ஹாய் நண்பர்களே , நீங்கள் இந்த தளத்தில் எழுத விரும்பினால் [email protected] என்னும் மின்னஞ்சல் முகவரியை தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

மயக்கும் மதுரமே கதை திரி

Status
Not open for further replies.

Dhivya98

Well-known member
Wonderland writer
8.அத்தியாயம்

மழை அடித்துப் பெய்துக் கொண்டிருப்பது போல மதுவின் மனதிலும் மழை தீவிரமாக அடித்துக்கொண்டே இருந்தது. மகிழுந்தை ஓட்டிக்கொண்டு சென்றவளுக்கு ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் சாலையைப் பார்த்து இயக்க முடியவில்லை. மனசெல்லாம் சொல்லில் அடங்காத வேதனையும் ரணமும் மிகுந்து காணப்பட, உணர்ச்சி துடைத்தெறிந்த நிலையில் காணப்பட்டாள் பெண்.

உணவு விடுதியிலிருந்தே அவளது நடவடிக்கையில் தெரிந்த மாற்றங்களைக் கவனித்துக் கொண்டு வருகிறான் நந்தா. அவளது நடவடிக்கைகள் ஒவ்வொன்றும் அவனது மனதிலும் பல கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டு தான் இருந்தது. இருந்தும் அங்கு அவன் எதையுமே கேட்க நினைக்கவில்லை. அவனும் அவளையே பார்த்தபடி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.

சீராக செலுத்த வேண்டிய மகிழுந்தினை பாதியிலேயே நிறுத்தியிருந்தாள் மது. அவளது செயலை புரியாமல் அவன் பார்த்தான்.

"உனக்கு கார் ஓட்ட தெரியும் தானே?" அலட்டலின்றி கேள்வியினைத் தொடுத்தாள்.

"ம்ம்ம் தெரியும் மது. ஆனால்?" என்றவன் எதையோ கேட்க வரும் முன்னே குறுக்கிட்டவள்,

"எனக்கு கான்சன்ட்ரேட் பண்ண முடியலை. நீங்க கார் ஓட்டுங்க." என்றவள் காரை விட்டு கீழே இறங்கியிருக்க, அடை மழை பெண்ணவளை ஓரளவு நனைத்திருந்தது. அவனுக்கும் அவளது அமைதியான பேச்சு ஆச்சர்யமாக தான் இருந்தது. மகிழுந்தில் இருந்தபடியே வெளியே நிற்பவளை அவன் பார்க்க, பெண்ணவளோ கார்மேகக்கூட்டத்தினை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

மறுபுறமாக வந்து மகிழுந்தில் ஏறாமல், சாலையினோரம் தெரிந்த புல்வெளிக்கு சென்றவள் அப்படியே சிலை போல நிற்க, மழை நீரோடு சூடான அவள் கண்ணீரும் சேர்ந்து வழிந்தது. இத்தனை நேரம் அடக்கி வைக்கப்பட்ட கண்ணீர் அல்லவா? மழை நீரின் துணையோடு வெற்றி கரமாக வெளியேறி இருந்தது.

அவள் மழையில் நிற்பதை பார்த்து பதறிய நந்தாவும் குழப்பத்துடனே காரை விட்டு இறங்கி அவளது அருகே வந்தான்.

"ஏங்க ஏன் இப்படி மழையில நனைஞ்சுட்டு இருக்கீங்க. வாங்க மது காருக்குள்ள போலாம்." என்றவன் அழைத்தும் அவளிடம் எந்த எதிர்வினையும் வரவில்லை. மழைத்துளிகள் அவளது கண்ணீரை மறைத்தாலும் அவளது சிவந்த விழிகள் வலியினை சுமந்துக் கொண்டு தான் இருந்தது.

'இவ நம்மகிட்ட தானே லூசா இருப்பா? இன்னைக்கு என்ன வெளியில வந்துட்டு இப்படி நடந்துக்கிறா? சம் திங் இஸ் ராங்.' என்று தலையை சொறிந்து யோசித்தவனுக்கு நொடியில் தோன்றியது என்னவோ, அவள் யாருடனோ பேசியபடி நின்றது தான்.

அதன்பின்னர் தானே அவள் செயலில் மாற்றம் நேர்ந்தது. 'ஏதோ இருக்கு.' என்றவன் அவளது தோள்பட்டையின் மீது கைவைத்தான்.

"மது." மென்மையாக அவனது அழைப்பு அவள் செவிகளை அடைந்த நொடி, அவனை வலியுடன் திரும்பி பார்த்தவள், அவன் மார்பின் மீதே தலை சாய்த்துக் கொண்டாள்.

பெண்ணவளின் செயலில் ஸ்தம்பித்துப் போய் நின்றான் நந்தா. ஒன்று மட்டும் அவனுக்கு புரிந்தது. தன்னவளுக்கு அந்நொடி ஆறுதல் தேவைப்படுகின்றது என்பதை.

"ரிலாக்ஸ் மது. உன்னோட நான் இருக்கேன். எப்பவும் உன்கூட நான் இருப்பேன்." என்றவன் பெண்ணவளின் முதுகினை வருடிக் கொடுக்க, தீச்சுட்டார் போல அவனிடமிருந்து விலகிக் கொண்டாள்.

வலியுடன் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள், "ஜஸ்ட் லீவ் மீ அலோன்." என்றாள் விரக்தியான குரலில்.

"நான் ஒன்னுமே பண்லயே டி. எதுக்கு இப்படி கத்துற?" என்றவனை பொருட்டாக கூட மதிக்காமல் மழையில் நின்றவளை வினோதமாக தான் பார்த்தான் நந்தா.

"எல்லாம் கலிகாலம். மம்மி சும்மா இருக்க உன் பையனை திட்டுறா இவ. டூ பேட்." என்று புலம்பியபடி காரின் அருகே சென்றவன் சாய்ந்து நின்றவாறு அவளையே பார்த்தான். ஏனோ அவளை தனியாக விட்டுவிட்டு காரில் அமர்ந்திருக்க அவனுக்கு பிடித்தமில்லை.

வெகு நேரம் நின்றவள், இருள் பூசிய வானத்தை கண்டதும் தான் காரில் ஏறினாள்.

"நான் ட்ரைவ் பண்ணவா?" என்றவனின் கேள்விக்கு

"தேவையில்லை நான் பார்த்துக்கிறேன்." என்றவள் மகிழுந்தை செலுத்த தொடங்கியிருக்க, அப்போது இருந்ததைக் காட்டிலும் ஒரு தெளிவு பெண்ணவளின் முகத்தில் தெரிந்தது.

இங்கு வீட்டில் தனது அறையில் படித்துக் கொண்டிருந்தான் உமாபதி. சிறு வயதிலிருந்தே காவல் துறையில் உயர்ப்பதிவியிலிருக்க வேண்டும் என்பது அவன் கனவு. அக்கனவு தோன்றியதற்கு காரணமே வெண்ணிலா தான்.

போலீஸாக அவனும் திருடியாக அவளும் விளையாடியிருக்க, அவளை பிடித்து அடிக்கவே எப்போதும் அவளை திருடியாகவே வைத்து விளையாடுவான் அவன். மேலும் அவளுக்கு போலீஸ் என்றாளே பிடிக்காது என்பதால் அவளுக்காகவே தான் ஒரு ஐ.பி.எஸ் அதிகாரியாக வேண்டும் என்ற நோக்கில் கடந்த இரண்டு வருடங்களாக சிவில் சர்வீஸ் தேர்விற்காக தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறான் உமா.

இன்னும் மூன்றே மாதத்தில் தேர்வு வர இருக்க, படித்துக் கொண்டிருந்தான் ஆர்வமாக. அந்நேரம் பார்த்து கதவு தட்டப்பட, கதவினைத் திறந்தவன் எதிரில் இருந்தவளைக் கண்டதும் கதவினை இழுத்து அடைப்பதற்காக போக, அவளோ கை வைத்து தடுக்க, பெண்ணவளின் கரத்தின் மீதே கதவு நன்கு அடித்தது‌.

வலியில் அவளையும் மீறி அழுதவளை விரைந்து அறைக்குள் இழுத்தவனோ,
"ஹே அழாதடி. உன்னை யாரு கை நீட்ட சொன்னா? அழுது என்னை மாட்டிவிடாத?" என்றவன் கடுப்புடன் கூறினான்.

பெண்ணவளோ உதட்டை பிதுக்கியபடி அழ, கதவு பட்ட கைகளோ நன்கு சிவந்து போய் காணப்பட்டது. அதனைக் கண்டதுமே அவனுக்கு புரிந்து போனது. 'சங்கு ஊதிட்டா.... இன்னைக்கு எல்லாரும் சேர்ந்து உன்னை திட்டியே சாவடிக்க போறாங்க.' என்று தலையில் அடிக்காத குறையாக நின்றவனோ, வேறு வழியின்றி அவளிடம் மன்னிப்பை கேட்டான்.

"அம்மா தாயே தெரியாமல் பண்ணிட்டேன் என்னை மன்னிச்சிடு." என்று கைகூப்பியபடி கேட்ட நொடி, பெண்ணவளின் அழுகை மட்டுப்பட்டது.

"வலிக்குது அத்தான்." என்றாள் உதட்டை பிதுக்கியபடி.

"நீ எதுக்கு இங்க வந்த? அப்புறம் இந்த அத்தான் சொத்தான்னு கூப்பிடாத... கடுப்பாகுது."

"அதுவந்து, மாமா உங்ககிட்ட இதை கொடுக்க சொன்னாங்க." என்றவள் தான் கொண்டு வந்த புத்தகத்தை அவனிடம் நீட்ட, அதை பெற்றவனோ,

"அதான் கொடுத்தாச்சுல்ல கிளம்பு." என்று மூஞ்சியில் அடித்தாற் போல் உரைக்க, அழுத விழிகளோடு சென்றவளை தடுத்து நிறுத்தினான் உமாபதி.

"நில்லு" என்றவனின் குரலில் அவள் சிலையாகி நிற்க, பெண்ணவளின் அருகே வந்தவன்,

"அழுதுட்டே போய் என்னை மாட்டி விடுறதுக்கா?" என்று முறைத்து விட்டு அவளது துப்பட்டாவை இழுத்தவன் பெண்ணவளின் கண்களை நன்கு துடைத்துவிட, அவனையே பார்த்தாள் நிலா.

மேலும் அவளது கைகளை தூக்கியவன் சிவந்த பகுதியினைத் தொட, பெண்ணவளோ வலியில், ஆவென கத்தினாள்.

"ச்சு... வாயை மூடு." என்றவன், தன்னிடமிருந்த மருந்து களிம்பு ஒன்றை எடுத்து வந்து வைத்து விட்டது மட்டுமின்றி, "இங்க பாரு. யார்க்கிட்டயாவது காயத்தை பத்தி சொன்ன, அப்புறம் நடக்கிறதே வேற?" என்று முறைக்க, பெண்ணவளோ சம்மதமாக தலையாட்டினாள்.

"சரி போ." என்றவன் கூறியதும் அங்கிருந்து சென்றிருந்தவள், வலியுடன் அவனைக் கண்டு புன்னகைக்க, அவளை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாதவனோ அவனது வேலையை கண்ணும் கருத்துமாக செய்துக் கொண்டிருக்க, நாளையே அவனுக்கு காத்திருந்தது மிகப்பெரிய அதிர்ச்சி.

சில மணி நேரத்தில் வீட்டை அடைந்தனர் மதுவும், நந்தாவும். வீட்டிற்கு வந்ததும் நேராக அறைக்கு சென்று கதவினை அடைத்திருந்தாள் மது. வேறு வழியின்றி முகப்பு அறைக்கு சென்று அமர்ந்துக் கொண்டான் நந்தா.

