்கனவே நம்ம வீட்ல நல்ல பேரு தான் டி... அதை நான் வேற கெடுக்கணுமா? நீ குஜால இருந்து தான் கல்யாணம் பண்ணேன்னு சொன்னேன் வை... ஏற்கனவே அவனால பணம் போச்சு, மூஞ்சி மோகரையெல்லாம் பேந்து போச்சுனு கொலைவெறில இருக்கிற உன் அண்ணனுங்க ரெண்டுப் பேரும், அடுத்த நிமிஷமே அங்க கோமாவுல இருக்கிறவனை ஒரேயடியா அனுப்பி வச்சுடிவாங்க.." என்று அஸ்வந்த் உடல்நிலை பற்றி அவள் கேள்வி பட்ட விசயத்தை சொல்ல, அமிர்தா விழிகளோ சட்டென்று கலங்கி போனது தன்னவன் நிலை அறிந்து.


"நான் அவர பார்க்கணும்" என்று கெஞ்சிய மாமன் மகளை தோளோடு அணைத்துக் கொண்ட ரேணு "நீ கொஞ்சம் உடம்பு தேறிவா... யாருக்கும் தெரியாம போய் பார்க்கலாம்" என்று சமாதானம் செய்தால். அமிர்தாவும் "ஹ்ம்ம்" என்று அவளை கட்டிக் கொண்டிருக்க, "ரொம்ப மிஸ் பண்றியா? என்று கேட்ட ரேணுவிடம் "ஆம்" என்று தலையை ஆட்ட,


அவளோ "மேட்டர தானே மிஸ் பண்ற" என்று எப்போதும் போல் மாமன் மகளை கலாய்க்க, அமிர்தாவும் "ச்சீ போ டி" என்று சினுங்கினாள்.


அமிர்தா உடல் நிலையும் சிறிது சிறிதாக தேறி இருக்க, சொன்னது போல் அஸ்வந்தை பார்க்க அழைத்து சென்றால் ரேணு.


"எங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சு, நான் அவர் பொண்டாட்டி, அஸ்வந்தைப் பார்க்கணும்" என்று கழுத்தில் அவன் கட்டிய தாலியை காட்டி அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்தவளை அஸ்வந்த் அம்மா, தாலியை பிடுங்கி இழுத்து கையோடு அறுத்தே அடித்து துரத்தினார்.


திடீரென்று எவளோ ஒரு பெண் வந்து புதிதாக உறவு கொண்டாடினால், பெத்த மனம் படப்படத்தது. ஏற்கனவே மகன் உயிரை ஆக்சிஜன் வெண்டிலேடரில் பிடித்து காவல் காத்து வருகிறார். இந்த நிலையில் முன்பின் அறியா பெண்ணின் வார்த்தைகளையும், கண்ணீரையும் நம்ப அவர் தயாராக இல்லை.


அஸ்வந்த் நிலை பற்றி அவ்வப்போது அண்ணன்களின் கோப வார்த்தைகளின் மூலமே அறிந்துக் கொள்ள முடிந்தது. 'அவன் வருவான்... தன்னை இங்கிருந்து கூட்டி செல்வான்' என்று சொந்த வீட்டில் சொந்தங்கள் நடுவே சிறை பட்டுப் போனவள் சிரிப்பு, குறும்பு, துடுக்கு தனம் எல்லாம் எங்கே கண்டம் கடந்து தான் போனது.


"புள்ள... அந்த படுபாவி பையன் கிட்ட இருந்து உயிர் பொழச்சு வந்திருக்குல.. அந்த பயத்தில தான் இப்படி இருக்கா... ஏதாவது மாற்றம் வந்தா சரியாகிடுவா" என்று பெரியவர்கள் எடுத்த முடிவு தான் அமிர்தா திருமணம்.


அமிர்தா அன்னையின் தம்பி மகனை தான் அவசரத்திற்கு மாப்பிள்ளையாக்கி இருந்தனர். அஸ்வந்த் தான் வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக குடும்பத்தை நோகடிக்கவும் முடியவில்லை, குடும்பத்தினர் சந்தேசத்திற்காவது பலியாவோம் என்று இந்த வாழ்க்கையை முழுதாக ஏற்றுக் கொள்ளவும் முடியவில்லை.



உறுதியாக எந்த பக்கமும் சரிய முடியாமல் நாட்டாத்தில் நின்றவளுக்கு இன்பமான செய்தியாக வந்து விழுந்தது தான் அஸ்வந்த் மீண்டும் கண் விழித்துக் கொண்ட செய்தி. ஆனால் அதிலும் பேரிடி அவன் கடந்த கால பக்கங்கள் பாதி தண்ணியில் கரைக்கபட்ட எழுத்தாக போனது.


அமிர்தா, "அவரை பார்க்கணும். ப்ளீஸ் உதவி பண்ணுங்க" என்று அஸ்வாந்தின் பி. ஏ. கதிரிடம் அவ்வப்போது சென்று மன்றாடியிருக்க, கதிர் மூலம் தான் அஸ்வந்த் அப்பாவிற்கு இப்படி ஒரு பெண் இருப்பது தெரிய வந்தது.


மகன் நினைவுகளை திரும்ப பெற இவள் உதவுவாள் என்ற நம்பிக்கையில் அவளை அழைத்திருந்தார். அவளும் பாண்டியன் வீட்டு பெண் என்பதை முற்றிலும் மறைத்து சாதாரண எம்பிளாயாகவே தன்னை காட்டிக் கொண்டாள்.


அஸ்வந்த் அம்மாவிற்கு தான் அவள் வந்தது கொஞ்சமும் பிடிக்கவில்லை. மருமகளாக மகனிடம் அறிமுகம் செய்ய மாட்டேன் என்று பிடிவாதமாக மறுத்தவர், கணவரின் மிரட்டல் தாங்காது மகனை நெருங்க அவளை அனுமதித்தார்.


அப்போதும் ஆயிரம் கண்டிஷன். "எனக்கு உன்ன சுத்தமா பிடிக்கல" என்று மூஞ்சிக்கு நேரே சொன்னவர், "அவன் மீது புருஷன் என்ற உரிமை எடுத்துக்க கூடாது. அவனுக்கு பழசு நியாபகம் வந்ததும் விட்டு ஓடி போகணும்" என்று சத்தியம் வாங்கியே அவளை அனுப்பி வைத்தார்.


இங்கே வீட்டிற்கு வந்த அமிர்தாவோ, 'இப்போ இவங்கள எப்படி சமாளிப்பேன்?' மூளையை குடைந்து யோசித்துக் கொண்டிருக்க, "நம்ம பணத்தை திரும்ப பெற இன்னொரு சான்ஸ் கிடைச்சு இருக்கு. அந்த திருட்டு நாய் சென்னைக்கு போக போறான்." என்று சித்தேஷ் ஏதோ திட்டம் தீட்ட, என் சூழ்ச்சியை பார் என்று அவன் முன் சென்ற அமிர்தாவோ, "என்னை அடிச்சு ஹாஸ்பிடல்ல படுக்க போட்டவனை, நான் சும்மா விட மாட்டேன். இப்போ தான் அவன் பி.ஏ. போன் பண்ணினான்.. அவன் எனக்கு தாலி கட்டியதால என்னை வச்சு ஏதாவது நியாபகம் வருமானு பார்க்க அவ அப்பா கூப்பிட்டாங்க" என்று சொன்னவள் அஸ்வந்த் தந்தை திட்டத்தை பற்றி சொல்லி,


"என் குடும்ப சந்தோசம் தான் எனக்கு முக்கியம்" என்று நாலைந்து பிட்டு சேர்த்து போட்டு, செல்ல அனுமதியும் பெற்றுக் கொண்டாள்.


ஆனால் இந்த முறை அவள் பாதுகாப்பில் சிறிதும் அலட்சியம் காட்டாமல், நகுலன், மாமி என அவர்களையும் அனுப்பி வைத்தான் சித்தேஷ்.