அறைக்குள் நுழைந்ததும் தான் தாமதம் தனது ஈரமான உடையினை களைத்து தூர எறிந்தாள் மதுவர்ணிகா. பின் வேறு உடையினை எடுத்து அணிந்தவள் தலையில் ஈரம் சொட்ட சொட்ட கட்டிலின் மீது அமர்ந்திருந்தாள் விரக்தியான தோரணையில்.

தன் உதடுகளை குவித்து "துரோகி." என்றவளுக்கு மேலும் வார்த்தைகள் வரவேயில்லை. உணவு விடுதியில் நடந்த ஒவ்வொன்றும் கண்முன் காட்சிகளாக விரிய, தன் கைகளை மடக்கி ஆத்திரத்தினை அடக்கினாள் மது.

சில மணி நேரம் முன்பு உணவு விடுதியில் அவனைக் கண்டதும் ஸ்தம்பித்துப் போய் நின்றவளது உதடுகள் "ரகு" என்று உரைக்க, அவனோ அவளைக் கண்டு மென்மையாக புன்னகைத்தான்.

"வருணிகா." என்றவனின் அழைப்பு எத்தனை மென்மையாக இருந்தாலும் அவளுக்கு நரக வேதனையைத் தான் தந்தது.

"என் பேர் சொல்ற தகுதி உனக்கு இல்லை." என்றாள் பற்களை கடித்தபடி.

"வரு இன்னும் என் மேல இருக்க கோபம் குறையலையா?" என்றான் விரக்தியாக.

"ப்பா... பின்றீங்க ரகு... இன்னும் செமையா நடிக்குறீங்க. வெரி குட்." என்றாள் நக்கல் தொணிக்கும் குரலில்.

"வரு ஸ்டாப் இட். நான் பண்ணது தப்பு தான். ஆனால் உன் மேல எனக்கு இருக்க காதல் ரொம்ப உண்மை. ஐ லவ் யூ வரு. ஐ லவ் யூ சோ மச்." என்றவனின் முகத்தின் மீதே காரி உமிழ்ந்து துப்பினாள் மது.

அதை சற்றும் எதிர்பாராதவன், அவமானத்தில் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். நல்லவேளையாக அவ்விடம் யாருமில்லை. உடனே தன் கைக்குட்டையைக் கொண்டு முகத்தை துடைத்தவன்,

"வரு" என்றபடி பெண்ணவளின் கரத்தினைப் பற்ற,

அடுத்த நொடியே அவனது கைகளை உதறித் தள்ளியவள், "இன்னொரு முறை என் மேல கையை வெச்ச மவனே கொன்னுடுவேன்." என்று உரைத்தவள்,

தன் கழுத்திலிருந்த தாலியினை சுட்டிக் காட்டினாள். "என் புருசனுக்கு மட்டும் நீ என் கையை பிடிச்சது தெரிஞ்சுதுனு வை. உன்ன அடிச்சே கொன்றுவாரு. மைண்ட் இட்." என்றவள் உறுத்து விழிக்க, அந்நொடி அவளைத் தேடி அவ்விடம் வந்திருந்தான் நந்தா.

"மது" என்றவனின் அழைப்பில் அவனை முறைத்து விட்டு திரும்பியவள், அவனை நோக்கி வந்ததும் இல்லாமல் ஆணவனின் கரத்தினை பற்றிக் கொண்டாள்.

ரகுவோ, முதுகு காட்டி நின்றக் காரணத்தினால் அவனை இவன் பார்க்கவில்லை.

"யார் மது அவங்க?" என்றவனைப் பார்த்து புன்னகை புரிந்தவள்,

"தெரியலைங்க. யாரோ ஒரு ஸ்ட்ரேஞ்சர்." என்றவளின் பதில் நின்றவனின் செவியையும் அடைந்திருந்தது.

"ஓகே நானும் ஹேண்ட் வாஷ் பண்ணிட்டு வரேன்." என்றவன் கை கழுவ செல்ல, அவனை தடுத்து நிறுத்தியவள்,

"எதுக்கு நந்து. இன்னைக்கு நான் தான் ஊட்டி விடப் போறேன்.வாங்க." என்றவள் இன்முகத்துடன் அழைத்து செல்ல, ஆடவனோ திருதிருவென விழித்தான்.

'இங்க என்னடா நடக்குது. இவளுக்கு என்ன ஆச்சு.' என்று நினைத்துக்கொண்டே அவளோடு நடந்தவன், அவளை பார்த்து, "உனக்கு ஒன்னும் இல்லையே மது. நல்லா தானே இருக்க?" என்று கலவரத்துடன் கேட்டவனைக் கண்டு மேலும் புன்னகைத்தாள் பெண்.

"எப்ப பாரு காமெடி." என்று செல்லம் போல அவனது கன்னத்தை பற்றி கொஞ்ச,

"எது நான் காமெடி பண்றேனா?" என்று அதிர்ந்த தோரணையில் பார்த்தான் நந்தா.

'ஆண்டவா இவ இப்படி பண்றது எல்லாம் பார்த்தா எனக்கு பக்குபக்குனு இருக்கே? ஒரு வேலை நம்மளை எதோ வெச்சு செய்ய பிளான் பண்ணிட்டாளோ?' என்று கலவரத்துடன் பார்த்தவன், ரகுவை கவனிக்கத் தவறியிருந்தான்.

ரகுவோ, பொங்கி வரும் ஆத்திரத்தினை அடக்கியவன், எதிர்முனையிலிருந்த மேசைக்கு சென்று அமர்ந்துக் கொண்டான். மதுவிற்கு நேர் எதிராக அமர்ந்திருந்ததால், அவனை எள்ளலாக பார்த்தவளின் மனமோ, 'எத்தனை அசிங்கப்பட்டாலும் திருந்த மாட்டான் போல?' என்ற ரீதியில் பார்க்க, தன்னை கட்டுப்படுத்தியவன் வலியுடன் பார்த்தான் அவளை.

அவன் சொன்ன உணவுகள் மேசையின் மீது நிறைந்திருக்க, தனது கைகளாலே உணவினை எடுத்தவள் நந்தாவிற்கு ஊட்டினாள். அவனோ 'ஙே' வென விழித்தபடி வாயினை திறவாமல் இருக்க,

"அட ஆ காட்டுங்க நந்து." என்று அன்பாக அவள் உரைக்க, அவன் மறுப்பாக தலையாட்டினான்.

'எதுக்கு வம்பு. நான் சொன்னா உனக்கு எங்க போச்சு அறிவுனு வீட்டுக்கு வந்ததும் கேட்பா? எனக்கு அது தேவையா என்ன?' என்று படபடக்கும் விழிகளோடு அவன் நினைத்த கணம், அவளுக்கும் புரிந்தது.

"சாப்பிடுங்க." என்று முதலில் மென்மையாக உரைத்தவள், அடுத்த நொடியே சாப்பிடுங்க." என்று கண்கள் மின்ன அழுத்தமிட்டுக் கூற,

'இது அதுல்ல..." என்று நினைத்தவனுக்கு சந்திரமுகி படத்தில் ஜோதிகாவின் கண்கள் ஒளியுடன் பிரபுவை முறைத்தது போலவே தோன்றிய நொடி, "ஆத்தி விட்டால் இவ சந்திரமுகியோட கசின் சிஸ்டரா மாறிடுவா. நமக்கு எதுக்கு வம்பு." என்று முணுமுணுத்தபடி வாயைத் திறந்தான்.

அவளும் புன்னகையோடு உணவினை ஊட்டியிருக்க, பாவம் அவன் தான் மெல்லவும் முடியாமல், முழுங்காமல் இருக்கவும் இயலாமல் தவித்தபடி உண்டான். அவனது முக பாவணை யாரேனும் கண்டால் பக்கென்று சிரித்துவிடுவார்கள். அந்த லட்சணத்தில் தான் உணவினை உண்டான் நந்தா.

மேலும் மேலும் உணவினை ஊட்ட, அதைக் காண முடியவில்லை ரகுவினால். பற்களை கடித்தவனுக்கு அதற்கு மேல் அங்கு இருக்க பிடிக்கவில்லை. எழுந்தவன், விறுவிறுவென்று அங்கிருந்து நகர, செல்லும் அவனை பழி வெறியுடன் நோக்கியவளின் இதழ்களில் ஒருவித வெற்றி களிப்பு மேலோங்கியது.

இருந்தும் நெஞ்சில் சுருக்கென்று வலி இருக்க, அவளால் இன்றும் ஜீரணிக்கவே இயலவில்லை. அதற்கு மேல் உணவினை ஊட்டாமல் எழுந்தவளோ,

"நான் கார்ல இருக்கேன். சாப்பிட்டு வாங்க." என்று கூறிவிட்டு கைகளை கழுவியவள் உணவுக்கான பணத்தினை கொடுத்துவிட்டு சென்றிருக்க, அவளை புரியாதப் பார்வை பார்த்தான் நந்தா.

"சாப்பாடா? மதுவா?" என்று மாறி மாறிப் பார்த்தவன், அடுத்த நொடியே வெயிட்டரை அழைத்து மீதமான உணவுகளை பார்சல் கட்டித் தர சொல்லிவிட்டு எழுந்துக்கொண்டான்.

அவன் கை கழுவி வருவதற்குள், பார்சல் தயாராகியிருக்க, பணத்தினை கொடுத்தவன் வெளியே வர, ஒருவேளை உணவின்றி தவிக்கும் வயதானவர் அவனிடம் உதவிக்கரம் நீட்டினார்.

"இந்தாங்க தாத்தா." என்றவன் உணவினை கொடுத்துவிட்டு மீதி பணத்தினையும் அவரிடமே கொடுத்திருந்தான்.

"நீ நல்லாயிருக்கணும் தம்பி." என்று அவர் தள்ளாடும் குரலில் ஆசிர்வதிக்க, மென்புன்னகையை பரிசளித்துவிட்டு வந்தவனை காரில் இருந்தபடியே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள் மதுவர்ணிகா. அவனது செயல் பிடித்தாலும் அந்நேரம் அவனை பாராட்டும் நிலையிலேயே இல்லை அவள்.

அவன் காரில் ஏறியதும் தான் தாமதம் காரினை உயிர்ப்பித்திருக்க, அதுவரை லேசாக பெய்த மழை மீண்டும் அதிரடியாக பொழிய ஆரம்பித்தது.

"என்ன மது நீ காரை ஓட்டும் போது மழையும் அதிகமாகுது. மழைக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு போல" என்றவன் புன்னகை மாறாது கூறவும் அவள் பதில் கூறாது அமர்ந்திருந்தாள்.

"ரைட்டு... ஏதோ இருக்கு..." என்றவன் அமைதியானான். அதன் பின்னரே மற்றவை அனைத்தும் நிகழ்ந்தது.

கட்டிலில் சிலை போன்று அமர்ந்திருந்தவளின் அமைதியை கலைத்தது என்னவோ நந்தா தான்.

நந்தா கதவினைத் தட்டிக்கொண்டிருக்க, சலிப்புடன் எழுந்தவள் கதவினைத் திறந்து விட்டாள்.

"கொஞ்சமாச்சும் அறிவு இருக்கா? பையன் ஈரமான டிரஸோட வெளியே நிக்குறானே, பாவம் மாத்தட்டும்னு எல்லாம் யோசிக்க மாட்டியா?" என்றான் காட்டமாக.

பெண்ணவளோ எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக செல்ல, அவன் தான் குழப்பம் கொண்டான்.