தங்கள் காதல் மீது நம்பிக்கை இருந்தாலும், இறுதி நாள் நடந்த நிகழ்வுகள் யாவும் அவள் மனதில் பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது. நான் சித்தேஷ் தங்கை என்று தெரிந்தே உடன் அழைத்து சுற்றினானா? இறுதி நொடியில் அவன் மண்டையை பிளந்து பழையதை மறக்க வைத்தது என் அண்ணன் தான் என்று தெரிந்தால் என் மீது கோபப்பட்டு, என்னை வெறுப்பாரா? என்ற எண்ணங்களே அவள் மனதில் பயத்தை விதைத்து, அவனை நெருங்க விடாமல் செய்தது.



மாடியில் இருந்து கீழே விழுந்த அன்று தான் அமிர்தாவிற்கு நிச்சயதார்த்தம் முடிந்தது. மனம் முழுதும் பாரத்துடன் இரவு பிளாட்டிற்கு வந்து சேர, மாடியில் நின்றுக் கொண்டிருந்த அஸ்வந்த்தை பார்த்ததும் அழுகை தானாக வந்தது. அந்த நிமிடமே அவனிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லி, அவனை எங்காவது இழுத்துட்டு ஓடி விடலாம் என்ற எண்ணத்தில் மாடி ஏறியவள், அவசரத்தில் முன்னே சென்றவன் மீது மோதி விட, அவன் இடுப்பில் இருந்து கன் கீழே விழுந்தது. பதறி போனவள், குனிந்து அவன் கன்னை எடுக்கும் முன் இவள் எடுத்து, "யார் டா நீ?" என்று துப்பாக்கியை நீட்டி மிரட்ட, அவனோ இவளை பார்த்து பயந்து ஓடியவன் ஆறடி தூணாக வந்து நின்ற நகுலன் மீது தான் மோதி தரையில் விழுந்தான்.



அப்போது நடந்த சண்டையில் தான் எதிர்பாரா விதமாக அமிர்தா பிடித்து அவன் கீழே தள்ளி இருக்க, அவன் கழுத்தில் தன் கால் வைத்து அழுத்தி பிடித்து இருந்தான் நகுல். தங்கையை காப்பாற்ற உள்ளம் பரபார்த்தாலும், கீழே பவனும் கவியும் வந்து விடவே போட்ட வேஷத்தை தொடர வேண்டிய கட்டாயம் அவனுக்கு.



இப்போது இந்த நினைவுகள் எல்லாம் அவள் சிந்தையை சுழற்றி அடிக்க அமிர்தாவோ கன்னத்தில் கை வைத்து அமர்ந்திருந்தாள். அவள் எதிரே அமர்ந்து முறுக்கு, டீ என்று உள்ளே தள்ளி கொண்டிருந்தாள் ரேணு. வந்ததில் இருந்து எதுவும் பேசாமல் ஏதோ யோசனையில் இருந்த தன் மாமன் மகளிடம், "என்ன டி? நேத்து நைட்டு பார்ட்டிக்கு போறேன்னு பழிப்பு காட்டிட்டு போன, இன்னைக்கு பால்வண்டி கவுந்த மாதிரி உட்கார்ந்துருக்க, ஏதாவது பிரச்சனையா?" என்று கேட்க, அவளை ஏறிட்டு பார்த்த அமிர்தாவோ, "என்னனு சொல்லுவேன்?" என்று சலிப்பாக சொன்னவள், நிமிர்ந்து அவள் கையை பிடிக்க, அவளோ "ஏன் டி என் முறுக்க பிடுங்கிற? அங்க இருக்கு எடுத்து சாப்பிடு" என்று சொல்ல, கடுப்பாகி போனாள். "அடச்சீ அத ஓரமா வை" என்று அவள் கையில் இருந்த முறுக்கை பிடுங்கி தட்டில் வைத்து விட்டு, அவள் அருகே நெருங்கி அமர்ந்து அவள் முகத்தையே சங்கடத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


அவளை உத்து பார்த்த ரேணுவோ "உன் அண்ணன் பார்த்தா கூட ஏதாவது வொர்க்அவுட் ஆகும். நீ ஏன் டி இப்படி குறுகுறுன்னு பார்த்து வெறி ஏத்துற. மூஞ்சில படம் காட்டாம மேட்டர சொல்லு" என்று சொல்ல, அமிர்தாவும் தன் மனதை அரித்துக் கொண்டிருக்கும் விஷயங்களை சொன்னாள்.


சிறு வயதில் இருந்தே இருவரும் ஒன்றாக வளர்ந்ததால் மாமன் மகள், அத்தை மகள் உறவை தாண்டி நண்பர்களாகவே வளர்ந்தார்கள். அமிர்தா எந்த விடயமாக இருந்தாலும் அவளிடம் மட்டுமே பகிர்ந்துக் கொள்வாள். ரேணு தான் அவளின் வழிக்காட்டி. ரேணுவிற்கும் அப்படி தான், தனக்கு முடிவு எடுக்க தெரியாத நிலையில் அமிர்தா சொல்வதை கண்ணை மூடி கொண்டு கூட செய்வாள். அந்த அளவிற்கு இருவருக்கும் நம்பிக்கை மற்றவர்கள் மீது.


சற்று தடுமாறிய அமிர்தா நேற்று இரவு பார்ட்டிக்கு சென்றதில் இருந்து, அஸ்வந்த்துடன் கூடியது, காலையில் அவனுடன் பேசியது என்று எல்லாம் சொல்ல, அதிர்ச்சியில் வாயில் கை வைத்துக் கொண்டாள் ரேணுமதி.


அவளின் அகன்ற விழிகளையும், உறைந்த நிலையையும் பார்த்த அமிர்தாவோ, "ரேணு..." என்று அவளை பிடித்து உலுக்கியபடி "ஏதாவது சொல்லு டி" என்று கேட்க, "என்ன சொல்ல?" என்று காண்டானவள், "எவன் எவனோ பண்ணுற பிளான் எல்லாம் உனக்கு ஒர்கவுட் ஆகுது. சொந்தமா பிளான் போட்டக் கூட இங்க எதுவும் செட் ஆக மாட்டேங்குதே" என்று சற்று பொறாமையில் பொங்கிக் கொண்டிருக்க, அவளை தான் வித்தியாசமாக பார்த்தாள் அமிர்தா.


"என்ன டி உளறுற" என்று கேட்க, "ஆமாடி மா... எங்க மன உளைச்சல் எல்லாம் உனக்கு உளறலா தான் தெரியும். நினைவு இருக்கோ இல்லையோ இதுல மட்டும் ரெண்டு பேரும் கரெக்டா இருக்கீங்க, இங்க இருபது வருஷமா வலை விரிச்சு, வலையவே கடிச்சு குதறி விட்டு போற மீனை எப்படி கரெக்ட் பண்ண தெரியாம முழிப் பிதுங்கி நிற்கிற... இந்த அற்ப பதர் கஷ்டம் எல்லாம் உனக்கு கல்கோனாவா தான் இருக்கும்" என்று அவள் சொன்ன உதாரணங்களும், விளக்கங்களும் யாருக்கு என்று புரிந்துக் கொண்ட அமிர்தாவோ, "நீ வலையை நல்ல ஸ்ட்ராங் ஆஹ் விரிச்சு இருக்கணும்" என்று சிரிப்பை அடக்கியபடி சொன்னாள்.


ரேணுவும், "எங்க? மாமானு ஆசையா கூப்பிட்டா, அடச்சீ பே'னு கடிச்சு குதறுறான். நான் என்ன அவ்வளவு மோசமாவா இருக்கேன்?" என்று பாவமாக கேட்டவள், "கூட்டத்துல இருந்தா தான் அவனுக்கு கண்ணு தெரிலனு, தனியா கூட்டி வந்து கரெக்ட் பண்ணலாம்னு ஒண்ணுக்கும் உதவதா உங்க மொக்க பிளானுக்கு ஒத்துக்கிட்டு இங்க வந்தா, எதுவும் நினச்ச போல நடக்க மாட்டேங்குது" என்று சலிப்பாக சொன்னவள் காதல் பார்வையும் அதற்கு மயங்காத தன் அண்ணனின் கோப பார்வையும் என எலியும் பூனையுமாக சண்டை போட்டு சுத்தும் இருவரையும் நினைக்கும் போது அமிர்தாவிற்கு இன்னும் சிரிப்பு தான் வந்தது.