"இன்னேரம் இவ சண்டை தானே போடணும். அமைதியா இருக்காளே?" என்று யோசனையோடு சென்றவன் தனது துணிகளை எடுத்துக்கொண்டு குளியலறை சென்று ஆடை மாற்றி தனது தலையை துவட்டியபடி வந்தான்.

அவளோ அதே தோரணையில் அமர்ந்திருக்க, அவன் மனதில் ஒரு நெருடல் உருவானது. தலையைக் கூட துவட்டாமல் ஏன் இவ்வாறு இருக்கிறாள் என்ற கேள்வி அவனுள் எழ, நடந்தவற்றை ஒவ்வொன்றையும் யோசித்தான்.

அதே யோசனையோடு அவளை நெருங்கியவன், பெண்ணவளின் தலையினைத் துவட்டிவிட, மறுப்பேதும் தெரிவிக்காமல் அமர்ந்திருந்தவளை காணும் போதே அவனுக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள் எழுந்தது. இருந்தும் அவளது தலையினை மென்மையாக அவன் துவட்ட,

"என்ன தைரியத்துல என்னை நீ கல்யாணம் பண்ண? இவளை சுலபமா க்ரெக்ட் பண்ணி செட்டில் ஆகிடலாமானு நினைச்சுட்டு தான தாலிக்கட்டுன?" என்று சலனமின்றி அவள் உரைத்த நொடி, அவனுள் ஒரு வலி ஊடுருவி சென்றது. அது அவனைத் தவிர யாருக்கும் தெரியாது.

பெரும் குரலெடுத்து சிரித்தவனோ, "மேடம்க்கு இந்த நினைப்பு வேற இருக்கா? பணம் கொடுப்பேனு சொன்ன, அதுனால உன் கழுத்துல தாலி கட்டுனேன். அப்புறம் உன்னை அடைஞ்சு செட்டில் ஆகுற எண்ணம் எல்லாம் எனக்கு இல்லை. பட் இப்போ ஏன் உன்னை லவ் பண்ணக் கூடாதுனு தோணுது செல்லம்." என்றவனின் பதிலில் கலங்கியவள் அவனை வலியுடன் பார்த்தாள்.

"கனவுல கூட நடக்காது‌. எதுடா இன்னைக்கு நடந்த சம்பவத்தால உனக்கு அப்படி தோணுச்சோ? அதுதான் காரணமா இருந்தால் ஐ மீன் என் உடம்பு மேல தான் உனக்கு ஆசைனா? இப்போவே சொல்லிடு." என்றவளின் கேள்வியில் ஒரு நிமிடம் ஆட்டம் கண்டது அவன் உள்ளம்.

அடுத்த நொடியே அவன் செய்திருந்த செயலில் விக்கித்துப் போய் பார்த்தாள்

மதுவர்ணிகா.
 

Dhivya98

Well-known member
Wonderland writer
9.அத்தியாயம்

தன்னுள் தகிக்கும் கோபங்களை எல்லாம் அவனிடம் காட்டியிருந்தாள் மது. காதல் எனும் மூன்று எழுத்து வார்த்தை அவள் வாழ்வில் நடத்திய நிகழ்வு தான் இந்த கோபத்திற்கும் காரணம். அந்த கோபத்தை அவள் காட்டிய இடம் தவறாக இருந்தாலும், அவன் இன்று தன்னை அப்படி ஒரு நிலையில் பார்த்ததும், தற்போது காதல் என்று பேசியதும் அவனை தவறாக நினைக்க வைத்திருந்ததன் விளைவே அவளது பேச்சிற்கு காரணம்‌.

பேசியதை எல்லாம் பேசிவிட்டு கண்கள் அசையாது இவள், அவனை முறைத்துப் பார்க்க, அவனோ சலனமே இன்றி நின்றிருந்தான். நந்தாவின் முகத்தில் தெரிந்த மாற்றங்களை பெண்ணவளால் கணிக்க இயலவில்லை. இருந்தும் அவனது பதிலை தெரிந்துக் கொள்ள நினைத்தாள்.

ஆணவனோ, அடுத்த நொடியே இடுப்பில் கைவைத்தவன் தன்னை சமப்படுத்தி முன்புறமாக திரும்ப, பெண்ணவளோ அவனை அலட்சியப் பார்வை பார்த்தபடி எழுந்து நின்றாள்.

அடுத்த நொடியே அவள் புறமாக திரும்பியவன், "இப்போ என்ன சொன்ன? கொஞ்சம் திரும்ப சொல்லு?" என்று கண்களை சுருக்கி உதட்டை வளைத்துக் கேட்க, அவன் கேட்ட தொனி அவளுக்குள் சிறு பயத்தைக் கொடுத்தது உண்மை தான்.

சிறு பதட்டம் கலந்த வீராப்புடன், "உனக்கு என் உடம்பு மேல தான் ஆசைனா இப்போவே சொல்லிடு." என்றாள் முறைத்தபடி.

அடுத்த நொடியே தன் இடுப்பை பற்றியிருந்த ஒற்றைக் கரத்தை விடுத்தவன், கையினை ஓங்கி அறைவது போல தூக்கிய நொடியே பயந்தவள், கன்னத்தை பொத்திக் கொள்ள செல்ல, ஆணவனோ இழுத்து அறைந்திருந்தான். ஆனால் அறைந்தது என்னவோ அவளது சேலை விலகிய இடையினை.

ஒரு நொடி வலியில் அதிர்ந்தவள் விக்கித்துப் போய் அவனைக் காண, ஆணவனோ, அவளை நிமிர்ந்து பார்த்த வண்ணம் அடித்தக் கைகளில் இருந்த கொசுவினைக் காட்டினான்.

"கொசு..." என்றவன் கைகளை அவள் புறமாக காட்ட, அவளோ அதிர்ந்த விழிகளுடன் அவனது கைகளையும் அவனது முகத்தினையுமே மாறி மாறி பார்த்தாள்.

ஒரு புறம் சுள்ளென்று இடுப்பு வேறு வலியெடுக்க, 'ஒரு கொசுவுக்கா இந்த அக்கப்போரு. இந்த அடி கொசுவுக்கா? இல்லை நமக்கா?' என்ற ரீதியில் பார்த்தவளது கண்கள் அவளையும் மீறி கலங்கியது.

"ரொம்ப நேரமா பார்க்கிறேன். இந்த கொசு உன்னையவே சுத்தி சுத்தி வந்துட்டு இருக்கு. இப்போ தான் நீ முக்கியமான பாய்ண்ட் வேற பேசிட்டு இருக்க? அதான் பட்டுன்னு போட்டுட்டேன்." என்றான் சர்வ சாதாரணமாக.

'அதுக்கு ஏண்டா என்னை அடிச்ச' கேட்க துடித்த நாவினைக் கட்டுப்படுத்தியபடி பற்களை கடித்தாள்.

"ஆமா மது நீ என்ன சொன்ன? ஒன்ஸ் மோர் ப்ளீஸ்?" என்றவன் அடித்தக் கைகளை தன் மற்றொரு கரத்தில் உரசிக் கொண்டே கேட்க, தூக்கி வாரிப்போட்டது அவளது தேகம்.

இன்னுமே சுளிர் சுளிரென்று வலி பெண்ணவளின் இடப்பக்க இடையிலிருக்க, அவன் அடித்த வேகத்தில் சற்று சிவந்து லேசாக கன்றிப் போய் இருந்தது பெண்ணவளின் இடை.

'நோ வே. எமகாதகனா இருக்கான். இன்னொரு அடி வாங்க உடம்புல தெம்பும் இல்லை. அவனை திருப்பி அடிக்குற மனசக்தியும் இந்நேரம் நமக்கு இல்லை.' நிதர்சனம் உரைத்த நொடி எதுவும் பேசாதவள் மௌனமே உருவாய், எதுவும் பேசாது நகர்ந்து சென்றாள்

"மது.... ஏய் சொல்லிட்டு போடா." என்றான் சற்று எள்ளல் தொனிக்கும் குரலில்.

வார்த்தை விட்ட பின்னர் தானே அவளுக்கும் உரைத்திருந்தது. 'கொஞ்சம் ஓவரா தான் பேசிட்டோமோ?' என்று யோசிக்காமல் அவள் இல்லை‌. அதிலும் அவனது அடியில் இவள் உடலே தூக்கி வாரிப்போட்டிருக்க, பொறிகலங்கிய நிலையில் அவனை திரும்பி பார்த்தவள்,

"உங்கிட்ட பேசுற நிலைமையில நான் இல்லை. மனுசனா நீ?" என்றாள் வலியில் முறைத்தபடி. இருந்தும் அவன் மீண்டும் அடித்துவிடுவானோ என்று அச்சம் வேறு தோன்ற அடுத்த நொடியே , "இல்லை உயர்ந்த மனுசன் நீ. போய் தூங்குங்க சார். தூங்குங்க‌..." என்றாள் வலியுடன்.

"இல்லை நீங்க ஏதே கேள்வி கேட்டீங்களே மது?" என்றவன் விடாப்பிடியாக கேள்வியை பிடித்து தொங்கிக் கொண்டே நிற்க,

'திரும்பவுமா?' என்ற ரீதியில் அவனை பார்த்தவள், "கேள்வியா? என்ன கேள்வி? கேள்வினா என்னென்னு எனக்கு தெரியாது." என்றவளைக் காணும் போதே அவன் முகத்தில் புன்னகை அரும்பியது.

'அப்படி வாடி வழிக்கு. உன்னை எல்லாம் இப்படி தான் டீல் பண்ணனும். அடி உதவுற மாதிரி, அண்ணன் தம்பி கூட உதவ மாட்டான்னு சொல்றது சரியாக தான் இருக்கு. பைனலி கொசு டெக்னிக் சக்சஸ்.' என்று மனதிற்குள்ளே பேசியவன், அவளைப் பார்த்து, "ஏதோ உடம்புனு சொன்னியே செல்லம்?" என்றான் அடக்கப்பட்ட புன்னகையுடன். அந்த புன்னகைக்கு பின் மறைந்திருந்த கோபம் அவனுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

"அது வந்து எனக்கு உடம்பு சரியில்லை. கத்த வைக்காத? ப்ளீஸ்" என்று கெஞ்சாத குறையாக அவள் கூறிய பின்னரே,

"யூ கோ கோர்ள்." என்றான் கண்களை அசைத்து. புன்னகையோடு அவன் கண்களை அசைத்த விதத்தை யார் பார்த்தாலுமே ரசிக்காமல் இருக்க மாட்டார்கள்.

ரசிக்க வேண்டியவளோ, முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு சென்றாள். இன்று அவள் மெத்தையின் மீதே படுத்துக் கொள்ள, அவன் மறுப்பொன்றும் சொல்லவில்லை. அவள் படுக்கும் வரை, அவ்விடமே நின்றவன் படுத்த பின்னரே அறைக்குள் இருக்கும் பால்கனி நோக்கி சென்றான்.

அவன் செல்வது அறிந்தும் அமைதியாக படுத்தவள் அவளது கன்றிய இடையினைத் தொட்டுப் பார்த்தாள்.

"பாவி ராட்சசா.... இப்படி பண்ணி வெச்சிட்டியே? நிஜமாவே நீ நல்லவன் தானா? இல்லை நல்லவன் வேசம் போடுறியா? ஒவ்வொரு முறையும் நம்பி ஏமாற என்னால முடியலை." என்று சத்தமின்றி அவள் உதடுகள் உரைத்த நொடி, அவளையும் மீறி கண்களினோரம் கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது.