சிறிது நேரம் அவளிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தவள், "எல்லாரும் அவருக்கு சீக்கிரம் பழசெல்லாம் நியாபகம் வரணும்னு யோசிச்சுட்டு இருக்காங்க, ஆன நினைவு வந்தா மட்டும் உடனே இவங்க கேட்கிறத எடுத்து கொடுக்க போறாங்களா? சித்து என்ன பிளான் போட்டு வச்சிருக்கான் எதுவும் புரிய மாட்டேங்குது" என்று குழப்பமாக அமிர்தா சொல்ல, "இந்த மண்டையை பிக்கிற வேலையெல்லாம் எனக்கு வேண்டாம்" என்று மீதி இருந்த முறுக்கையும் காலி பண்ணும் வேலையில் இறங்கி இருந்தாள் ரேணு.



அவனுக்கு ஏதாவது நினைவு வந்ததா? இல்லையா? எதுவும் புரியவில்லை அவளுக்கு.


நகுலனிற்கு அஸ்வந்தை பார்க்கும் போதெல்லாம், அவனை கொல்லும் அளவிற்கு வெறி தான் வரும். இருந்தும் பொறுமை காக்க காரணம் அவன் வசம் இருக்கும் அவர்கள் பணம் மட்டுமே. எங்கே வைத்திருக்கிறான் என்று எவராலும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.


அவன் தந்தை கூட ஸ்பெஷல் டீம் போட்டு அவன் சம்மந்த பட்ட எல்லாவற்றையும் அலசி விட்டார். அவருக்கு கூட எந்த தகவலும் கிடைக்கவில்லை. அவனிடமும் கேட்டு பார்த்தார், "என்ன பணம்? எதை பத்தி கேட்கிறீங்க?" என்று சாதுவாக கேட்பவன், "எனக்கு தான் எதுவும் நியாபகம் இல்லை சொல்றேனே.. திரும்ப திரும்ப அதையே கேட்டு ஏன் டார்ச்சர் பண்றீங்க" என்று எரிந்தும் விழுவான். அதன் பிறகு ஒரு மாதத்திற்கு அவர் போனை ஏற்க மாட்டான்.



மீண்டும் ஒரு இடைவெளி அஸ்வந்த், அமிர்தா நடுவே. அன்றைய இரவிற்கு பிறகு மெது மெதுவாக அவளை விட்டு விலகி சென்றிருந்தான். இப்போதும் ஒரே வீட்டில் இருந்தாலும், அவனிடம் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசுவதே அபூர்வமாக இருந்தது. அவன் விலகி செல்வது புரிந்தாலும் ஏன் என்று கேட்கும் இடத்தில் அவள் இல்லையே. அவன் எதிரே நின்றாலே வார்த்தைகள் தந்தி அடிக்க ஆரம்பித்து விடும். ஆனால் அவனை கண்காணிப்பதை மட்டும் நிறுத்தவில்லை அது தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருந்தது.



நாட்கள் வாரங்களாக கடந்திருக்க, இப்படியான சூழ்நிலையில் அமிர்தாவை திருமணம் செய்து கொள்ள போகும் துவாரகேஷ் அமிர்தாவை சந்திக்க வந்திருந்தான்.


 

T22

Well-known member
Wonderland writer
முத்தம் : 19


அலுவலத்தில் வேலையில் இருந்த அமிர்தாவிற்கு காலை முதலே உடல் சோர்வாக இருக்க, டீ, காபி என்று அவளுக்கு குடிக்க வைத்தே வேலை வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள் கவி. ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் முடியாமல் காபி மெஷின் அருகே அவள் மயங்கி விழ, அஸ்வந்த் தான் அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வந்தான்.


அவளை விட்டு விலக நினைத்தாலும், அவள் வசம் மயங்கும் மதியை அவனாலும் தடுக்க இயலவில்லை.


அவளை பார்க்க துவாரகேஷ் ஆபீஸ்க்கு வந்திருக்க, அங்கிருந்தவர்கள் "அமிர்தாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை ஹாஸ்பிடல் போய் இருக்கா" என்று சொன்னதை கேட்டு அவனும் மருத்துவமனைக்கு வந்தான்.


அவளுக்கோ ஒரு கையில் குளுக்கோஸ் ஏறிக் கொண்டிருக்க, அறையை திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்த துவாரகேஷ் "என்னாச்சு அம்மு?" என்று பதற, "நீங்க எப்போ வந்தீங்க மாமா?" என்று தான் பதட்டமாக கேட்டாள் அவள்.


அவனோ "காலையில தான். ட்ரிப்ஸ் போடுற அளவுக்கு உனக்கு என்னாச்சு?" என்று மீண்டும் கேட்க, "ரொம்ப வீக்கா இருக்கா" என்ற பதில் அவன் முதுகுக்கு பின்னால் இருந்து வந்தது.


அஸ்வந்த் தான் அவளுக்காக ஜூஸ் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். "ஒழுங்கா சாப்பிடுறது இல்லையா? பாரு வேலை நேரத்துல மயங்கி விழுகிற அளவுக்கு வீக்கா இருக்க" என்றவன் அக்கறை பின்னால் நின்றவனுக்கு சுகிக்கவில்லை போலும்.


"சாப்பிட்டாலும் மயங்கி தான் விழுந்திருப்பா" என்று கடுப்பாகி சொல்ல, "ஏன்?" என்று கண்ணை உருட்டிய துவாரகேஷ் தாண்டி அமிர்தா கையில் ஜூஸை கொடுத்தவன், "ஷி இஸ் ப்ரக்னென்ட்" என்று குண்டை தூக்கி போட, அட்ட ஷாக் அவசர மாப்பிள்ளைக்கு.


அப்படியே திரும்பி அமிர்தாவை பார்க்க, அவளோ வாயில் ஒழுகிய ஜூஸுடன் புரையேறி இருமிய படி தான் அதிர்ந்து அஸ்வந்த்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


"இவர் சொல்றது உண்மையா?" என்று துவாரகேஷ் அமிர்தாவிடம் கேட்க, அதற்கு பதில் அஸ்வந்த் தான் அளித்தான், "இட்ஸ் மை பேபி" என்று. அமிர்தாவோ 'ஐயோ!' என்று தலையில் கை வைத்துக் கொள்ள, இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்த துவாரகேஷ் "ஐ நெவெர் எஸ்பெக்ட் யு அம்மு" என்று சொன்னவன், அதற்கு மேல் அவர்கள் நடுவே நிற்பது அநாகரீகம் என்று அறையை விட்டு சென்றிருந்தான்.


அவன் சென்றதும், "அவர் நான் கட்டிக்க போறவர்" அவர்கிட்ட எப்படி நீங்க இப்படி சொல்லலாம் என்ற தொனியில் குற்றச்சாட்டும் பார்வை பார்த்தவளை அஸ்வந்த் பார்த்த பார்வையில் வாயை மூடிக் கொண்டு தலையை கவிழ்த்து கொண்டாள்.


வாய் மொழியாக இருவரும் எதையும் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை என்றாலும், இதயத்தின் மொழியை உணர முடிந்தது. அது தான் அவன் பொசஸிவிற்கும், அவன் பார்வைக்கு அவள் அடங்கி போகவும் காரணம்.



வேலை செய்யாமல் வீணாக யாரும் நேரத்தை கடத்தினால் தான் நம் கவிக்கு மூக்கு வேர்த்து விடுமே. லேப்டாப் போடு அமிர்தா சேர்க்கப்பட்டிருந்த ஹாஸ்டலுக்கே வந்து விட்டாள்.