நேருக்கு நேராக அவன் அடித்திருந்தால் கூட, திருப்பி சண்டை போட்டிருப்பாள். இல்லை எதிர்த்து மிரட்டியாவது இருப்பாள். கொசு அடிக்க, ஈ அடிக்க என்று இடுப்பில் எல்லாம் அடிக்கும் அவனது செயல் அவளை அசரடித்தது உண்மைதான். ஒருபுறம் இடுப்பில் வலி இருந்தாலும், ஆணவனின் கரம் இடையில் பட்ட நொடி அவளையும் மீறி கூச்ச உணர்வும் சங்கடமுமே மேலோங்கியிருக்க, இதற்கு மேல் அவனிடம் பேச முடியாத நிலையில் தான் அமைதியாக சென்றுவிட்டாள் மதுவர்ணிகா.

அடியிலும் ஒரு நல்லது நிகழ்ந்து தான் இருந்தது. கசப்பான பழைய நினைவுகளை மறந்தவள் மனம், அவனை வசைப்பாடுவதில் திசைத் திரும்பி இருந்தது. இந்த சண்டி ராணிக்கு ஏற்ற சண்டி வீரன் அவன் தான் போல.

பால்கனியில் நின்றிருந்தவன் மனநிலையோ தீவிர யோசனையுடன் இருந்தது. அவள் சொல் உண்டாக்கும் வலியினை பொறுத்துக் கொண்டு சென்றாலுமே, என்றைக்கோ ஓர் நாள் அது வெடித்து பெரிதாகிவிடும் என்பதை அவன் அறியவில்லை.

"மாத்துவேன் உன்னையும், உன் மனசையும்." என்று தீர்க்கமாக உரைத்தவன் மீண்டும் புன்னகைத்தான். பின்னரே அவன் வந்துப் பார்க்க, அங்கு பெண்ணவளோ அழுத நிலையிலேயே உறங்கியிருந்தாள்.

உறக்கத்திலிருக்கும் தன் தேவதையை மனம் குளிர ரசித்தவன், "எப்படி மது உனக்கு அப்படி சொல்ல தோணுச்சு?" என்றவனின் வார்த்தைகளில் தொக்கி நின்றது ரணமான இருதயத்தின் வலி.

அவள் முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்தவன், சேலையை லேசாக விலக்கி பெண்ணவளின் கன்றிய இடையினை பார்த்தான்.

"உஃப்" என்று மெதுவாக அவன் ஊதி விட உறக்கத்தில் லேசாக நெளிந்தாள் பெண்.

ஒவ்வொரு முறையும் பெண்ணவளின் இடையினை பற்றி வளைத்த கைகளே, இன்று அடியினையும் கொடுத்திருக்க, தன் கையினையே முறைத்துப் பார்த்தான். அந்த பார்வையிலேயே சிறு பொறாமையும் சினமும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

"நெய்மீனு மாதிரி வழுக்கின்னு போற இடுப்பு, இப்படி பொறிச்சு எடுத்த வறுவல் மீனு மாதிரி ஆகி போச்சே? ஆண்டவா இந்த புள்ளைக்கு இனியாவது நல்ல புத்தி கொடுப்பா." மனதார வேண்டிவிட்டே வருத்ததுடன் உறங்க சென்றான் நந்தா.

அடுத்த நாள் காலை அழகாக விடிந்தது உமாபதிக்கு. அத்தையும் மாமாவும் இன்று ஊருக்கு செல்லவிருப்பதாக அன்னை கூறியிருந்தது நினைவில் வர, ஒருவித உற்சாகத்துடன் எழுந்திருந்தான் உமாபதி.

"இன்னையோட அந்த தொல்லை ஊருக்கு போயிடும்." வெண்ணிலாவும் சென்று விடுவாள் என்று நினைக்கும் போதே அவனுக்குள் ஒருவித குதுகளிப்பு தோன்ற தான் செய்தது.

அந்த அளவிற்கு அவள் மீது வெறுப்பை வைத்திருந்தவன், துளியளவு கூட நேற்று அடிப்பட்டிருந்த பெண்ணவளின் கைகளை நினைத்துப் பார்க்கவில்லை.

குளிக்க சென்றவன், குளித்து முடித்த பின்னர் தயாராகியபடி கீழே வர, ஏற்கனவே தயாரான நிலையிலிருந்த வெண்ணிலாவே முதலில் கண்களில் அகப்பட்டாள். வெள்ளை நிற சுடிதாரில் ஆங்காங்கே இளம் சிவப்பு நிறம் கலந்தது போல ஆடை அணிந்திருந்தவள் எளிய ஒப்பணைகளில் மிக அழகாக காணப்பட்டாள். அடிப்பட்ட கைகளில் கட்டுப் போட்டிருக்க, அவளைப் பார்த்தபடி படிகளிலிருந்து இறங்கி வந்தவனின் பார்வை நக்கலாக பதிந்து மீண்டது பெண்ணவளின் மீது.

"லேசான அடிக்கே இவ்ளோ சீன் போட்ருக்காளே?" என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே அவன் கீழே வர, பெண்ணவளோ எதேச்சையாக அவனைத் திரும்பி பார்த்தவள் மென்மையாக அவனை கண்டு புன்னகைத்தாள்.

அவனோ அதை பெரிதாக கண்டுக் கொள்ளாதவன், "என்ன பேக் பண்ணியாச்சா?" என்றான் எள்ளலாக.

"அத்தான்" என்று அவள் எதையோ சொல்ல வரும் முன்னரே குறுக்கிட்டவன்,

"அப்படி சொல்லாதனு எத்தனை முறை சொல்றது இடியட்." என்று பற்களைக் கடிக்க, அவளது சிரித்த முகம் ஒரு நொடியில் வாடிப் போனது.

இத்தனை வருடங்கள் கழித்து அவனைக் காண வந்திருக்கிறாள். பார்த்த முதல் நாளே தன்னை மெய்மறந்து போய் பார்த்தவர், தான் வெண்ணிலா என்று அறிந்த நொடி வெறுப்பைக் காட்ட, அவளும் என்ன செய்வாள். நிச்சயம் அனைத்தும் மாறும் என்று தன்னைத்தானே தேற்றிக் கொண்டவள் தீர்க்கமாக அவனை பார்த்தான்.

"மனசுல இருந்து கூப்பிட பழகின விசயம் என்னைக்குமே மாறாது அத்தான். என்னைக்குமே நீங்க எனக்கு அத்தான் தான். ஆங்கிரி பேர்ட் அத்தான்." என்றவள் களுக்கென்று சிரிக்க,

"என்னடி சிரிப்பு இது?" என்று உறுத்து விழித்தவன் மனமோ, 'எவ்ளோ பேச முடியுமோ பேசிக்கோ, இன்னைக்கு தான் உனக்கு குட் பாய் சொல்லப் போறேனே' என்று நினைத்தவாறு உதடுகளை ஏளனமாக வளைத்தான்.

"உங்களுக்கு தெரியுமா ஊருல, எனக்கு சிரிப்பழகினு பட்டப்பெயரே இருக்கு" என்று பெருமிதம் பொங்க கூறுபவளைக் கண்டு எரிச்சலோடு பார்த்தது ஆணவனின் கண்கள்.

"எவனாவது இழுச்சவாயன் சொல்லிருப்பான். அது எல்லாம் நம்பிகிட்டு. போவியா?" என்றான் அலட்சியப் பார்வையில்.

"க்கூம்" என்றவள் உதட்டை சுளித்து விட்டு நகர, அவ்விடம் வந்தார்கள் தாமோதிரனும் பிரபாவதியும். பெற்றோர்களை கண்டதும், பவ்யமாக நின்றவன்,

"குட் மார்னிங் மாம். குட் மார்னிங் பா." என்றான் நல்ல பிள்ளையாக. அவர்களும் பதிலுக்கு புன்னகையுடன் கூறினர்.

"என்னடா சீக்கிரமே கிளம்பி ரெடியாகி வந்திருக்க?" தாமோதிரன் கேட்க,

"அப்பா இன்னைக்கு அத்தை மாமா கிளம்புறாங்கல்ல. அவங்களை ட்ராப் பண்ண சொல்லி மாம் சொல்லியிருந்தாங்க."

"உங்கிட்ட சொல்ல மறந்துட்டேன் பாரு. அவங்க கிளம்பி அரை மணி நேரம் ஆகுதுடா உமா." என்ற அன்னையைக் கண்டு அதிர்ச்சியுடன் நோக்க, அவனை கண்டு புன்னகைத்தாள் நிலா.

"அப்போ வெண்ணிலா?" என்றான் அதிர்ச்சியாக.

"இதோ இங்க தானே நிற்குறா?"

"தெரியுது மாம். அவ வீட்டுக்கு போகலையா?" என்றான் சற்று எரிச்சலாக.

"இதுவும் அவ வீடு தானடா. வார்த்தைகளை உபயோகிக்கிறப்போ பார்த்து பேசு." என்ற அன்னையைக் கண்டு,

"சாரி மாம்." என்றான் சங்கடமாக.

"பிரபா அவன் அந்த விதத்துல சொல்லியிருக்க மாட்டான். கேட்க தெரியாமல் கேட்டுட்டான்." தனக்கு ஆதரவாக பேசும் தந்தையைப் பார்த்து ஆம் என்று தலையசைத்தான் உமாபதி.

"சரி விடுங்க. நிலா மேல் படிப்பு இங்க இருந்து தான் படிக்க போறா. பாரதியார்ல மெரிட்ல சீட் கிடைச்சிருக்கு." என்ற அன்னையின் வார்த்தை ஈட்டி போல் தாக்க, "ஓ அப்படியா." என்று சுரத்தே இன்றி கூறினான் உமா.

பின் அங்கிருந்து அறைக்கு விரைந்தவன், குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடக்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

"இப்போவே இவளை மிரட்டி அனுப்பலைனா விளைவுகள் ரொம்பா மோசமா இருக்கும்டா உமா. இவ வேணும்னே தான் இங்க காலேஜ்ல அப்ளே பண்ணியிருக்கா. உனக்கு பெரிய ஆப்பு இவ மூலமா காத்துகிட்டு இருக்கு. சும்மா விடக்கூடாது. இப்போவே இவளை துரத்தனும்" என்ற யோசனையில் நடந்துக் கொண்டிருந்தவன் பால்கனிக்கு சென்றான்.

சில மணி துளிகள் கழித்து, வெண்ணிலாவும் தோட்டத்திற்கு செல்ல, மேலே பால்கனியில் நின்று வேடிக்கை பார்த்த உமாபதிக்கோ அவளைக் கண்டதுமே ஆத்திரமாக வந்தது. இது தான் சரியான சமயம் அவளை மிரட்டுவதற்கு என்று எண்ணியவன், கீழே விரைந்து சென்றான்.

"வாவ் இந்த பிளவர்ஸ் எவ்ளோ அழகா இருக்கு." என்று ரசித்தபடியே நடந்தவள், ஓரமாக போடப்பட்டிருக்கும் முல்லைப்பூ பந்தலின் அருகே சென்றாள். வீட்டின் கூரை போல, அழகாக படர்ந்திருந்த ஜாதிமுல்லையின் வாசத்தை நுகர்ந்தபடி, அவள் செல்ல, அவ்விடம் வந்திருந்தவனோ பெண்ணவளின் கைகளை பற்றியது மட்டுமின்றி, முல்லை பந்தலுக்குள்ளே இழுத்தும் சென்றான்.

முதலில் அதிர்ந்தவள் கத்த போக, அவன் தான் என்று தெரிந்ததும் கத்துவதை கைவிட்டிருந்தாள். "அத்தான் என்ன பண்றீங்க?" என்றவள் திடுக்கிட்டு கேட்க,

"உஃச்" என்றான் முறைத்துக் கொண்டே.

"என்ன விடுங்க அத்தான்."

"அப்படி எல்லாம் விட முடியாது. சொல்லுடி எதுக்கு இங்க வந்த? எதுக்கு இங்க காலேஜ்ல சேர்ந்த? இதுக்கு பின்னாடி என்ன சதி திட்டம் வெச்சிருக்க? சொல்ல போறியா? இல்லையா?" என்று தன் தோள் பட்டையினை பற்றியபடி உலுக்கும் உமாபதியை புரியாது பார்த்தாள் பெண்.

"என்ன அத்தான் விளையாடுறீங்களா? என்னமோ அல்கொய்தா தீவிரவாதியை விசாரிக்குற மாதிரி விசாரிக்கிறீங்க? என்ன பார்த்தால் எப்படி தெரியுது" என்றாள் சற்று காட்டமாக.

"என்னடி மிரட்டுற? நீ அதுக்கும் மேலயாச்சே? அப்புறம் உன்னை பார்த்தால்?" என்றவனின் காலின் மீது ஏதோ பூச்சி கடிப்பது போல் தோன்ற, பெண்ணவளின் முகத்திலிருந்த பார்வை கீழே பதிந்த அந்த தருணம் அவனது பார்வை செல்லும் விதத்தை தவறாக நினைத்துக் கொண்டாள் நிலா.

"ச்சீ வெட்கமா இல்லையா அத்தான்." என்று ஆணவனை உதறித் தள்ளியவள் கழுத்தினை ஒட்டியிருந்த தன் துப்பட்டாவினை சரி செய்தபடி அணிந்துக் கொள்ள, அவனது முகம் அவமானத்தில் கருத்துப் போனது. மேலும், அவளது செயல் எதற்காக என்பதை உணர்ந்தவனுக்கு அந்த நொடி கட்டுக்கடங்காத கோபம் துளிர்த்தது.

"என்னடி நினைச்ச? அந்த அளவு கீழ்தரமா நினைச்சுட்டல்ல. உனக்கு நல்லபடியா பேசுனா புரியாது. நீ நினைச்ச மாதிரியே பேசுறேன் டி." என்றவன் அடுத்த நொடியே அவளது செவ்விதழ்களை சிறை எடுத்திருக்க, சற்றும் எதிர்பாரதவள் அதிர்ச்சியில் கண்களை பெரிதாக விரித்தாள்.

அடிப்பட்ட கைகளால் அவனை விலக்கவும் அவளால் முடியவில்லை. ஒருகட்டத்திற்கு மேல் அவன் மீதிருக்கும் அவளின் காதல் மறுப்பேதும் தெரிவிக்காமல் போக, கோபத்தில் துணிந்தவன் பெண்ணவளின் இதழ் தேனை சுவைப்பதில் கருத்தாகிப் போக, விரிந்த முல்லை மலர்கள் ஒவ்வொன்றாய் இருவரின் மீதும் விழுந்த அந்த நொடி அவனையும் மீறி முத்ததில் மூழ்கியிருந்தவனது கைகள் பெண்ணவளின் இடையினை வாகாக திருப்பி தன் உடலோடு சேர்த்து அணைத்திருந்தது.

"டேய் உமா..." என்று அவன் பின்புறமாக கேட்ட அழைப்பில் ஸ்தம்பித்துப் போய் அவளை விட்டு விலகியிருந்தவன், அதிர்ச்சியில் வெளவெளத்துப் போய் திரும்பி பார்த்தான்.

ஒற்றை அழைப்பு அவனை மல்லாக்கா படுக்க வைத்து ஏறி மிதித்து ஓடுவதைப் போல மாய பிம்பத்தை தோற்றுவிக்க, அச்சம் சூழ நின்றவனின் கண்கள் எதிரே நின்றிருந்தவர்களைக் கண்டு மயக்கம் வராத குறையாக பார்த்தது.....


 

Dhivya98

Well-known member
Wonderland writer
10.அத்தியாயம்

"என்ன இவ இன்னைக்குனு பார்த்து சுடிதார் போட்டுருக்கா? எப்படி இப்போ அவ இடுப்பை பார்க்குறது? இப்போவும் அவளுக்கு வலி இருக்குமானு தெரியலையே?" என்று தனக்கு எதிராக கண்ணாடியின் முன் அமர்ந்திருந்து அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தவளையே யோசனையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் நந்தா.

இளம் எலுமிச்சை நிற ஸ்லீவ்லெஸ் சுடிதாரும், அதற்கு ஏற்றார் போல சில்வர் மெட்டல் ஜிமிக்கியும், சில்வர் மெட்டலால் ஆன அட்டிகையும் அணிந்திருந்தவளின் கொள்ளை அழகு, பிம்பமாக கண்ணாடியில் தெரிய, சில அடி தூரங்களில் நின்றபடியே தன்னவளையே ரசித்துப் பார்த்தான் நம் நாயகன்.

இறுதியாக நெற்றியில் சிறு பொட்டை மட்டும் வைத்தவள், வேறு எந்த வித ஒப்பனைகளும் செய்திடாமல் எழுந்தபடி திரும்ப, மிக நெருக்கமாக அவள் முன் நின்றிருந்தவனைக் கண்டு ஒரு நொடி பதட்டம் கொண்டவள், இரண்டு அடி பின்னோக்கி நகர்ந்து தன்னை சமப்படுத்திக் கொள்ள, அவளது செயலை அடக்கப்பட்ட புன்னகையுடன் கண்டான் நந்தா.

"அறிவில்ல... இப்படி தான் மூஞ்சிக்கு முன்னாடி வந்து நிற்பியா?" என்றாள் முறைத்த வண்ணம்.

"அப்போ பின்னாடி வந்து நிற்கட்டுமா?" அசட்டையாக பதில் அளித்தவனைக் கண்டு கோபமாக முகம் சுளித்தாள்.

"உன்கிட்ட எல்லாம் மனுசன் பேச முடியாது." என்றவளோ அவனைக் கடந்து செல்லப் போக, பெண்ணவளின் கைகளை இறுக பற்றி நிறுத்தியவன் அவள் புறமாக திரும்ப, அவளும் அவனை பார்த்து முறைத்தபடி திரும்பினாள்.

"எல்லாம் ஓகே. ஒன்னு மட்டும் மிஸ்ஸிங் மது?"

"என்ன சொல்ல வர?"

"வெயிட்." என்றவன் அடுத்த நொடியே குங்கும சிமிழிலிருந்து குங்குமத்தை எடுத்தவன் பெண்ணவளின் நெற்றியில் சிறு கீற்றாக வைத்துவிட்டு, மேலும் பெண்ணவளின் உச்சந்தலையில் வைக்க முற்பட, அவனது கைகளை தடுத்து பிடித்துக் கொண்டாள் மது.

"புருசன்னு அட்வான்டேஜ் எடுக்க பார்க்குறியோ?" என்றவள் புருவம் உயர்த்த, அவனோ குறும்பாக புன்னகைத்தான்.

"இதுல அட்வான்டேஜ் எடுக்க என்ன இருக்கு? குங்குமம் வெச்சா இன்னும் அழகா இருப்ப?"

"நோ தாங்ஸ். இப்படியே இருந்துக்கிறேன்." கடுப்புடன் கூறியவள் அவனை விட்டு விலகி சென்று, கட்டிலின் மீதிருந்த தனது துப்பட்டாவை எடுத்து தோள்பட்டையின் மீது ஒரு புறமாக போட்டுக் கொள்ள, துப்பட்டாவின் முனை அவனது முகத்தை உரசிவிட்டு சென்றது.

கண்களை மூடி இன்பமாக ரசித்தவன் பின் கண்களைத் திறந்து, "இந்த கோபத்துக்கு மட்டும் கொறைச்சல் இல்லை. நியாயப்படி நான் தான் டி கோபப்படணும்." பெருமூச்சொன்றை விடுத்தவன், அவள் அணிந்து செல்லும் அதே நிறத்திலான டீசர்ட்டினை எடுத்து அணிந்துக் கொண்டான்.

பின் ஒருவருக்கு பின் ஒருவராக மாடியிலிருந்து இறங்கி வர, இருவரையும் மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்தார் தாமோதிரன்.

தந்தையைக் கண்டு புன்முறுவல் பூத்தவள், "குட் மார்னிங் பா‌" என்று கூறிக்கொண்டே அவரின் அருகே நின்றுக் கொள்ள,

'நானும் சொல்வேன்' என்ற தோரணையில் வந்த நந்தாவும், "காலை வணக்கம் மாமனாரே." என்று உற்சாக குரலில் கூற, இவளோ தலையில் அடிக்காத குறையாக அவனை பார்த்தாள்.

"வணக்கம் மாப்பிள்ளை." என்றவர் குஷியுடன் அவனது தோளில் கை போட்டு கொண்டார்.

"மாமா இன்னைக்கு ரொம்ப ஹேண்ட்சமா இருக்கீங்க? உங்க இளமையின் ரகசியம் என்ன?" என்றிவன் கூறியதும் அவர் முகத்தில் சொல்லிலடங்கா வெட்கம் நர்த்தனமாட,

"விளையாடாதீங்க மாப்பிள்ளை" என்று சங்கோஜத்துடன் பேசினார் தாமோதிரன்.

'இவன் சும்மாவே ஐஸ் வெச்சு பேசுவான். இன்னைக்கு ஐஸ் மழையாவே ஊத்துறானே? ஆண்டவா இவனை போய் என் வாழ்க்கையில சேர்த்து வெச்சு இப்படி விளையாட்டு காட்டுறியே?' என்று மனதிற்குள் புலம்பியவள் அவனை முறைத்துப் பார்க்க,

"போன ஜென்மத்துல எனக்கு நீ மொறப்பொண்ணா பொறந்திருப்பேனு நினைக்கிறேன் மது." என்று சன்னமாக அவள் காதோரம் கிசுகிசுத்தவனை புரியாமல் பார்த்தாள் பெண்‌.

"பின்ன முறைச்சு பார்க்கலாம். ஆனால் முறைக்கிறதையே ஆள் டைம் வொர்க்கா வெச்சுட்டு சுத்துறியே மது செல்லம்." என்றான் புன்னகையுடன்.

"சோதிக்காதடா" என்றவள் தனது கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு நிற்க, அதற்குள் பிரபாவதி அவ்விடம் வந்திருந்தார்.

"இரண்டு பேரும் சாப்பிட வாங்க?" என்றவர் அழைக்க,

"இல்லைங்க அத்தை. மதுவும் நானும் இன்னைக்கு முக்கியமான இடத்துக்கு போறோம். ஈவினிங் தான் வருவோம்." என்றவன் மதுவைப் பார்க்க, அவளும் அவனை தான் பார்த்தாள்‌‌.

காலையில் கிளம்பும்படி அவன் கூறியிருக்க, இவள் கேட்டும், செல்லவிருக்கும் இடத்தைப் பற்றி அவன் உரைக்கவில்லை. 'நீ வரவில்லை என்றால் ஒப்பந்த திருமணம் பற்றி கூறிவிடுவேன்' என்று மிரட்டியே அவளை சம்மதிக்க வைத்திருந்தான் நந்தா.

"பார்த்து போயிட்டு வாங்க." என்று அவர்களும் வழியனுப்ப, முதலில் வெளியே வந்தது என்னவோ நந்தா தான்.

வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்ததும் அவன் அலைப்பேசி சிணுங்க, அலைப்பேசியில் குறுஞ்செய்தியை அனுப்பியபடி தோட்டத்திற்குள் நடந்து வந்தவன் நிமிர்ந்து பார்க்கவும் அவனது கண்களில் பட்டது என்னவோ, உமாபதியும் வெண்ணிலாவும் தான்.