"ட்ரிப்ஸ் முடிய, ரெண்டு மணி நேரத்துல, அவளே வந்துடுவா" என்று சொன்ன அஸ்வந்திடம், "அந்த ரெண்டு மணி நேரம் இங்க சும்மா தானே இருப்பா... நீங்க போங்க நான் பார்த்துக்கிறேன்" என்று அவனை அனுப்பி வைக்க, அவனும் அமிர்தாவை அய்யோ பாவம் ரேஞ்சில் பார்த்து விட்டு சென்றான்.



நேராக ஆபீஸ் போனவன், அங்கு வேலையை முடித்து பவனுடன் வீடு வந்து சேரும் போது இரவு பத்து மணியை கடந்து இருந்தது.


அவனுக்காக காத்திருந்த அம்புஜம் மாமியோ, "அமிர்தா வரலயா?" என்று கேட்க, அஸ்வந்த்திற்கோ சற்று அதிர்ச்சி தான். பவன் "முன்னமே வந்து இருப்பாங்களே? இன்னும் வரலயா?" என்று திரும்பி கேட்க...


மாமி நெஞ்சில் நீர் வற்றி போனது. "போன் போட்டேன் எடுக்கல, உங்களோட வருவானு நினைச்சேன். பாவம்டா பயந்த பொண்ணு.. எங்க விட்டுட்டு வந்தீங்க" என்று மூக்கை சிந்த,


ஏதோ தவறாக பட்டது அஸ்வந்திற்கு. உடனே கவி எண்ணிற்கு அழைக்க, அதுவும் ஸ்விட்ச் ஆஃப் என்று வந்தது.


அடுத்த நொடியே தட தடவென மாடியில் இருந்து இறங்கி அவன் ஓட, "அஸ்வந்த் எங்க போற? தனியா போகாத" என்று கத்தியபடி பவன் அவனை பின் தொடர்ந்தான்.


காதல் வந்து விட்டால், கால நேரம் , நீளும் தூரம் தெரியாது போல, எத்தனை தூரம் என்றே தெரியாது, அத்தனை தூரத்தையும் அவள் நினைவுகளை மட்டுமே இலக்காக கொண்டு கடந்து வந்தான்.


கட்டுமான பணிகள் முழுமையாக முடிவடையாத பல அடுக்குகள் கொண்ட கட்டிடம் அது. எல்லா தளங்களும் இருளில் மூழ்கி கிடக்க, ஒரே ஒரு தளத்தில் இருந்து மட்டும் வெளிச்சம் வந்தது.


"உனக்கு எவ்வளவு பணம் வேணா தரேன்.... அந்த புராஜக்ட் எங்க கைக்கு கொடுத்துடு..." என்று ஒருவனின் மிரட்டல் குரலை தாண்டி, "மேடம் கை வலிக்குது.. அதை கொடுத்து தான் தொலைங்களேன்" என்ற அமிர்தா குரல் வேறு தெம்பில்லாமல் ஒலித்தது.


கவியோ, "இது என்னோட ஆறு மாச உழைப்பு.. எவனோ ஒருத்தன் கேட்டதும் தூக்கி கொடுக்க முடியாது" என்று பிடிவாதமாக இருக்க,


"எவனோ ஒருத்தன் இல்லையே மேடம்... நம்ம கூடவே சுத்தி திரிஞ்ச நம்ம பயல் பிரதீக் தானே... குடுத்து விடுங்க... போய் வாழ்ந்துட்டு போகட்டும்" என்று அமிர்தா உயிர் பயத்தில் பாவம் பார்க்க...


வெற்றி மட்டுமே பிரதானமாக நினைப்பவள், உயிர் போனாலும் தன் உழைப்பை வேறு ஒருவனுக்கு விலை பேச தயாராக இல்லை.


அவர்கள் இருவரும் மருத்துவமனையில் இருந்து வெளியே வந்த நேரத்தில் கடத்தி வந்து கட்டிப் போட்டு வைத்திருந்தான் பிரதீக்.


ஒழுங்கீன செயலுக்காக கம்பெனியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டவனின் கோபம் முழுவதையும் வன்மமாக மாற்றி, அந்த கம்பெனிக்கு எதிராக தன் திட்டத்திற்கு பயன் படுத்தி கொண்டான் எதிராளி.


இப்போது கவி வசம் இருந்த புராஜக்ட்டை மொத்தமாக திருடவே இந்த கடத்தல். கெஞ்சியும் பார்த்து விட்டான், மிரட்டியும் பார்த்துவிட்டான். கவி அசைந்த பாடில்லை.


இறுதியாக அமிர்தா கழுத்தில் கத்தி வைத்து மிரட்ட, கவியோ அப்போதும் தர முடியாது என்று உறுதியாக தான் அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


பாவம் அமிர்தா தான், 'அய்யோ! என் கழுத்துல கத்தி வச்சா அவ ஏன் டா மிரள போற? நான் என்ன அவ ஃபிகரா? செட்டப்பா? பாசம் பொத்து எடுத்து நீட்ட, கொன்னா கொன்னுட்டு போ ரேஞ்சில நின்னு பார்க்கிறாளே. கத்திய தள்ளி பிடி டா கோடு விழுந்திட போகுது' என்று மனதில் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.


கவியின் வைராக்கியம் பிரதீக்கிற்கு கோபத்தை அதிகரிக்க, அமிர்தா கழுத்தில் கத்தியை அழுத்திய நொடி அவளை விட்டு நான்கு அடி பறந்து போய் விழுந்து கிடந்தான்.



அஸ்வந்த் தான் அவனை அடித்து பறக்க விட்டிருந்தான். கவி வாட்ச்சில் இருந்த ஜிபிஎஸ் மூலம் அவர்கள் இருக்கும் இடம் அறிந்து இங்கு வந்து சேர்ந்தான்.


பிரதீக்கு உதவியாக நின்ற சில அல்லக்கைகள் அஸ்வந்தை அடிக்க வர, நண்பர்கள் இருவரும் சேர்ந்து அவர்களை ஓட விட்டார்கள். பிரதீக் மட்டும் எழுந்து ஓட கூட தெம்பில்லாமல் சுருண்டு கிடந்தான்.


அவனை பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று நண்பர்கள் இருவரும் பெண்கள் இருவரின் கட்டுகளை அவிழ்க்க சென்றனர்.


பவன் அமிர்தா கட்டை அவிழ்க்க, அஸ்வந்தோ கவியின் கட்டுகளை அவிழ்த்து விட்டு நிமிர்ந்தவன் விழிகள் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றது. கவி கூட தன் கண்ணை தானே நம்ப முடியாமல் தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அஸ்வந்த் இதழ்களோ "துரோகி" என்று தான் உச்சரித்தது.


எதிரில் அவன் உயிரானவள் கழுத்தில் அல்லவா அவன் உயிர் நண்பன் கத்தி வைத்து அழுத்திக் கொண்டிருந்தான்.


அமிர்தாவோ உள்ளே இழுத்த மூச்சை கூட வெளியே விடாமல் அதிர்ந்து நின்றாள். அஸ்வந்துடன் பழக ஆரம்பித்ததில் இருந்து நலமாக கழிந்த அவள் நாட்கள் யாவும் ரணமாக தான் நகர்கிறது.


ஆனால் இன்று நிகழும் யாவும் அவளால் கூட ஜீரணிக்க முடியாத சம்பவங்கள் அல்லவா.


அஸ்வந்த் இதழ்கள் துரோகி என்று உச்சரிக்க, இதழ்களை ஏளனமாக வளைத்து கொண்டான் பவன்.


"நான் துரோகினா நீ யாரு டா?" என்று கேட்டவன் குரலில் அத்தனை வன்மம்.


அஸ்வந்தும், பவனும் கல்லூரி காலம் முதலே நண்பர்கள். அஸ்வந்தின் ஹேக்கிங் திறமை யாவும் ஆரம்பத்தில் பவனுக்கு பெண்களை மடிய வைப்பதற்கே உதவியது.