உமாபதி வெண்ணிலாவை இறுக பற்றி முத்தமிட்டு கொண்டிருந்த காட்சி கண்களில் பட, 'அடப்பாவி' என்று வாயைப் பிளந்தவன் அடுத்த நொடியே "டேய் உமா?" என்று சத்தமாக கத்தியதில், வெண்ணிலாவை விட்டு பிரிந்து நின்றுக் கொண்டான் உமாபதி. அவளும் பதட்டத்தில் இரண்டு அடி தள்ளி நின்றுக் கொள்ள, உமாபதியோ பயத்துடன் திரும்பினான்.

நந்தாவின் குரல் கேட்டதுமே நடுக்கத்துடன் திரும்பியவன் ஏறிட, அவ்விடம் நந்தாவும் அவன் பின்னே மதுவும் நின்றிருக்க, உமாபதியின் முகத்தில் ஈ ஆடவில்லை. கெட்டதிலும் நல்லதாக சரியாக அவன் திரும்பும் நேரம் தான் வெளியே வந்திருந்தாள் மது.

"என்னாச்சு? டேய் நீ இங்க என்ன பண்ற?" என்று கேட்ட மது தள்ளி நின்றுக் கொண்டிருந்த வெண்ணிலாவையும் பார்த்தாள்.

"நிலா நீயும் இங்க தான் இருக்கியா?" என்றாள் சர்வசாதாரணமாக.

அவள் பார்க்கவில்லை என்றதும் தான் போன உயிரே திரும்பி வந்தது உமாவிற்கு. தன் மாமாவினை நிமிர்ந்து பார்க்க சங்கடப்பட்டவன், பார்வையாளே மன்னிப்பை யாசித்தான்.

"ஆங்கில படக்காட்சிக்கு ஒத்திகை போட்டுட்டு இருக்காங்க? என்ன பண்றாங்கனு கேள்வி வேற?" முணுமுணுத்தான் நந்தா. நல்லவேளையாக அது அவளது காதுகளை அடையவில்லை.

"அக்கா சும்மா வாக்கிங்கா.." என்றவன் சமாளித்தபடி பதில் கூற, நந்தா தான் வாயைப் பிளந்தபடி பார்த்தான்.

'அடப்பாவி என்னமா சமாளிக்குறான்?' என்பது போல் இருந்தது அவன் பார்வை.

"நான் பிளவர்ஸ் பறிக்க வந்தேன் மது அண்ணி." என்றிவளும் சமாளிக்க,

'ஆண்டவா இந்த பொண்ணு அதுக்கு மேல சமாளிக்குதே?' என்ற ரீதியில் நின்றவனுக்கு தன்னை நினைக்கும் போதே வருத்தமாக தான் இருந்தது.

'கல்யாணம் பண்ணி சிங்கிள் கிஸ்க்கு வழியில்லாமல் இருக்கோம். இங்க என்னடானா என்னென்னமோ நடக்குது. இந்த கல்யாணமான பேச்சிலரோட சாபம் உங்களை சும்மா விடாதுடா' என்று மனதில் புலம்பியவனுக்கு ஏனோ அவர்களை காட்டிக் கொடுக்க மனம் வரவில்லை.

"மது நீ கார்ல ஏறு. நான் வரேன்." என்றவன் வலுக்கட்டாயமாக அவளை அனுப்பி விட்டபடி உமாபதியிடம் வர, அதற்குள் வெண்ணிலா ஒரே ஓட்டமாக ஓடியிருந்தாள்.

"டேய் மச்சான் உன்னை நல்லவன்னு நினைச்சா? என்ன காரியம்டா பண்ற? அதுவும் பட்ட பகல்ல, நட்ட நடு வெளியில? என்ன லவ்வா?" என்றான் சற்று அதட்டலாக.

"இல்லை மாமா. இது ஒரு ஆக்ஸிடென்ட் மாமா." என்றவன் பதட்டத்துடன் உரைக்க,

'ஆக்ஸிடென்ட் பத்தி நம்மகிட்டயே பேசுறானே?' என்று முறைத்தவன் அவனை பார்த்து, "எனக்கு ஆல்ரெடி காது குத்தியாச்சு. திரும்ப குத்துக்கிற ஐடியா எனக்கில்லை." என்றதும், எப்படி அவனிடம் புரியவைப்பது என்று தெரியாமல் தவித்துப் போனான் உமாபதி.

"முக்கியமான வேலையா வெளியே போறேன். வந்து உன்னை கவனிச்சுக்குறேன். திரும்பவும் இப்படி எதாவது பண்ண? அப்புறம் நடக்குற விபரீதத்துக்கு நான் பொறுப்பு இல்லை டா. உன் பேரை நீயே கெடுத்துக்காத." என்று எச்சரிக்கை விடுத்தவன் அங்கிருந்து சென்றுவிட, அவன்தான் அவமானத்தில் அடிபட்ட பார்வை பார்த்தபடி நின்றான்.

"ச்சே மாமா என்ன பத்தி என்ன நினைச்சிருப்பாரு. எல்லாம் அவளால வந்துச்சு. போயும் போயும் அவளுக்கு முத்தம் கொடுத்திருக்கேன், எனக்கு எங்க போச்சு அறிவு. ச்சே." என்றவன் தன் காலால் அங்கிருந்த பூந்தொட்டியை உதைக்க, ஆணவனின் கால் நகம் பிய்ந்து ரத்தம் சொட்டத் தொடங்கியிருந்தது.

இங்கு காரில் ஏறி அமர்ந்திருந்தவளை பார்த்து இறங்கும் படி உத்தரவிட்டான் நந்தா.

"மேடம் நான் தான் உங்களை அழைச்சுட்டு போறேன்‌. சோ நீங்க அந்த பக்கமா உட்கார்ந்தா நல்லாயிருக்கும்." என்றதும் தான் தாமதம் வெடுக்கென்று காரை விட்டு இறங்கியவள் அவனை தாண்டி வந்து மறுபக்கமாக ஏறிக் கொண்டாள்.

அதன் பின் காரை எடுத்தவன் மனம் முழுவதும் சொல்லிடங்காத பாரத்துடனே பயணித்தான். ஏனோ காலையில் கண்ட காட்சி அவனை சங்கடப்படுத்தியிருந்தது.

'சின்ன பையன் என்னென்னல்லாம் பண்றான். ஆனால் நமக்கு மட்டும் வாய்ச்சதும் சரியில்லை. தலைவிதியும் சரியில்லை. எல்லாம் என் நேரம்.' மனதிற்குள் புலம்பிக் கொண்டே வந்தவன் அருகில் அமர்ந்திருந்தவளை ஏக்கத்துடன் பார்த்தான்.

"கடைசி வரைக்கும் பெருமூச்சு மட்டும் தான் நீ விடணும்." என்றவன் சத்தமாக புலம்பிவிட, அவன் சத்தம் கேட்டு அவன் புறம் திரும்பி பார்த்தவள்,

"என்ன?" என்றாள் அகங்காரமாக.

"ஒன்னும் இல்லையே. அப்புறம் உன் இடுப்பு ஓகே தானே?"

"அது எப்படி ஓகேயாகும். ஒரு பெருச்சாளி பிராண்டிருச்சே?"

"அடடா. கொடுத்து வெச்ச பெருச்சாளி போலயே?" என்றவன் கண்சிமிட்ட, முகத்தை திருப்பிக் கொண்டாள் பெண்.

காரில் பாடலை அவன் போட்டு விட, பழைய பாடல் அழகாக இசைத்தது.

தொட்டால் பூ மலரும்
தொடாமல் நான் மலர்ந்தேன்....
என்னும் பாடல் வரிகளோடு சேர்ந்து பாடியவனின் ஒரு கண் பெண்ணவளின் இடுப்பின் மீதே பதிந்தது. என்ன ஒரே வருத்தம் இடையை மறைத்திருந்த அவளது உடை மீது தான்.

"கண்கள் படாமல் கைகள் தொடாமல் காதல் வருவதில்லை" என்று அவன் ராகத்துடன் பாட, பாடலை அணைத்திருந்தாள் பெண்.

"கேட்க சகிக்கலை. வரவர உன் போக்கும் சரியில்லை. நீ பண்றது எதுவுமே சரியில்லை. என்ன ரொம்ப எகத்தாளமா நடந்துக்குற? இப்போ எங்க போறோம்னு கூட சொல்ல மாட்டீங்குற? உன் மனசுல என்ன தான் நினைச்சுகிட்டு இருக்க?"

"உன்னை தான் நினைப்பேன். வேற யாரை நினைப்பேன். ஐ ஹேவ் நோ ஆஃப்சன் பேபி" என்றவன் அவளை ஒருமுறை பார்த்தபடி மகிழுந்தை இயக்க,

"காரை நிறுத்து. இதுக்கு மேல எங்கயும் நான் வர விரும்பலை." என்றாள் திட்டவட்டமாக.

"என்ன மது விளையாடுறியா? இன்னைக்கு நீ என் பேச்சை கேட்டு தான் ஆகணும்."

"முடியாது. நான் எதுக்கு உன் பேச்சை கேட்கணும்? வண்டியை நிறுத்துடா ஒழுங்கு மரியாதையா?" என்றாள் கோபத்துடன்.

"ஹே இது யானை வர பிளேஸ். கொஞ்சம் அமைதியா வா. இல்லைனா தனியா இறக்கிவிட்டுட்டு போயிட்டே இருப்பேன்." என்று எச்சரித்தவன் காரினை ஓட்ட, பற்களை கடித்தபடி கோபத்தை அடக்க முயற்சித்தாள் மதுவர்ணிகா.

"நான் பண்ண பெரிய தப்பு. உன்னை என் வாழ்க்கையில கூப்பிட்டு வந்தது தான். நான் ஒரு இடியட். நீ பண்ற ஒவ்வொரு விசயத்தையும் பொறுத்து போறேன் பாரு. என்ன சொல்லணும்."

'இவ என்ன நான் சொல்ல வேண்டிய டயலாக் எல்லாம் இவ சொல்லிட்டு இருக்கா. பூமி தாயே என் பொறுமையை பார்த்து ஆஸ்கர் விருது கொடுக்கும். இவ என்னடானா ரீல்லா விடுறா?' மனதில் புலம்பியவன் அவளை ஒரு மாதிரி முகத்தை வைத்துப் பார்க்க,

"என்ன பார்க்குற? உண்மையா என் நிலைமையில வேற ஒருத்தி இருந்தால் இங்க நடக்குறதே வேறயா இருந்திருக்கும்."

"ஓ... ஓ.... இருக்கட்டும் அவளாவது உன்னை மாதிரி அரிச்சந்திரனுக்கு அக்கா பொண்ணா இருந்திருக்காமல் இருந்திருப்பா."

"வாட் யூ மீன்."

"நெய் மீனு... திண்ணுறியா?" என்றான் நக்கலாக.

"இடியட்." என்றவள் முகத்தை படக்கென்று திரும்பிக் கொள்ள,

"பாத்து செல்லம், கழுத்து சுளிக்கிக்க போகுது." என்று கண்ணடித்தபடி கேலி செய்தான் நந்தா.

அவளும் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டபடி வர, இருபக்கமும் மரங்கள் சூழ்ந்திருந்த சாலையில் பயணித்தான் நந்தா. இவரது பயணமும் தடைபடும் வகையில் மகிழுந்து பாதியிலேயே நிற்க, அடக்கப்பட்ட சிரிப்புடன் உள்ளே அமர்ந்திருந்தாள் மது.

"என்னடா நடக்குது." என்று ஒன்றும் புரியாமல் அவள் அருகே இருந்தவளை அவன் பார்த்த சமயம், பெண்ணவளின் புன்னகை அவனது கண்களில் தெள்ளத் தெளிவாகப்பட்டது.

'இதுக்கு எல்லாம் காரணம் நீ தானா?இருக்குடி உனக்கு.' என்று முறைத்தவன் கீழே இறங்கி பார்க்க, வழி நெடுகிலும் டீசல் சிதறிய வண்ணம் இருந்திருப்பதை பார்த்து பெருமூச்சொன்றை விடுத்தான்.

கோபத்தில் தன் கை முஸ்டியை மடக்கியவன், கார் கதவினைத் திறந்து பெண்ணவளை வெளியே இழுக்க,

"எதுக்கு இப்படி காட்டு மிரண்டி மாதிரி இழுக்குற?" முகம் சுளித்தவண்ணம் கேட்டவளை உறுத்து விழித்தான் நந்தா.

"எதுக்குடி இப்படி பண்ண? இப்படி லீக் பண்ணதுனால உனக்கு என்ன கிடைச்சுது. எதாவது பயராகியிருந்தா என்ன ஆகுறது. அறிவு இருக்கா இல்லையா?"

"ஏய் என்ன உளறிட்டு இருக்க? நான் என்ன பண்ணேன்?"

"நீ என்ன தான் பண்ணலை. அவ்ளோ திமிராடி உனக்கு?" என்றவன் பெண்ணவளின் தாடையை பற்றி இழுக்க, அவனது கைகளை தட்டிவிட்டாள்.

"ச்சீ என்ன விடு. சும்மா சும்மா தொட்டு பேசுற வேலை வெச்சிக்காத. இடியட்." என்றவள் கூறவும் அவளது இடை வளைத்து தன்னுடலோடு நெருக்கியபடி நின்றான் ஆடவன்.

"இதுக்கு மேல பேசுனா அவ்ளோ தான்." என்று மிரட்ட, முதன்முதலாக அவனது கோபத்தைக் கண்டவள் ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்து தான் போனாள்.

தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி அவனை தள்ளி நிறுத்தியவள், "போ இங்கிருந்து. ஒவ்வொரு முறையும் நீ பண்றது எல்லாம் சகிக்க முடியலை என்னால... மரியாதையா போயிடு. நான் தானே உன்னை கூப்பிட்டு வந்தேன். நானே சொல்றேன் போடா இங்கயிருந்து." உயர்குரலில் கத்தினாள். அவ்வழியே வேறு எந்த வாகனமும் வராததால் இருவருக்கும் இடையில் பெருத்த மௌனம் நீடித்தது.

"உனக்கு என்ன நான் போகணும். அவ்ளோ தானே. போறேன்." என்றவன் அங்கிருந்து கோபத்துடன் செல்ல, அவனையே சலிப்புடன் பார்த்தவள்,

"சரி தான் போடா." என்று கூறியபடி திரும்பி நின்றாள்.

"ஒரு பேச்சுக்காவது போகாதனு சொல்றாளானு பாரு. கொஞ்ச நேரம் உனக்கு பயத்தை காட்டுறேன்" என்று புலம்பியவன் அவள் கண்களுக்கு அகப்படாத தூரம் வரை நடந்து சென்றிருக்க, "போதும் போதும் விட்டா இமயமலைக்கே போய்டுவோம். கண்டிப்பா நம்மளை காணோம்னு தேடுவா? சோ இப்போ திரும்பி போன சரியா இருக்கும்." என்றவன் மீண்டும் திரும்பி அவளை விட்டு சென்ற இடத்திற்கே செல்ல,

அவ்விடம் காரும் இல்லை‌ மதுவும் இல்லை. தான் அவளைவிட்டு தனித்து வந்து பெரும் தவறை இழைத்து விட்டோமோ? என்ற சிந்தனை சடுதியில் தோன்ற, பெருத்த அமைதியுடன் காணப்பட்ட இடத்தைக் கண்டு ஸ்தம்பித்துப் போய் நின்றான் நந்தா.

"மது.... மது" என்றவன் சுற்றும் முற்றும் அவளை தேட, ஆணவனின் கால்கள் தன்னாலே நடுக்கம் பெற தொடங்கியிருந்தது. அவளுக்கு ஏதேனும் ஆபத்தா? என்றெல்லாம் யோசித்தவனுக்கு அதற்கு மேல் அவ்விடம் நிற்கக் கூட இயலவில்லை.

"மது..." என்றவனின் அலறல் அக்கானகம் முழுவதும் எதிரொளித்தது......


 

Dhivya98

Well-known member
Wonderland writer
11.அத்தியாயம்

மெத்தையின் மீது மலர்ந்த முல்லைக்கொடி போல் படர்ந்துக் கிடந்த வெண்ணிலாவின் முகத்தில் இனம்புரியாத பூரிப்பு அதிகரித்துக் காணப்பட்டது. அவன் மீது உண்டான காதல் எப்பொழுது உண்டானது என்று கேட்டால் சொல்லத் தெரியாது அவளுக்கு. குழந்தை பருவத்தில் அவனை மாட்டிவிட்டு வேடிக்கை பார்ப்பதையே குறிக்கோளாக வைக்கவில்லை அவள். அவ்வாறு அவள் செய்யும் செயலில் கூட அவன் நலனுக்காகவே இருக்கும். அது தவறாக அவனுக்கு தெரிந்தாலும், அவனது நலனுக்கு முன்பு, தான் தவறாக சித்தரிக்கப்படுவது கூட பெரிதாக தெரியவில்லை அவளுக்கு.

தன் அத்தை மகனான அத்தானைக் காண பல வருடம் கழித்து வந்திருந்தாலும், அவன் மீது இவளுக்கு உண்டான அன்பு மட்டும் குறைந்திடவே இல்லை. அன்று அவனது ஸ்பரிசத்தில் நெளிந்தவள், இன்று முத்தத்தில் முழுவதுமாக கிறங்கி கிடக்கிறாள். பாவையின் வதனம் முழுவதும் ஆம்பலை போல் சிவந்து காணப்பட்டது.

"ச்சீ போங்க அத்தான். ரொம்ப அடாவடி பண்றீங்க. இருந்தாலும் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி முத்தம் குடுக்குறதெல்லம் ரொம்ப தப்பு அத்தான். தப்பு." வெள்ளி கொலுசு சிணுங்க கால்களை ஆட்டியபடி அவன் தன் முன் இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு பேசினாள் நிலா.

அந்நேரம் பார்த்து பிரபாவதியின் அழைப்பு அவளது செவிகளை அடைய, எழுந்துக் கொண்டவள் விரைந்து வெளியே சென்றாள்.

"சொல்லுங்க அத்தை."

"நான் வெளியே போறேன்டா. வரதுக்கு லேட் ஆகும். மாமாவும் ஆபிஸ் கிளம்பிட்டாரு. மதியம் சாப்பாடு கீதா செஞ்சுட்டு போயிட்டா. மறக்காமல் சாப்பிடு."

"ம்ம்ம் சரிங்க அத்தை."

"அப்புறம் டோர் லாக் பண்ணிக்கோ. எதாவதுனா கால் பண்ணு நிலா."

"ஓகே அத்தை. நான் பார்த்துக்கிறேன். நீங்க பார்த்து போயிட்டு வாங்க." என்றவள் இன்முகத்துடன் வழியனுப்பி வைக்க, பிரபாவதியும் சென்று விட்டார்.

வெகு நேரம் அமைதியாக தொலைக்காட்சியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு சலிப்பு தட்டிட, எழுந்து இங்கும் அங்கும் நடந்துக்கொண்டிருந்தவளுக்கு, உமாபதியின் அறைக்கு சென்று பார்க்கலாமா? என்ற யோசனை தோன்றியது.

காலையிலேயே அவன் வெளியே சென்றுவிட்டான் என்பதால், எந்தவித தயக்கமும் இன்றி அவன் அறைக்குள் சென்றாள். அறை முழுவதும் புத்தகங்கள் நிறைந்திருக்க,

"அத்தான் படிப்ஸ் தான் போல. நம்ம வருங்கால பெட்ரூம் ரொம்ப நல்லா இருக்கே." என்றவள் அவன் உறங்கும் மெத்தையின் மீது படுத்துக் கொண்டாள். தனக்கு எதிரே இருந்த அவனின் புகைப்படத்தை பார்வையாலே படம் பிடித்தவள் அவனுடன் பேசத் தொடங்கினான்.

"உமா அத்தான். பார்க்க நல்ல பையன் மாதிரி இருந்துகிட்டு நீ பண்ற வேலை எல்லாம் ரொம்ப ஓவரா இருக்கே. என்ன அத்தான் என்மேல பயம்விட்டு போச்சா?" என்றவள் படுத்த வாக்கிலேயே அவன் புகைப்படத்தைக் கண்டு மிரட்டிக் கொண்டிருக்க, அழுத்தமான காலடி தடம் வரும் சத்தம் கேட்டதில் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள் பெண்.

"அச்சச்சோ கதவை வேற தாழ் போடலை. யாரு வந்திருப்பா?" விழி பிதுங்கி போய் யோசித்தவள், உடனே அங்கிருந்த மேசையின் அருகே சுவற்றில் மறைந்தபடி, ஓரக்கண்ணால் எட்டிப் பார்க்க, அறைக்குள் அதிரடியாக நுழைந்திருந்தான் உமாபதி.

அவனை கண்டதும் வாயடைத்துப் போய் நின்றவள், சுவற்றில் மேலும் ஒன்றி நின்றுக் கொண்டாள். உள்ளே வந்தவன் தனது டீசர்ட்டை கழற்றிவிட்டு, ஹோம்தியேட்டரை உயிர்ப்பிக்க, இசை மழை அறை முழுவதும் பரவத் தொடங்கியது. பாடலின் ஒவ்வொரு பீட்டிற்கு ஏற்றவாறு பெண்ணவளின் இதயமும் தாறுமாறாக துடித்துக் கொண்டிருக்க, அறைக்கதவை படாரென்று அடித்து சாத்தியவன் மெத்தையின் மீது சரிந்திருந்தான்.

வெண்ணிலாவிற்கோ பயமாக தான் இருந்தது. அவன் இல்லாத நேரத்தில் அறைக்கு வந்ததை அவன் தவறாக நினைத்துவிடுவானோ? என்றெல்லாம் மூளை வேறு யோசிக்க தன்னைத் தானே மனதில் கடிந்த வண்ணம் செய்வதறியாது நின்றிருந்தாள் பெண்.

'உனக்கு அறிவே இல்லை நிலா. அய்யோ அத்தான் பார்த்தால் நீ செத்தடி மவளே. அய்யய்யோ எப்படி இங்க இருந்து போவேன்.' என்று யோசித்தவளுக்கு தப்பிக்கும் மார்க்கம் மட்டும் தெரியவே இல்லை.

பாடல் இசை கேட்டுக்கொண்டே கண்களை மூடினான் உமாபதி. அந்த நேரத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்தவள், கீழே அமர்ந்து தவழ்ந்து செல்லத் தொடங்கினாள். மெதுவாக சத்தமின்றி தவழ்ந்து சென்றவள் கதவருகே வந்ததும் எழுந்து நின்றபடி தாழ்ப்பாளைத் திறக்க பார்க்க, ஆணவனின் அழுத்தமான குரல் அவளை தடுத்து நிறுத்தியது.

"மேடம் எங்க போறீங்க?" அலட்டலின்றி வந்த அவனது குரலில் செய்வதறியாது தவித்துப் போய் திரும்பினாள் பெண்.

****

இருள் சூழ்ந்த அறையினுள் அமர்ந்திருந்த ரகுவின் கோபம் கட்டுக்கடங்காமல் ஆர்ப்பரித்த வண்ணம் அதிகரித்து இருந்தது.