அவன் பார்க்கும் பெண்களின் விருப்பு, வெறுப்புகள் யாவையும் மொபைல், கம்யூட்டர்ஸ் ஹேக்கிங் மூலம், அஸ்வந்த் திரட்டி கொடுக்க, பவனும் தன்னை தானே ஒரு சூப்பர் ஹீரோ ரேஞ்சுக்கு பில்டப் கொடுத்தே உல்லாசமாக சுகபோக வாழ்க்கை வாழ்ந்தான்.


ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் பவன் கண் காட்டிய பெண்கள் மட்டுமின்றி அஸ்வந்த் கூட சில பெண்களை கண் காட்ட, எங்கே மடக்காமல் போனால் தன் ஆண்மைக்கு இழுக்கு வந்து விடுமோ என்று அவனுக்கே தெரியாமல் அஸ்வந்த் திட்டத்திற்கு உதவிக் கொண்டிருந்தான்.


வங்கியில் இருந்து பணத்தை திருட, அஸ்வந்திற்கு அங்கு வேலை பார்க்கும் உயர்நிலை பணியாளர்களின் எலக்ட்ரிக் டிவிஸ் தேவைப்படும். அதற்கு தான் அவன் பவனை பயன் படுத்திக் கொண்டான்.


அதை அறியாது பவனும் கின்னஸ் ரெகார்ட் நிகழ்த்தும் வேகத்தில் சென்று கொண்டிருக்க, சைனீஸ் சங்கி உருவத்தில் வினை வந்தது.


அஸ்வந்த் அமிர்தாவை அழைத்துக் கொண்டு வெளிநாட்டு பயணம் மேற்கொண்ட சமயம் அது.


பவனுக்கு தெரியாமல் அவன் மட சாம்பிராணியாக, கண்ணை கட்டிக் கொண்டு அஸ்வந்த் சொன்னதுக்கெல்லம் தலையாட்டி கொண்டிருந்ததை நினைத்து அவனுக்கே வெட்கமாகி போனது.


அஸ்வந்திற்கு எதிராக பகையாலிகள் வகுத்த திட்டங்ககளில் பணத்தாசை காட்டி பவனை இழுத்து இருந்தனர்.


அஸ்வந்த் கடந்த கால நினைவை மறக்க பவனும் கூட பாதி காரணம். அன்று நடந்த விபத்திற்கு மூல காரணமே அவன் தான். இன்றும் கூட இந்த கடத்தல் நாடகத்தின் மூல கார்த்தா அவன் தான்.


"எனக்கு தேவையானது என்கிட்ட வங்தாகனும். இல்லை?" என்று கண்களால் மிரட்டியவன் கைகளோ தன் பிடியில் அழுத்தம் கொடுக்க, வலியின் தாக்கத்தில் முகத்தை சுருக்கினாள் அமிர்தா.


அவள் சுணக்கம் கண்டவன் இதயத்தில் மிருகம் ஆட்சியமைக்க, தன் கை வளைவில் நின்ற அவன் காதலி நெற்றி பொட்டலே, தன் முதுகுக்கு பின்னால் மறைத்து வைத்திருந்த துப்பாக்கியை வைத்திருந்தான்.


"அவளுக்கு மட்டும் ஏதாவது ஆச்சு? டெபனட்லி ஐ கில் ஹெர்" என்று அடிகுரலில் மிரட்ட,


அவன் விழிகளை அழுத்தமாக பார்த்து "ஐ டோண்ட் கெயர்" என்ற பவனின் வார்த்தைகளில் மொத்த உலகமும் உறைந்து போனது கவிக்கு.


எத்தனை வருட காதல் அவளுடையது. அவன் வேண்டாம் என்று அவளாக விலகி சென்ற போதும் கூட துரத்தி சென்று, காதல் வசனம் பேசி, அவள் அடிமையாக கிடந்து அல்லவா அவன் மீதான காதல் மறுகாமல் நிலைக்க செய்தவனிடமிருந்து இப்படி ஒரு வார்த்தையை அவள் சற்றும் எதிர் பார்த்திருக்க மாட்டாள்.


கண்ணியமான காதலை மட்டுமே நாடி காத்திருந்தவள் இதயத்தை வேரோடு பிடுங்கி கசக்கி எரிந்து விட்டான் அல்லவா.


இதயத்தின் ஏமாற்றம் சத்தமின்றி நீர் துளிகளாக அவள் கண்களில் கசிந்து வடிய, விழியகற்றாது அவளவனை தான் கடைசி நம்பிக்கையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


ஆனால் அவன் கண்களிலோ பழி வாங்கும் வெறி மட்டும் தான் இருந்தது.


கொன்றால் கூட கவலை இல்லை என்று சொன்னவள் விழி நீர் கட்டிலில் மட்டுமே காதலை கொண்டாடுபவன் இதயத்தையும் ஆழி பேரலையாக சுழட்டியதோ என்னவோ, அவன் இதயத்தின் நிலையற்ற தன்மை கூட அமிர்தாவை தான் வதைத்தது.


கவியின் கண்ணீர் துளிக்கு விலையாக அமிர்தாவின் செந்நிற குருதி துளிகளை தான் கொடுத்தான்.


மீண்டும் மீண்டும் தன்னால் தன்னவள் காயப்படுவதை தாங்கிக் கொள்ள முடியாது, தன் துரோகியிடமே சரண் அடைந்தான் அஸ்வந்த்.


பவன் காலடியில் துப்பாக்கியை வீசியவன், "இப்போ என்கிட்ட எந்த பணமும் இல்ல பவன்" என்று கத்தி சொல்ல, "அது எனக்கும் தெரியும்" என்ற பவனோ கவியை தான் அழுத்தமாக பார்த்தான்.


"கவி அந்த புராஜக்ட் ஃபெயிர் காபி கொடு" என்று அஸ்வந்த் கேட்க, அவளோ கண்ணீரை உள்ளிழுத்து கொண்டு அப்போதும் முடியாது என்று தான் அழுத்தமாக தலையசைத்தாள்.


இந்த சூழ்நிலையில் கூட அவள் வீம்பாக மறுத்து கொண்டிருக்க, அவள் கையில் இருந்த லேப்டாப்பை பறித்து அவள் தயார் படுத்திய கணினி திட்டங்கள் மட்டுமின்றி ஆபீஸ் கணினிகளில் இருந்த அனைத்தையும் பென்டிரைவ் மூலம் மாற்றி கொடுக்க, பவன் அந்த தகவல்கள் மொத்தத்தையும் அழிக்க சொல்ல அதையும் செய்திருந்தான், இனி திரும்பவும் பெற முடியாத படி.
 

T22

Well-known member
Wonderland writer
முத்தம் : 20


அவனுக்கு வேண்டியதை எடுத்துக் கொண்டு பவன் கிளம்பி விட, வில்லில் இருந்து வெளியேறும் அம்பாக தன்னவனை வந்து கட்டிக் கொண்டாள் அமிர்தா. அவனை கண்டு அஞ்சி விலகி இருந்த காலம் யாவும் அவள் கண்ணீர் போல் கரைந்து போக, அவன் கரங்களும் தன்னவளை தன் மார்போடு நெருக்கிக் கொண்டது.


அவன் விரல்களோ அவள் கழுத்து நரம்பு நடுவே கசிந்து நின்ற இரத்ததில் பதிய, "இப்போ தான் ஹாஸ்பிடல்ல இருந்து வந்தேன். மறுபடியும் ஹாஸ்பிடல் போக வச்சுட்டான்" என்று அவள் உதட்டை பிதுக்கி சொல்ல, அவள் கள்ளமில்லா பேச்சு கள்வனின் இதழில் புன்னகையை வர வைத்தது.


தங்கையைக் காணாது அலைந்து திரிந்த அண்ணன்கள் இருவரும் அவ்விடம் வந்து சேர்ந்தனர். அம்புஜம் மாமி மற்றும் ரேணுவும் கூட அவளை தேடி அவர்களுடன் அவ்விடம் வந்திருந்தனர்.


அவர்கள் உள்ளே நுழைந்த சமயம் அஸ்வந்த் கரங்கள் அமிர்தா கழுத்தில் இருக்க, அவள் ஆத்திரகார அண்ணன்கள் இருவரும் அஸ்வந்த் அமிர்தா கழுத்தை பிடித்து நெரிப்பதாக எண்ணி அவன் மீது பாய்ந்து இருந்தனர். வந்த வேகத்தில் சித்தேஷ் அவன் முகத்தில் குத்த வர, அவன் கையை பிடித்து தடுத்தவன் வலிமையான அவன் கரங்களை தன் முகத்திற்கு நேர் இருந்து கீழே இறக்க, இருவரின் விழிகளும் தீ சுவாலைகளாக தான் எதிர் எதிரே நின்றிருந்தவர்கள் மீது பதிந்தது.


ஏதோ ஒருமுறை அவன் அசந்த நேரம் பார்த்து அடித்து விட்டான். மீண்டும் மீண்டும் அவனிடம் அடிவாங்குவானா?


சித்தேஷை பிடித்து பின்னால் தள்ளி விட, அவனுக்கு முன்னால் வந்து நின்ற நகுலனோ, அஸ்வந்த் ஷர்ட்டை பிடித்து "ஏன் டா என் தங்கச்சியை இப்படி பண்ண?" என்று கேட்க, அவனுக்கு பதில் சொல்ல கூட விரும்பமில்லாமல் ஷர்ட்டில் இருந்து அவன் கையை விலக்கி விட்டு, எதிரில் மூக்கில் புகை விட்டுக் கொண்டிருந்தவனை கொஞ்சம் கூட மதிக்காது ஷர்ட்டை நீவி விட்டு கொண்டிருந்தான்.


அமிர்தா தான் "அண்ணா இந்த காயத்திற்கு காரணம் இவர் இல்ல" கழுத்தில் இருந்த காயம் பற்றி அவள் சொல்ல, "நீ வாய மூடு டி... எல்லாம் உன்னை சொல்லணும்" என்று சட்டென்று திட்டிய தமயனின் குரலில் அரண்டு தான் போனாள் அமிர்தா.


அஸ்வந்த் கூட சட்டென்று அவனை ஏறிட்டு பார்க்க, நகுலனோ "இந்த மாதிரி ஒரு திருடன் குழந்தை என் தங்கச்சி வயித்துல வளர நான் அனுமதிக்க மாட்டேன். இப்பவே அபார்ட் பண்ணிடலாம்" என்று அவள் கையை பிடித்து இழுத்து செல்ல எத்தனித்தவன் ஷர்ட்டை இம்முறை அஸ்வந்த் பிடித்து இருந்தான்.


"இட்ஸ் மை பேபி. அது மேல கை வைக்க நினைச்சா கூட உன் உயிர் உன் உடம்புல இருக்காது" என்று அடிகுரலில் மிரட்டியவன், விழிகளும் உடல் மொழியும் நிச்சயம் நான் சொன்னதை செய்வேன் என்று உறுதியாக சொல்ல, சற்றே அரண்டு தான் போனான் நகுலன்.



ரோபா போல் அமைதியாக இருந்தவன் ராணா போல் மிரட்டுவான் என்று அவனும் கனவா கண்டான். அவன் கோபம் ஒன்றே போதுமானதாக இருந்தது நகுலன் பின்வாங்க. 'இவனுக்கு பழசு நியாபகம் வந்துச்சா?' என்று அமைதியாக அமிர்தாவை முறைத்து வைக்க, அவன் முகத்தை தன் பக்கம் திரும்பிய அஸ்வந்த் "என் பொண்டாட்டிய முறைக்கிற வேலையெல்லாம் வச்சிகாத.. கண்ண நோண்டி கையில தந்துடுவேன்." என்று மிரட்ட அதற்கும் அமிர்தாவை முறைக்க முகத்தை திருப்பியவன் தடையை அழுந்த பற்றி தன் விழிகளை பார்க்க செய்தவன், விரல் நீட்டி எச்சரிக்க, கை முஷ்டிகளை மடக்கி தன் கோபத்தை கட்டுப் படுத்திக் கொண்டான் நகுலன்.


அவனை தாண்டி விழிகளால் எரித்து கொண்டு இருந்த சித்தேஷ் அருகில் வந்தவன் "ஒரு அண்ணனா உன் தங்கச்சியை தான் பத்திரமா பார்த்துக்க முடில, மாமாவா என் குழைந்தையாவது பத்திரமா பார்த்துக்க.. எப்போ பாரு சண்டை முடிஞ்சா பிறகு வந்து குழப்பி வச்சிட்டு" என்று சத்தமாக முணங்கியவன் எட்டி அமிர்தாவை பார்த்து "வர்டா பேபி" என்று கேட்க, அவளோ அழகாக இதழ் பிரித்து சிரித்து கொண்டாள்.


அங்கிருந்து அவன் செல்ல ஆயத்தமாக, "சரி ஏதோ காதல் கன்றவில ஒரு திருடன் நம்ம வீட்டுக்கு மாப்பிள்ளையா ஆகிட்டான். அந்த பணமாவது எங்க இருக்குனு கேட்டு வாங்கி கொடு டி" என்று மாமி அமிர்தாவை தூண்டி விட, அவளோ நான் நகர்வேனா என்று தான் காலுக்கும் வாய்க்கும் பசை போட்டு ஒட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.


சித்தேஷ் தான் "எங்ககிட்ட இருந்து அடிச்ச பணம் எங்க? அதையாவது கொடு" என்று கேட்க, நின்று சௌகரியமாக அவனை பார்த்தவன், "அம்மு மா என்கிட்ட இருந்து எடுத்த மெமரி சிப் எங்க?" என்று கேட்க, மொத்த குடும்பமும் அவளை தான் அதிர்ந்து பார்த்தது.


காட்டில் வைத்து அவன் லேப்டாப்பை ஆராய்ந்த போதே, அவளுக்கு புரியவில்லை என்றாலும், அண்ணனுக்கு உதவும் என்று பாண்டியன் வீட்டு பெண்ணாக போன் மெமரி கார்டில் அனைத்தையும் பதிவிறக்கம் செய்து வைத்திருந்தவள், பிறகு கேடியின் மனைவியாக அனைவரிடமும் இருந்து அதை மறைத்தும் வைத்தாள்.


ஆனால் அவள் பதுக்கி வைத்தது அவனுக்கு கூட தெரியாது என்று நினைத்திருக்க, அவன் மைக்ரோ கண்ணில் இருந்து எதுவும் தப்புமா? கொள்ளையனிடமே கொள்ளையடிக்க வந்தவள் என்று தெரிந்து தானே அவன் இதய கூடு வரை இடம் கொடுத்தான். மென்பொருள் தாண்டி மேய்ந்து வருபவன் முன் இவர்களின் பருப்பு வேகுமா? அவளை பார்த்த முதல் பார்வையிலேயே அவள் சர்வமும் அவன் கணினி திரையில்.


இப்போது அவன் மெமரி சிப் கேட்கவும் விக்கித்து போனவள், மெதுவாக தன் மாமன் மகள் முன் வந்து நிற்க, அவளோ "ஏன் டி என் முன்னாடி வந்து நிற்கிற" என்று நகுலனின் தீ பார்வையில் பஸ்பமாகி தான் வெளி வரா குரலில் கேட்டாள்.


"ரேணு... நான் ஹாஸ்பிடல்ல இருக்கும் போது ஒரு ஹேன்ட் ஜெயின் கொடுத்தேனே!" என்று சொல்ல, ரேணுவும் "ஆமா... நீ பாசமா கொடுத்தேனு கையிலேயே போட்டு இருக்கேன்" என்று அப்பாவியாக சொன்னாள்.


தா என்னும் வகையில் அமிர்தா அவள் முன் கையை நீட்ட, 'இதுக்குள்ள தான் இருக்குனு மட்டும் சொல்லிடாத டி. உன் அண்ணன் என்னை பொழந்துடுவான்' என்று அரண்டவள் தன் கையில் கிடந்த கை சங்கிலியை கழட்டி கொடுத்தாள்.