கையில் பிடித்திருந்த லைட்டரை ஒவ்வொரு முறையும் அழுத்திக்கொண்டே அவன் இருக்க, அதில் எரியும் நெருப்பில் சில மணி துளி வெளிச்சம் உருவாகி பின் அணைந்துக் கொண்டே இருந்தது. நெருப்பின் வெளிச்சம் பிரகாசிக்கும் போது, தனக்கு எதிரே இருந்த புகைப்படத்தை வெறித்துப் பார்த்தான் ரகுவரன்.

"என்கிட்ட இருந்த எல்லாத்தையுமே பறிச்சிட்டியே. அவ்ளோ சீக்கிரம் உன்னை விட்டுடிடுவேனா? கண்டிப்பா மாட்டேன். உனக்கானதை நான் பறிச்சு காட்டுவேன்." என்றவன் கோபத்துடன் எழுந்தது மட்டுமின்றி அங்கிருந்த புகைப்படத்தை தன் கைகளால் வருடியபடி புன்னகைத்தான்.

அவனது இதழ்களோ, "நீ என்னைக்குமே எனக்கு மட்டும் தான் வர்ணிகா. மை டியர் ஸ்வீட் ஹார்ட்." என்று உரைத்தவன் அவளது பூ முகத்தை வருடிக் கொடுக்கும் வேளையில் அவன் இருக்கும் வீட்டின் காலிங் பெல் அடிக்கப்பட்டது.

அதில் சற்று எரிச்சல் மேலோங்க, அங்கிருந்து முகப்பு அறைக்கு வந்தவன் கதவினைத் திறக்க, அவன் முன் நின்றிருந்தாள் மானசா.

அவனைக் கண்டதுமே அவளது கண்கள் கலங்கி விட, "ரகு." என்று உதடுகள் துடிக்க உதிர்த்தவளின் வார்த்தைகளிலும் சரி கண்களிலும் சரி காதல் அளவின்றி தெரிந்தது.

என்ன தான் அவன் தன்னை ஏமாற்றினாலும், அவள் அவனை உண்மையாக அல்லவா நேசித்தாள். காதல் பெருக்கெடுக்க, அவனை அணைக்க சென்றவளை தன் கரம் கொண்டு தடுத்து நிறுத்தினான் ரகுவரன்.

"நீ... எப்படி இங்க வந்த?" என்றவனின் கேள்வியில் தவித்துப் போய் பார்த்தாள் மானசா.

"பேபி நீ எங்க இருக்கியோ, அது தான் எனக்கான இடமும் கூட. ஏன் பேபி நான் வரக் கூடாதா?"

"லுக் மானசா. நான் அவ்ளோ பேசியும் இன்னுமா நீ என்ன நம்புற? உன்னோட பழகுனது ஜஸ்ட் டைம் பாஸ்க்கு தான். அப்போ நீ எனக்கு தேவைப்பட்ட. இப்போ அப்படி இல்லை. தேவை இல்லாமல் உன் செல்ஃப் ரெஸ்பெக்டை எங்கிட்ட கொறைச்சுக்காத." ஏனோ இம்முறை தன்மையாகவே எடுத்துரைத்தான்.

"ப்ளீஸ் பேபி வேணாம்னு சொன்னா போறதுக்கு இது விளையாட்டு இல்லை. நீ இல்லைனா நான் இல்லை. ஐ மேட்லி லவ் வித் யூ டா." அவனது இரு கரங்களையும் பற்றிக் கொண்டு உரைத்தவளது செயலில் சற்று கடுப்படைந்தான் ரகுவரன்.

"பேப்ஸ் நான் இவ்ளோ பொறுமையா சொல்ல காரணமே நீ தான். பிடிச்சுது பழகுனோம். ஜஸ்ட் அதோட நிறுத்திக்கிறது பெட்டர். நீ மும்பையில இருந்து இவ்வளவு தூரம் என்ன தேடி வந்திருக்க. ரியலி ஐ அம் ஹேப்பி பாஃர் யூ. அதுக்காக உன்னை கல்யாணம் பண்ணனும்னு எனக்கு எண்ணம் இல்லை. உங்க வீட்ல சொல்ற பையனை மேரெஜ் பண்ணி ஹேப்பியா இரு மானசா. காட் இட்." என்றவன் நாசுக்காக அவளது கரத்தை நகர்த்தி விட்டு அவளை வெளியே அனுப்பப் பார்க்க, அவளது கண்களில் அவளையும் மீறி கண்ணீர் தரம் புரண்டது.

கடைசி முறையாக அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள், "பேபி ஐ அம் பிரக்னென்ட்." என்று உணர்ச்சிகள் மேலோங்க அவள் உரைத்த நொடி, அதிர்ந்தவன் அவளை மிரட்சியுடன் பார்த்தான்.

"வாட்?" என்றவனின் குரலில் சற்று எரிச்சல் மேலோங்கியிருந்தது.

"எஸ் பேபி. நம்ம குழந்தை." என்று பூரிப்புடன் அவள் உரைத்த நொடி, அவனோ தன் தலையைக் கோதி தன்னை சமன் செய்தபடி நின்றான்.

"ப்ரூஃப்" என்றவனின் அலட்டலின்றி வந்த வார்த்தையில் முதலில் புரியாது போய் பார்த்தவள்,

"என்ன?" என்றாள் சிறு அதிர்ச்சியுடன்.

"என் குழந்தைனு சொல்றதுக்கு என்ன ஆதாரம் இருக்கு?" என்றவனின் அடுத்த வரியில் அவள் நெஞ்சில் சுருக்கென்று வலி தோன்ற, தன் நிதானத்தை இழந்தவள் அவனது சட்டையை கொத்தாக பற்றினாள்.

விழி நீரோ வழிந்த வண்ணமே இருக்க? அவள் உதடுகள் துடித்தது.

"இதே கேள்வி தான், உங்க அம்மாகிட்டயும் நீ கேட்பியாடா?" என்று வலி நிறைந்தவள் கூறிய நொடி, தன்னை நெருங்கி நின்றவளை பிடித்து தள்ளியிருந்தான் ரகுவரன்.

அவனது தள்ளுதலில் நிலைத் தடுமாறியவள், சுவற்றை பற்றி தன்னை காத்துக்கொள்ள, அன்னிச்சையாக பெண்ணவளின் கரம் அவளது அடிவயிற்றைப் பற்றிக் கொண்டது.

எந்த கேள்வி அவன் இதுவரை மற்றவர்கள் மூலம் சந்தித்திருந்தானோ அதே கேள்வி அவளும் கேட்க கோபத்தில் கைகளை மடக்கியவன் சுவற்றில் ஓங்கி குத்தினான். அவன் குத்திய சத்தம் கேட்டு மிரட்சியுடன் பார்த்தவளின் பார்வை அவனது மோதிரத்தின் வழியாக ரத்தம் கசியும் விரல்களை பார்த்தது.

ஒரு நிமிடம் பதறியவள், அவனை நெருங்கினாள். "பே...." சொல்ல வந்த வார்த்தைகள் தடைபட்டு போக, "கோபத்துல வார்த்தையை விடாதடா. நான் சொன்னதும் தப்பு தான். மறந்துடுவோம். புது வாழ்க்கையை வாழ்வோம். நம்ம குழந்தைக்காக." என்றவள் விழி நீருடன் கடைசியாக தனது கோரிக்கையை முன் வைத்தாள்.

"சின்ன திருத்தம். உன்னோட குழந்தை." என்றவன் கூறிய நொடி கடைசி நம்பிக்கையும் பொய்த்துப் போனது.

"ரகு." என்றாள் உடைந்த குரலில்.

"இன்னும் ஒரு நிமிசம் நீ இங்க இருந்தாலும் நடக்குறது வேற டி." என்றவன் பெரும் குரலில் கத்த,

"உன் முன்னாடி நிற்குறது கூட பாவம்னு நினைக்கிறேன். ச்சே போடா... உன்னை நம்பினதுக்கு இப்போ நல்லாவே அனுபவிக்கிறேன். தாங்ஸ் ரொம்ப தாங்ஸ்" என்று கண்ணீர் மல்க கூறியவள் அடுத்த நிமிடமே அங்கிருந்து வெளியேறியிருக்க, ஆணவனோ தன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்த இயலாது பொருட்களை உடைக்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

இங்கு பரிதவித்து போய் நின்றிருந்த நந்தாவிற்கு அந்நிமிடம் உதவியது என்னவோ கேணி தான். அவசரத்திற்கு அவனை தான் அழைத்திருந்தான் நந்தா. கையில் பணம் வேறு இல்லை. நல்லவேளையாக கைபேசி அவனை காத்திருந்தது. கேணியுடன் ஜீப்பில் வந்துக் கொண்டிருந்தவனது முகமே வாட்டத்துடன் காணப்பட்டது.

"என்ன பணக்கார வீட்டு மாப்பிள்ளை எவ்ளோ நேரம் தான் உம்முனு வருவ? இப்படி அமைதியா இருக்கிறது எல்லாம் உனக்கு செட்டே ஆகலைடா சிஷ்யா."

"மது இப்போ வீட்டுக்கு போயிருப்பா தானே?" அவன் மனநிலை ஒரு நிலையிலேயே இல்லை என்பது கேணிக்கும் இந்த பதிலில் புரிந்தது.

"ஆஹான் உனக்கே தண்ணீ காட்டிட்டு வேற எங்க போயிருக்கும். நீ வருத்தப்படாதடா. அதான் சொல்றது இந்த பணக்கார வூட்டு டாடிஸ் பிக் பிரின்சஸ் எல்லாம் நம்பக்கூடாதுனு"

"இல்லை கேணி. அவளுக்கு ஆபத்து இருக்கு." என்றவனை புரியாது பார்த்தான் கேணி.

"என்னடா சொல்ற?"

"இல்லை இவ்ளோ தூரம் தனியா போற? வழியில எதாவது ஆபத்து வந்திருக்குமோனு பதட்டமா இருக்குடா?"

"டேய் வீணா கவலைப்படாத. அந்த பொண்ணு இந்நேரம் நாலு போண்டா ஒரே வாயில போட்டு அமுக்கிட்டு இருக்கும்."

"அப்படி எல்லாம் இல்லைடா."

"சரி பர்கரை அமுக்கிண்ணு இருக்கும்." என்றவனை ஒற்றைக் கண்ணால் முறைத்து பார்த்தான் நந்தா‌.

"ஹை கிளாஸ் பிகரு அதான் பர்கர் துண்ணும்னு சொன்னேன்." என்றவன் முப்பத்திரண்டு பற்களையும் காட்ட,

"எது... என் ஆளை இன்னொரு தடவ பிகரு சுகருன்னு சொன்ன? மவனே வாயை பஞ்சராக்கி ஜிஞ்சர் போட்ருவேன் பார்த்துக்கோ." என்றவன் சிலுப்பிக் கொண்டு வர, இவர்களது ஜீப்பிற்கு குறுக்கே சாலையை கடக்க முயற்சித்தாள் பெண் ஒருத்தி

"ஹே கேணி பார்த்துடா.." என்று நந்தா ஒருபுறம் கத்த, அவள் மீது இடிக்கக் கூடாது என்று ஜீப்பை வேறு புறமாக திருப்ப கேணி முயற்சிக்க, படார் என்ற சத்தத்தில் மரத்தின் மீது மோதி நின்றது அந்த வாகனம்.

வாகனத்தில் இருந்த இருவரும் தலை முட்டிக் கொண்டு சுருண்டு அமர்ந்திருக்க, அவர்கள் இருவரையும் நோக்கி ஓடி வந்தது சாட்சாத் மானசாவே.
 
Last edited:
Status
Not open for further replies.
Top