குட்டி குட்டி மணிகள், நட்சத்திரங்கள் நடுவே இருந்த இதய வடிவ மூடி திறக்கும் பெட்டியில் தான் அதை மறைத்து வைத்திருந்தாள். அதை எடுத்து அஸ்வந்த் கையில் கொடுக்க, மொத்த குடும்பமும் மேலும் அதிர்ந்து தான் பார்த்தது லேடி கேடியின் பித்தலாட்டத்தை.


அட்ட ஷாக் ரேணுவிற்கு தான். 'கூடவே இருந்தியே செவ்வாளை. இப்படி குழி தோண்டி என்ன பபொதச்சிட்டியே! நல்லா பண்ண டி' என்று நகுலனை எண்ணி தான் அவள் மனம் உள்ளுக்குள் புலம்பிக் கொண்டிருந்தது.


சிப்பை சித்தேஷ் கையில் கொடுத்த அஸ்வந்த் "இதுக்குள்ள தான் இருக்கு. முடிஞ்சா தேடி எடுத்துக்க" என்று சொல்ல, அந்த மெமரி சிப்பை சுத்தி சுத்தி பார்த்த சித்தேஷிற்கு தலையே சுற்றியது.



நடப்பது யாவும் கருத்தில் பதியாமல் பவன் செயலில் உறைந்து நின்றவள் அருகில் வந்தனர் அஸ்வந்தும், அமிர்தாவும்.


"கவி மேடம்" என்று அமிர்தா அவள் தோளில் கை வைக்க, அத்தனை நேரம் அடக்கி வைத்திருந்த உணர்வுகள் எல்லாம் கேவலாக வெளிப்பட்டது அவளிடம்.



நட்பின் துரோகமும், காதலின் ஏமாற்றமும் எவ்வளவு திடமான இதயத்தையும் நொறுக்கி விடும் அல்லவா.


அமிர்தாவை கட்டிக் கொண்டு வெடித்து அழுதவளை எப்படி சமாதானம் செய்வது என்று சத்தியமாக அமிர்தாவுக்கு தெரியவில்லை. கொஞ்ச நேரம் அவள் மன பாரம் குறையட்டும், அவன் நினைப்பு கரையட்டும் என்று அழ விட்டாள்.


நிஜத்தாலும் முடியாதே காதலின் நினைவுகளை அழிக்க, கண்ணீர் துளியிலா அழிந்து விட போகிறது.


"இவருக்கு பழசெல்லம் எப்போ நியாபகம் வந்தது? இல்லை மறந்த மாதிரி நடிச்சார?" மண்டையை பிய்த்து கொண்டிருந்தாள் அமிர்தா. அவனிடம் கேட்கும் போதெல்லாம் மந்தகாச புன்னகை ஒன்றில் அவளை மதி மயக்கி பதில் சொல்லாமலே கடந்து விடுவான்.


அவன் கொடுத்த மெமரி சிப் மூலம் சித்தேஷ், நகுலன் கண்டம் கண்டமாக பணத்தை தேடி அலைய, மச்சினன்கள் இருவரையும் தலையை பிய்த்து அலைய விட்டவன் ஏக சந்தோசத்தில் அவனுக்கும் அமிர்தாவுக்குமான இரண்டாம் திருமண வேளைகளில் படு பிசியாகி போனான்.


திருடன் குழந்தையை சுமக்கிறாள் என்பது வீட்டில் மற்றவர்களுக்கும் தெரிய வர, முதலில் இரண்டு அடி போட்டாலும், அந்த கால சமூக கலாச்சாரத்தில் ஊரி போன பெரியவர்களோ, படையலை பாழாக்கியவனுக்கே அடுத்த விருந்திற்கு ஏற்பாடு செய்தனர்.


வசதி இல்லாத பெண் என்று தானே அமிர்தாவை அஸ்வந்த் அம்மா வெறுத்து ஒதுக்கினார். அவளும் தங்கள் அளவிற்கு ஈடு கொடுக்கும் செழிப்பான வீட்டு பெண் தான் என்று பாசம் பாயாசமாக வடிய ஏற்றுக் கொண்டார். அவள் கதற கதற கழுத்தில் இருந்து தாலியை பறித்தவரே அவளுக்கு தாலி எடுத்து கொடுக்க தயாராகி விட்டார்.


அமிர்தா அண்ணன்கள் மட்டுமல்ல, அஸ்வந்த் அப்பாவும் கூட அவர்களுடன் கைக் கோர்த்து பணத்தை தேடி அலைந்துக் கொண்டு தான் இருந்தார். பக்கத்து வீட்டில் பல்ப் திருடியவன், சொந்த வீட்டில் பெட்ரோமாஸ் லைட்டைக் கூட விட்டு வைக்கவில்லை.




மகனை அதட்டவும் முடியாமல், அவன் காலில் விழுந்து கெஞ்சவும் முடியாமல் அவர் படும் பாடு அவருக்கு தான் தெரியும்.


இப்படியாக ஒரு ஜோடி பல பேரை பீதியாக்கி சந்தோசமாக உலா வர, காதல் என்னும் கருஞ்சிறுத்தையிடம் மாட்டிக் கொண்டு நொந்து நூடுல்ஸ் ஆகிக் கொண்டிருந்தான் கவியின் அண்டிபடிகோ.


(CIP) சிப் நிறுவனத்தின் தலைவர் தெரிவுக்கு தான் அஸ்வந்த் அப்பா கம்பெனி உழைப்பு மொத்தமும் அபகரித்து அதே நிறுவனத்தின் மற்றொரு போட்டியாளரான சைனாகாரனுக்கு வித்துருந்தான் பவன்.


கட்டிலறையில் மட்டும் காதலை முடித்து கொள்ளும் காமுகன் அவனின் மன அறையில் எப்போது? எப்படி? கவி வந்தாள் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. 'ச்சீ ச்சீ இந்த பழம் புளிக்கும்' என்று விட்டு வந்த அவளை மட்டும் தான் அனுதினமும் மனம் தேடுகிறது.



"அவ என்ன பெரிய அழகிய? தகர டப்பா பாடி, சேப்பே இல்லாம உருண்டு திரண்டு பொதி மூட்ட போல இருக்கா. சோடா புட்டி" என்று அவளை திட்டிக் கொண்டாலும், எந்த பெண்ணிடமும் அரை நொடிக்கு மேல் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. அவன் பொதி மூட்டையில் தான் தலை சாய்க்க பேரவா வந்தது.


"கொள்ளை இன்பம் காதலில்
கொன்று விடு உன் ஓர பார்வையில்"



காமரசம் குடித்து திளைத்தவன் அவள் ஒரு சொட்டு காதலை நாடி அவளை மீண்டும் வட்ட மடிக்க ஆரம்பித்து இருந்தான்.


வண்ண வண்ண பூக்கள் அவள் வீட்டு வாசலை அலங்கரிக்கும். அனைத்தையும் காலால் மிதித்து கடந்து சென்றாள். விலை உயர்ந்த பரிசு பொருட்கள் அவள் அலுவலக மேஜையை அலங்கரிக்கும், அத்தனையும் வீதியில் வீசினாள்.



மீண்டும் அவனிடம் ஏமாற திறம் இல்லை. ஆனால் காதலில் மட்டும் தானே எத்தனை தோல்விக் கண்டாலும், மீண்டும் காதலை நாடி புன்னகை புரியுது மனித குலம்.


அவள் காதலை திரும்ப அடைய, நடு வீதியில் நாட்டியமாடவும் அவன் தயார், கண்ணைக் கட்டிக் கொண்டு கரணம் அடிக்கவும் ரெடி தான். அன்றொரு நாள் அவள் உணர்வை வெளிப்படுத்தி கேலிப் பொருளாக நின்ற அவள் அலுவலக பணியாளர்கள் மூலமே திட்டம் போட்டு, நட்ட நடு வீதியில், ஆயிரம் பலூன்கள்... அத்தனையும் அவள் மன்னிப்பை வேண்டி ஒற்றை காலில் தவம் புரிய, அதற்கு நடுவே அவள் அண்டிபடிக்கோ மன்னிப்பு கேட்டு அவள் காதலை யாசிக்க, பேதை பெண்ணவளும் அவன் விழி மொழியிலும், வாய்மொழியிலும் உருகி தான் போனாள். விதியோ அவன் சதியோ, எதுவாக இருந்தாலும் அவன் மடி சாயவே விருப்பம் கொண்டாள்.


எத்தனை முறை தான் காயப்படுத்துவான்? அத்தனை முறையும் காயத்தை ஆற்றிக் கொண்டு அவனிடம் மீண்டும் மீண்டும் ஏமாற விளைகிறது பாவை மனம். அவள் இதயம் கூட அவன் விசுவாசி தானே... அவனுக்கு சாதகமாக தானே துடிக்கும். துடிக்கும் இதயம் நின்றால் அன்றி அவன் நினைவுகளை துரத்த முடியாது.



பழையதை கேட்டுக் அவனை ரணமாக்க விரும்பவில்லை. புதிய வாழ்வை அவளுடன் ஆரம்பிக்க, விட்ட குறை தொட்ட குறை தீர்வு காணாமல் அத்தியாயம் முடியாதே.



அன்றைய தினம் அந்த வெள்ளை பளிங்கு அறை முழுவதும் கோர்ட் சூட் போட்ட, பன்னாட்டு கார்பொரேட் கனவான்கள் வரவால் நிரம்பி வழிய, மெல்லிய கை குலுக்கல், வரவேற்பு அணைப்புகள் கடந்து சிப் நிறுவனத்தின் அடுத்த தலைவருக்கான முடிவு அறிவிப்பு நிகழ்வு நடைப் பெற்று கொண்டிருந்தது.


நீண்ட நீள் வடிவ மேஜையில் ஒருபுறம் அஸ்வந்த், அவன் தந்தை, அமிர்தா இருக்க, அவனுக்கு எதிரே அவனையே எகதாளமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் பவன். அவன் அருகே கவியும் இருக்க, "இந்த பவனை பார்த்தாலே பத்திக்கிட்டு வருது. நம்ம புராஜக்ட் மொத்தமும் அபேஸ் பண்ணிட்டு போய்ட்டான். இந்த கவி மேடம்க்கு நிச்சயம் மூளை குழம்பி தான் போய் இருக்கணும். எத்தனை முறை பட்டாலும் திருந்தாது போல. இன்னும் அவனை நம்புது" என்று அமிர்தா அஸ்வந்த் காதில் பட படவென பொரிந்து தள்ளிக் கொண்டிருந்தாள்.



புது தாலிக் கொடி நெஞ்சில் பாச்சரம் படிக்க, அரட்டல் இல்லாத மெல்லிய சிஃபான் சாரீயில் தன் மூன்று மாத கருவை சுமந்து கொண்டிருந்த தன் மனைவியை பக்கவாட்டாக பார்த்தவன்,


"காதல்... மொரட்டு தனமான தைரியத்தையும் கொடுக்கும்,
குருட்டு தனமான நம்பிக்கையையும் கொடுக்கும்" என்று சொன்னவனை அசந்து போய் பார்த்தவள்.... "அவங்களுக்கு என்ன எழவையும் கொடுத்துட்டு போகட்டும். நம்ம மதிப்பையும் மரியாதையும்ல பறிச்சு கொடுத்து இருக்கு. திருட்டு பய.. " என்று பவனை திட்ட "அப்போ நான் மட்டும் யாரு? விடு... அவன் செஞ்ச வேலைக்கு கூலி கொடுத்ததா இருக்கட்டும்" என்று சமாதானம் செய்து வைத்தான்.


எவனோ ஒருவனுக்கு கொடுக்க போகும் அங்கீகாரத்தையும் புகழாரத்தையும் பார்க்க கடுப்பாக தான் இருந்தது அமிர்தாவுக்கும், ஆதி கேசவ்வுக்கும். அதன் தாக்கம் அவ்வப்போது பவனை பார்த்து முறைத்துக் கொண்டு இருந்தனர் இருவரும்.


அஸ்வந்த்தை மீறி ஆதி கேசவால் கூட பவனை எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. மகனின் கட்டளைக்கு கட்டு பட்டு நடக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு.


இருவரின் முழு வயிதெரிச்சலிலும் மூழ்கிக் கொண்டு இருந்த பவனும், அவன் அருகில் இருந்த சைனா சக்கரவர்த்தியும் அவர்களை எள்ளலுடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மூன்று நிறுவனங்களின் வெற்றி இலக்குகள் டிஜிட்டல் மானிட்டரில் ஏற்ற இரக்கத்துடன் சென்று இறுதியில் சைனா முதலிடம் என்று பெற போகும் கட்டத்தில் அஸ்வந்த்தை மிதப்பாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த பவன் பார்வையோ கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மங்கலாக, இறுதியில் உச்சம் தொட்டு வெற்றி வாகை சூடியது என்னவோ முட்டிக் கொண்டிருந்த இந்தியா சீனாவை ஓரங்கட்டி கமுக்கமாக கொடி நாட்டுயது பிலிப்பைன்ஸ் தான்.


முடிவில் பவன் மற்றும் சைனாக்காரன் முகம் அதிர்ந்து கருத்து போக, எதிரில் அமிர்தா முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை. 'அடேய் சோனமுத்தா போச்சா? என்று மனதில் பவனுக்கு கலாய்த்துக் கொண்டவள், நமக்கு கிடைக்கலை என்கிறது வருத்தம் தான். ஆனா நம்ம எதிரி பிஸ்கோத் மண்டையனுக்கும் கிடைக்கலை என்கிறதுல வர்ற அற்ப சந்தோசமே தனி தான்' என்று சிறு பிள்ளை போல் மகிழ்ந்து கொண்டாள்.


இங்கே பவன் விழிகள், காரணமே இன்றி அஸ்வந்த்தை பார்த்து முறைத்துக் கொண்டு ஃபெலினோ பெருச்சாளி புறம் கண்களை திருப்பினான்.


எழுபது வயதை கடந்த ஒருவர்... இன்னும் நாலு வருஷத்துல நாக்கு தள்ளுறது உறுதி. இந்த நேரத்தில் இந்த போட்டி இந்த கிழத்துக்கு தேவை தானா? என்று தான் பவன் அவரை கடுப்பாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.



அவருக்கு அடுத்து ஆண் வாரிசு யாரும் இல்லை என்று நம்ப தகுந்த வட்டத்தில் இருந்து பவனுக்கு தகவல் வந்து இருக்க, அதனால் தான் அவன் அவரை கணக்கில் கொள்ளவே இல்லை.



வேண்டா வெறுப்பாக பவன் கைத் தட்டிக் கொண்டிருக்க, எழுந்து நின்று தன் வெற்றி வாகையை சூடிக் கொண்டிருந்த அவரோ "இந்த வெற்றி கிடைக்க அயராது உழைத்த முக்கியமானா ஒருத்தங்கள உங்களுக்கு அறிமுக படுத்துறேன். மை ஓன் அண்ட் ஒன்லி டாட்டர் மிஸ். மகாட்டா" என்று அழைக்க, பவன் இதயம் சில்லு சில்லாக உடைந்த போனது.



அப்படியே திரும்பி தன் தலைக்கு பின்னால் எழுந்த சென்றவளை ஏக அதிர்ச்சியில் அவன் பார்க்க, அவளோ வன்மமாக தான் அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் தன் வயதான தந்தையின் கைவளைவில் நின்றபடி.


அஸ்வந்திடம் இருந்து பவன் பிடுங்கி இருக்க, யாருக்கும் சொல்லாமல் கவி மிரட்டி விட்டாள் அல்லவா.
 
Status
Not open for further replies.
Top